Lippia słodka Lippia dulcis

Opis szczegółowy produktu

Lippia słodka - wieloletnia bylina znana pod nazwą cukier Azteków. Od stuleci wykorzystywana jest jako zioło słodzące i aromatyczne, znane także jako hierba dulce. To niska, wieloletnia, częściowo drewniejąca bylina, a nawet półkrzew, o pędach płożących i zwisających. Zwykle osiąga 15–30 cm wysokości i 40–100 cm szerokości, a w pojemnikach tworzy miękkie, przewieszające się kaskady. Liście są jasno- do średniozielonych, jajowato wydłużone, drobno piłkowane i miękko owłosione w dotyku. Po roztarciu intensywnie pachną, a ich smak jest wyraźnie słodki, z ziołowym, lekko kamforowym posmakiem. Dlatego w niewielkich ilościach dodaje się je do herbat, lemoniad, syropów, deserów owocowych i mieszanek ziołowych. Słodycz wynika z zawartości hernandulcyny, obok której roślina zawiera także inne olejki eteryczne. Od lipca do sierpnia, czasem aż do września, wytwarza drobne, kuliste do główkowatych białe kwiatostany, które wyglądają delikatnie i z bliska przypominają małe guziczki. Kwiaty nie nadają się szczególnie na kwiat cięty, ale roślina wygląda dekoracyjnie w koszach wiszących, misach i skrzynkach okiennych. W kompozycjach sprawdza się w skrzynkach balkonowych, pojemnikach wiszących oraz na obrzeżach nasadzeń ziołowych, gdzie łagodzi linię obrzeży i dobrze uzupełnia tymianek, macierzankę, lawendę oraz inne niskie gatunki aromatyczne.

Uprawa:  Wymaga słonecznego, ciepłego i osłoniętego od wiatru stanowiska, najlepiej przy południowej ścianie lub w pojemniku, który można na zimę przenieść. Odpowiada jej gleba lekka do średnio ciężkiej, próchniczna, dobrze przepuszczalna i żyzna, o pH około 6,0–7,5. Stale podmokłe miejsce utrudnia drewnienie tkanek, dlatego wskazany jest drenaż oraz umiarkowane, ale regularne podlewanie. W okresie wegetacji korzystne jest umiarkowane nawożenie oraz wiosenne cięcie, które pobudza gęstsze rozkrzewianie i wytwarzanie młodych, aromatycznych pędów. Na zewnątrz wysadza się ją po wiosennych przymrozkach, zwykle od maja, a do pomieszczenia wolnego od mrozu przenosi przed pierwszymi jesiennymi przymrozkami, zazwyczaj w październiku. Kwiaty pojawiają się od lipca do września, główny zbiór liści przypada od czerwca do września, a najsilniejszy aromat występuje zwykle na początku kwitnienia. Mrozoodporność jest ograniczona. Krótkotrwale znosi około -5 do -7 °C, wyłącznie na bardzo osłoniętym stanowisku i w dobrze zdrenowanej glebie, dlatego w zwykłej uprawie w Polsce uważa się ją za roślinę wymagającą zimowania bez mrozu w temperaturze około 5–10 °C. Zimą często zrzuca liście, co jest naturalne. Przy nadmiernej wilgotności może wystąpić gnicie korzeni, a w pomieszczeniach niekiedy mszyce, mączliki, przędziorki lub czerwce. Rośliny sadzi się w odstępach około 50–70 cm, czyli około 2–4 szt. na m².

Autor: Nikol | Rewizja: 23.4. 2026