Łubin Russella 'Gallery Blau' Lupinus Nanus Russell 'Gallery Blau'

Opis szczegółowy produktu

Łubin Russella 'Gallery Blau' - należy do kompaktowej serii Gallery, wprowadzonej przez firmę nasienną Tézier w 1984 roku. W ogrodach uprawia się go jako krótkowieczną bylinę o zwartym, kępiastym pokroju. W pełni rozwoju osiąga zwykle 40–60 cm wysokości w czasie kwitnienia i 30–40 cm szerokości, a już w pierwszych latach tworzy wyraźnie gęste kępy. Liście są dłoniasto złożone, średnio zielone, od spodu delikatnie filcowate i dekoracyjne także poza okresem kwitnienia. Od czerwca do lipca nad liśćmi wyrastają sztywne pędy z kwiatostanami długości około 20–25 cm, złożonymi z motylkowych, delikatnie pachnących kwiatów w intensywnie niebieskim kolorze. Pszczoły i trzmiele korzystają z nich jako z obfitego źródła nektaru i pyłku. Po przekwitnięciu tworzą się pękające strąki z nasionami, dlatego przy nasadzeniach w pobliżu otwartego krajobrazu warto ograniczać samosiew. Korzenie żyją w symbiozie z bakteriami brodawkowymi, dzięki czemu roślina wiąże azot z powietrza i na lżejszych glebach często obywa się bez intensywnego nawożenia. Cała roślina jest trująca po spożyciu, dlatego nie nadaje się do nasadzeń, w których próbuje się roślin, ani tam, gdzie przebywają zwierzęta domowe. W kompozycjach dobrze komponuje się z ostróżkami, szałwiami, jastrunami, krwawnikami i trawami ozdobnymi, gdzie niebieska barwa wycisza cieplejsze odcienie i optycznie pogłębia rabatę. To doskonały wybór dla ogrodników poszukujących byliny o atrakcyjnych kwiatach i zwartym wzroście. 

Uprawa:  Dobrze rośnie w pełnym słońcu, w ciepłych miejscach, a także w lekkim półcieniu, do którego dociera poranne lub późnopopołudniowe światło. Wskazane jest stanowisko osłonięte od wiatru i bez zimowego zalewania, w chłodnych kotlinach pomaga sadzenie na łagodnym zboczu lub na podwyższonej rabacie. Sprawdza się gleba próchniczna, lekka do średniej, dobrze przepuszczalna, raczej niewapienna, o pH około 5,5–7,0. Drenaż ze żwiru i ściółka mineralna wokół szyjki korzeniowej zmniejszają ryzyko zgnilizny. Podlewanie jest ważne po posadzeniu i w czasie wybijania pędów kwiatostanowych, później roślina znosi krótką suszę, długotrwałe przemoczenie jednak jej szkodzi. Nawożenie powinno być umiarkowane, zaleca się kompost i nawozy o niższej zawartości azotu, aby nie powstawały miękkie, wykładające się pędy. Kwitnienie przypada zazwyczaj na czerwiec i lipiec, a po usunięciu przekwitłych kwiatostanów we wrześniu pojawia się niekiedy słabsza druga fala. Po przekwitnięciu pędy kwiatostanowe ścina się, a kępa pozostaje ulistniona, pod koniec sezonu usuwa się suche części nadziemne. Rośliny sadzi się od marca do października, najpewniejszym terminem jest wiosna i wczesna jesień. Rozstawa wynosi 30–40 cm, czyli około 6–8 roślin na m². W uprawie pojemnikowej sprawdza się głębsza doniczka ze względu na korzenie, bardzo przepuszczalne podłoże i ochrona przed zimowym deszczem, ponieważ pojemniki szybciej przemarzają i podmakają. Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi zwykle około -15 do -18 °C, decydujące znaczenie mają sucha zima i drenaż. Dla początkujących praktyczną wskazówką jest unikanie przesadzania, którego łubiny źle znoszą. Z chorób występują mączniak prawdziwy i zgnilizna korzeni, ze szkodników mszyce, ślimaki, a niekiedy ryjkowce, problemy ogranicza przewiewność, unikanie przenawożenia azotem oraz czyste, zdrenowane stanowisko.

Autor: Kristýna | Rewizja: 02.02. 2026