Macierzanka wełnista Thymus pseudolanuginosus

Opis szczegółowy produktu

Macierzanka wełnista - gatunek aromatycznego ziela cenionego za delikatne liście i intensywny aromat. Jest to zimozielona lub półzimozielona, drewniejąca bylina okrywowa z kręgu macierzanek europejskich, uprawiana ze względu na niski, kobiercowy pokrój i kutnerowatą powierzchnię liści. W pełni rozwoju tworzy kobierce o wysokości 3–8 cm, które rozrastają się zwykle na 25–35 cm. Pędy przylegają do podłoża, miejscami się ukorzeniają i łączą rośliny w miękką, szarozieloną mozaikę. Drobne eliptyczne liście są gęsto owłosione, dlatego wyglądają srebrzyście i są aksamitne w dotyku. Zapach liści jest delikatny, słabszy niż u tymianku kuchennego, dlatego gatunek uprawia się głównie jako roślinę ozdobną. W czerwcu i lipcu nad liśćmi pojawiają się drobne rurkowate kwiaty w odcieniach jasnoróżowych do lilioworóżowych. Kwiaty są odwiedzane przez pszczoły i drobne zapylacze, a kobierzec pozostaje niski i spokojny, przypominając barwny welon nad srebrzystymi liśćmi. Nadaje się do skalniaków, rabat żwirowych, szczelin między płytami ścieżek, na korony suchych murków, do korytek i na obrzeża słonecznych ścieżek. W kompozycjach dobrze łączy się z rojnikami, rozchodnikami, kostrzewami, niskimi szałwiami i lawendą. Lekkie deptanie znosi lepiej niż większość niskich bylin, jednak stałe wydeptywanie rozluźnia kobierzec.

Uprawa: Najlepiej sprawdza się pełne słońce, które sprzyja zwartemu wzrostowi i obfitemu kwitnieniu. Gleba powinna być lekka, dobrze przepuszczalna, piaszczysta do kamienistej, o odczynie obojętnym do lekko zasadowego, pH około 6,5-7,5. Ważny jest dobry drenaż, zwłaszcza zimą, gdy długotrwałe przelanie może uszkodzić rośliny. Po ukorzenieniu podlewanie jest minimalne, macierzanka bardzo dobrze znosi suszę. Nawożenie zwykle nie jest wymagane, ewentualnie tylko w małych dawkach wiosną. Po przekwitnięciu kobierzec można lekko przyciąć, co sprzyja zagęszczeniu i utrzymaniu niskiego pokroju. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około -25 °C, co umożliwia bezproblemowe zimowanie w naszych warunkach klimatycznych bez okrycia. Sadzenie odbywa się najczęściej od marca do października, w rozstawie około 20-25 cm. Odpowiada to około 9-12 roślinom na m². Roślina jest ogólnie odporna na choroby i szkodniki i należy do bardzo niezawodnych bylin okrywowych.

Autor: Nikol | Rewizja: 28.4. 2026