Łubin 'Chandelier' Lupinus 'Chandelier'

Opis szczegółowy produktu

Łubin 'Chandelier' - ogrodowa odmiana łubinu, podawana najczęściej jako Lupinus 'Chandelier' i zaliczana do mieszańców wywodzących się od łubinu trwałego (Lupinus polyphyllus) z zachodniej części Ameryki Północnej. Należy do serii Band of Nobles, w której postawiono na wyraziste barwy i sztywniejsze pędy kwiatostanowe. Z podziemnej szyjki korzeniowej wyrasta zgrabna kępa dłoniastych liści o wąskich listkach, zwykle ciemnozielonych. W okresie kwitnienia osiąga około 70–90 cm wysokości, a szerokość kępy wynosi zazwyczaj 60–75 cm. Od lipca do września nad liśćmi wznoszą się wyprostowane kwiatostany, często o długości 25–40 cm, z motylkowymi kwiatami w delikatnych odcieniach żółci, od waniliowej po cytrynową. Kwiaty są lekko pachnące i miododajne, a kwiatostany nadają się na kwiat cięty. W kompozycjach sprawdza się na rabatach bylinowych oraz w nasadzeniach w stylu wiejskim, gdzie dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, szałwiami, kocimiętką, krwawnikami czy bodziszkami. Jako roślina bobowata tworzy na korzeniach brodawki z bakteriami wiążącymi azot atmosferyczny, dlatego nadaje się także na rabaty o umiarkowanym nawożeniu. Po przekwitnięciu powstają strąki z nasionami, jednak u mieszańcowych łubinów siewki często nie zachowują barwy ani pokroju rośliny matecznej. Kępy są raczej krótkowieczne i w dobrych warunkach zachowują żywotność przez około 4–6 lat. Łubiny ozdobne zawierają alkaloidy, a całe rośliny, łącznie ze strąkami i nasionami, nie nadają się do spożycia.

Uprawa: Najpewniejsze efekty w naszych warunkach klimatycznych daje uprawa w pełnym słońcu lub lekkim półcieniu, na stanowisku z dobrą cyrkulacją powietrza. W cieplejszych rejonach sprawdza się popołudniowe ocienienie, które utrzymuje niższą temperaturę korzeni. Najlepsza jest gleba próchniczna, umiarkowanie żyzna, równomiernie wilgotna, ale dobrze przepuszczalna, bez zimowego zastoju wody. Odpowiednie pH jest lekko kwaśne do obojętnego, około 5,5–7,0, na glebach wapiennych łubiny często słabo rosną. Rośliny sadzi się od marca do października, najlepiej wiosną w okresie marzec–maj lub jesienią we wrześniu–październiku, aby kępy ukorzeniły się przed zimą. Sadzonki szybciej przyjmują się w głębszej, wcześniej spulchnionej glebie. Łubiny mają wyraźny korzeń palowy, dlatego gorzej znoszą przesadzanie i lepiej rosną na stałym miejscu. Zalecana rozstawa wynosi około 45–50 cm, co odpowiada mniej więcej 4 szt. na m². Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w suche tygodnie, przy czym nadmiar wody przy korzeniach jest groźniejszy niż krótkotrwała susza. W pojemnikach stosuje się głębszą doniczkę i podłoże z dodatkiem składnika mineralnego zapewniającego drenaż. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiedni jest kompost lub zrównoważony nawóz o niższej zawartości azotu. Po przekwitnięciu zwykle usuwa się przekwitłe pędy kwiatostanowe, aby roślina nie osłabiała się wytwarzaniem nasion i aby pobudzić dalszy wzrost. Dobrze rozrośnięte kępy są mrozoodporne do około -29 do -34 °C, u młodych nasadzeń korzystna jest cienka warstwa ściółki oraz zadbanie o dobry drenaż. 

Autor: Nikol | Rewizja: 22.12.2025