Magnolia 'Cleopatra' Magnolia 'Cleopatra'

Opis szczegółowy produktu

Magnolia 'Cleopatra' - jest efektem precyzyjnej pracy nowozelandzkiego hodowcy Vance'a Hoopera, który skrzyżował odmiany Magnolia 'Sweet Simplicity' i Magnolia 'Black Tulip'. Wprowadzono ją na rynek, aby zaoferować ogrodnikom roślinę o złożonej barwie kwiatów i ulepszonym kształcie korony. Pokrój tego drzewa jest za młodu wyraźnie wzniesiony i kolumnowy, z wiekiem nieco się zaokrągla, przybierając wąsko piramidalny kształt. W wieku dojrzałym, czyli mniej więcej po 10–15 latach, osiąga 4–5 metrów wysokości przy szerokości zaledwie 2–3 metrów, co predestynuje ją także do niewielkich ogrodów miejskich. Najbardziej charakterystyczną cechą są duże kwiaty o średnicy 18–20 cm, przypominające kształtem rozchylone tulipany. Listki okwiatu mają intensywnie czerwonofioletową do ametystowej barwę z delikatnym niebieskim odcieniem, który w słońcu daje efekt metalicznego połysku. Kwitnienie rozpoczyna się w kwietniu lub maju na bezlistnych pędach, a dzięki cechom genetycznym roślina często zakwita ponownie w ciągu lata (sierpień), gdy intensywnie zabarwione kwiaty pojawiają się na tle ciemnozielonych, jajowatych i zdrowych liści. Odmiana ta nie cierpi na typowe choroby liści, a jej ulistnienie zachowuje walory dekoracyjne aż do jesieni. W kompozycji ogrodowej 'Cleopatra' prezentuje się najlepiej jako soliter pośrodku zadbanego trawnika lub jako pionowy akcent na rabatach z kwasolubnymi roślinami, takimi jak azalie, rododendrony czy wrzosy. Kwiaty nie pachną wyraźnie, ale ich efekt wizualny jest niezwykły.

Uprawa: Do prawidłowego wzrostu magnolia 'Cleopatra' potrzebuje szczególnych warunków, odpowiadających jej naturalnym wymaganiom. Wybiera się stanowisko słoneczne lub w półcieniu, najlepiej osłonięte od ostrego północnego wiatru i przeciągów, które mogłyby uszkodzić duże kwiaty. Kluczowa jest jakość gleby – musi być przepuszczalna, próchniczna, stale wilgotna, ale nie podmokła. Odczyn gleby powinien być kwaśny (pH 5,0–6,0). Przy sadzeniu zaleca się wykopać dół i zastąpić rodzimą ziemię mieszanką dobrego torfu, kompostu i piasku, całkowicie bez dodatku wapna czy mielonego wapienia, na które roślina jest wrażliwa (grozi chloroza). System korzeniowy magnolii jest mięsisty i płytki, dlatego roślin nie sadzi się głęboko, lecz tylko tak, aby szyjka korzeniowa znalazła się tuż nad poziomem gruntu. Po posadzeniu konieczne jest wyściółkowanie podłoża warstwą kory o grubości 5–10 cm, co zapewnia stabilną temperaturę i wilgotność przy korzeniach. W żadnym wypadku nie przekopuje się gleby wokół pnia, a chwasty usuwa się wyłącznie ręcznie. Podlewanie musi być regularne, zwłaszcza w pierwszych trzech latach po posadzeniu oraz w upalne letnie dni, kiedy zawiązują się pąki na kolejny sezon. Nawożenie przeprowadza się wiosną specjalistycznymi nawozami do roślin kwasolubnych (rododendronów), a pod koniec lata można zastosować nawozy o podwyższonej zawartości potasu, wspomagające drewnienie tkanek. Cięcie tej odmiany ogranicza się do minimum, wyłącznie do usuwania suchych lub krzyżujących się gałęzi, i wykonuje się je zawsze po kwitnieniu. Mrozoodporność jest bardzo dobra, dojrzałe rośliny znoszą spadki temperatury do -24 °C, a nawet -27 °C. Młode sadzonki warto jednak przez pierwsze zimy chronić, owijając pień jutą lub okrywając gałązkami iglaków.

Więcej na:  Instrukcja uprawy magnolii

Autor: Roman Leger | Rewizja: 13. 12. 2025