Lobelia okazała 'Starship Scarlet' Lobelia × speciosa 'Starship Scarlet'

Opis szczegółowy produktu

Lobelia okazała 'Starship Scarlet' - atrakcyjna ogrodowa mieszańcowa forma wywodząca się z gatunków amerykańskich, które naturalnie rosną na wilgotnych łąkach i brzegach wód. Odmiana 'Starship Scarlet' z serii Starship została wprowadzona przez hodowcę Kieft Seeds i zaprezentowana podczas testów w 2014 roku. W katalogu pojawia się także jako selekcja o wyraźniej brązowym ulistnieniu. Roślina tworzy wyprostowane, zwarte kępy o wysokości około 60–80 cm i szerokości 30–50 cm. Liście są wąskie, brązowozielone z winnym odcieniem i na ciemniejszych pędach stanowią wyraziste tło dla kwiatów. Od lipca do września, czasem aż do października, na szczytach pędów pojawiają się gęste kłosy rurkowatych kwiatów w nasyconym, szkarłatnoczerwonym kolorze. Kwiatostany rozwijają się stopniowo, dzięki czemu roślina zachowuje barwę dłużej niż wiele popularnych bylin letnich. Kwiaty są miododajne i przyciągają do ogrodu także motyle, a sztywne pędy nadają się na kwiat cięty. Roślina zawiera substancje trujące typowe dla rodzaju Lobelia, a przy cięciu może wydzielać mleczny sok, który u osób wrażliwych podrażnia skórę. Na rabacie dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, bodziszkami, liliowcami, rozchodnikami oraz z bylinami późnego lata, gdzie czerwona barwa podkreśli także ciemnolistne odmiany żurawek.

Uprawa: Do uprawy wybiera się pełne słońce lub półcień oraz stanowisko z zapewnioną wilgocią, najlepiej przy oczku wodnym, na lekko podmokłej rabacie lub w głębszej, żyznej glebie o większej zawartości próchnicy. Roślina toleruje odczyn od lekko kwaśnego do obojętnego, w praktyce pH około 5,5–7,0. Ważniejsze jest, aby podłoże latem nie przesychało. W glebach szybko tracących wilgoć sprawdza się domieszka kompostu i regularne ściółkowanie, które ogranicza przegrzewanie korzeni. W okresach suszy podlewa się regularnie, w pojemnikach podlewanie jest potrzebne częściej, a większa doniczka zwiększa stabilność rośliny. Wiosenne nawożenie kompostem sprzyja tworzeniu mocnych pędów, w ciągu lata stosuje się lekkie nawożenie nawozem o podwyższonej zawartości potasu. Przekwitłe kwiatostany usuwa się, jeśli celem jest przedłużenie kwitnienia. Pozostawienie części pędów może natomiast sprzyjać samosiewowi w łagodniejszych rejonach. Sadzenie odbywa się zwykle od marca do października, a rozstawa 35–45 cm odpowiada mniej więcej 6–8 roślinom na m². Mrozoodporność w praktyce podaje się do około -20 °C. Dlatego w chłodniejszych i wietrznych rejonach zaleca się zimowe okrycie suchymi liśćmi i gałązkami iglaków lub przezimowanie roślin matecznych w jasnym, niezamarzającym pomieszczeniu przy ograniczonym podlewaniu. Do częstych szkodników należą wiosną ślimaki, mszyce na młodych pędach, a w przemokniętych glebach może pojawić się zgnilizna szyjki korzeniowej.

Autor: Kristýna | Rewizja: 02.02. 2026