Maakia amurska Maackia amurensis

Opis szczegółowy produktu

Maakia amurska - drzewo liściaste z rodziny bobowatych, pochodzące z dorzecza Amuru i z Mandżurii, gdzie rośnie na jasnych skrajach lasów i na kamienistych zboczach. W Europie uprawia się ją jako drzewo kolekcjonerskie i soliter ze względu na zmienną fakturę liści i późne kwitnienie. Korona jest w młodości kulista, później szeroko parasolowata. W naszych warunkach klimatycznych dorasta zwykle do 8–12 m wysokości i 6–10 m szerokości. Nieparzystopierzaste liście składają się najczęściej z 7–11 jajowatych listków o długości 5–8 cm. Podczas rozwoju są wyraźnie srebrzysto omszone, latem ciemnozielone, a od spodu delikatnie owłosione. Od lipca do sierpnia pojawiają się wzniesione grona długości 10–15 cm z drobnymi, motylkowymi, białymi do kremowych kwiatami o średnicy około 1 cm, często delikatnie pachnącymi. Po przekwitnieniu dojrzewają płaskie, brązowe strąki o długości mniej więcej 3–6 cm. Kora starszych drzew miejscami łuszczy się, odsłaniając miedziano-brązowe plamy. Jako roślina bobowata żyje w symbiozie z bakteriami brodawkowymi i potrafi wiązać azot, dzięki czemu sprawdza się także na mniej żyznych stanowiskach. Dobrze komponuje się z dereniem, tawułą lub trawami ozdobnymi, a w środowisku miejskim nadaje się również jako drzewo alejowe. W wyszukiwarce sklepu często używa się zapytań „sadzonki Maackia amurensis” lub „uprawa maakii amurskiej”.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ewentualnie w lekkim półcieniu, w miejscach osłoniętych od wiatru i o cieplejszym mikroklimacie. Najlepiej udaje się w glebie przepuszczalnej, umiarkowanie lub mniej wilgotnej, z domieszką próchnicy, jednak znosi też cięższe gleby gliniaste i ilaste, o ile woda nie zalega po deszczu. Odpowiednie pH wynosi około 5,5–7,8. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, po ukorzenieniu drzewo jest dość odporne na okresowe przesuszenie. Nawożenie kompostem wiosną zwykle wystarcza, na ubogich glebach pomaga dojrzała ściółka organiczna. Cięcie ogranicza się do formowania w młodości, większe rany goją się powoli. Ewentualne zabiegi wykonuje się latem po przekwitnieniu, ponieważ cięcie zimowe może powodować silne wyciekanie soków. Rośliny w pojemnikach sadzi się najczęściej od marca do listopada, drzewa z bryłą korzeniową od listopada do kwietnia, w zależności od przebiegu zimy. Mrozoodporność dojrzałych drzew określa się na około -28 do -32 °C, młode nasadzenia przez pierwsze 1–2 zimy docenią ściółkę i ochronę pnia przed wysuszającym wiatrem. Choroby i szkodniki występują raczej sporadycznie, czasem mogą pojawić się mszyce na młodych pędach lub mączniak prawdziwy w gęstych, stale wilgotnych nasadzeniach. Jako soliter sadzi się ją około 4–6 m od innych drzew lub budynków, aby korona mogła swobodnie się rozwinąć.

Autor: Kristýna | Rewizja: 20.02. 2026