Łubin Russella 'Gallery Rose' Lupinus Nanus Russell 'Gallery Rose'

Opis szczegółowy produktu

Łubin Russella 'Gallery Rose' - należy do kompaktowej serii Gallery, wprowadzonej przez firmę nasienną Tézier w 1984 roku. W ogrodach uprawia się go jako krótkowieczną bylinę o zwartym, kępiastym pokroju. W pełni rozwoju osiąga zwykle 40–60 cm wysokości w czasie kwitnienia i 30–40 cm szerokości, a już w pierwszych latach tworzy wyraźnie gęste kępy. Liście są dłoniasto złożone, średnio zielone, od spodu delikatnie filcowate i dekoracyjne także poza okresem kwitnienia. Od czerwca do lipca ponad liśćmi wyrastają sztywne pędy z kwiatostanami o długości około 20–25 cm, złożonymi z motylkowatych, delikatnie pachnących kwiatów w kolorze różowym. Pszczoły i trzmiele traktują je jako obfite źródło nektaru i pyłku. Po przekwitnieniu tworzą się pękające strąki z nasionami, a w nasadzeniach w pobliżu otwartego krajobrazu warto ograniczać samosiew. Korzenie żyją w symbiozie z bakteriami brodawkowymi, dzięki czemu roślina wiąże azot z powietrza i na lżejszych glebach często obywa się bez intensywnego nawożenia. Cała roślina jest trująca po spożyciu, dlatego nie nadaje się do nasadzeń, w których rośliny bywają próbowane lub po których poruszają się zwierzęta domowe. W kompozycjach dobrze współgra z ostróżkami, szałwiami, jastrunami, krwawnikami i trawami ozdobnymi, gdzie różowe kwiatostany łagodzą całość i harmonizują z białymi oraz bordowymi akcentami. To doskonały wybór dla ogrodników, którzy szukają byliny o atrakcyjnych kwiatach i zwartym wzroście. 

Uprawa:  Dobrze rośnie w pełnym słońcu, w ciepłych miejscach, a także w lekkim półcieniu, do którego dociera światło poranne lub późnopopołudniowe. Wskazane jest stanowisko osłonięte od wiatru i niezalewane zimą, a w chłodnych kotlinach pomaga sadzenie na łagodnym zboczu lub na podwyższonej rabacie. Najlepiej sprawdza się gleba próchniczna, lekka do średniej, dobrze przepuszczalna, raczej niewapienna, o pH około 5,5–7,0. Drenaż ze żwiru i ściółka mineralna przy szyjce korzeniowej zmniejszają ryzyko gnicia. Podlewanie jest ważne po posadzeniu i w czasie wybijania pędów kwiatostanowych, później roślina znosi krótką suszę, natomiast długotrwałe przemoczenie jej szkodzi. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiedni jest kompost i nawozy o niższej zawartości azotu, aby nie tworzyły się miękkie, wykładające się pędy. Kwitnienie przypada zwykle na czerwiec i lipiec, a po usunięciu przekwitłych kwiatostanów we wrześniu niekiedy pojawia się słabsza druga fala. Po przekwitnieniu pędy kwiatostanowe się przycina, kępa pozostaje ulistniona, a pod koniec sezonu usuwa się suche części nadziemne. Rośliny sadzi się od marca do października, najpewniejszym terminem jest wiosna i wczesna jesień. Zalecana rozstawa to 30–40 cm, czyli około 6–8 roślin na m². W uprawie pojemnikowej stosuje się głębszą doniczkę ze względu na korzenie, bardzo przepuszczalne podłoże i ochronę przed zimowym deszczem, ponieważ pojemniki szybciej przemarzają i nasiąkają wodą. Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi zwykle około -15 do -18 °C, a decydujące znaczenie mają sucha zima i drenaż. Początkującym zaleca się unikanie przesadzania, ponieważ łubiny źle je znoszą. Spośród chorób występuje mączniak prawdziwy i zgnilizna korzeni, a spośród szkodników mszyce, ślimaki i niekiedy ryjkowce. Problemy ogranicza przewiewność, unikanie przenawożenia azotem oraz czyste, dobrze zdrenowane stanowisko.

Autor: Kristýna | Rewizja: 02.02. 2026