Magnolia 'Pickard's Ruby' Magnolia 'Pickard's Ruby'

Opis szczegółowy produktu

Magnolia 'Pickard's Ruby' <\/strong>- krzyżówka Magnolia denudata × Magnolia liliiflora, rozpowszechniona w europejskich ogrodach od XIX wieku. Odmiana 'Pickard's Ruby' jest podawana jako wybór ogrodniczy z Wielkiej Brytanii, związany z nazwiskiem A. Pickard z Canterbury, a w praktyce katalogowej pojawia się od lat 70. XX wieku. Rośnie średnio szybko, tworząc regularny, raczej wyprostowany krzew lub mniejsze drzewo. W warunkach Republiki Czeskiej po 10–15 latach zazwyczaj osiąga około 3–4 m wysokości i 2–3 m szerokości, w pełni dojrzałości może dorastać do około 2,5–4 m × 1,5–2,5 m w zależności od stanowiska i cięcia. Na nagich gałęziach w kwietniu do maja otwierają się kielichowate do miseczkowatych kwiaty, często o szerokości 12–20 cm. Płatki okwiatu mają wewnątrz kremowobiały kolor, z zewnątrz wyraźny purpurowo-wiśniowy odcień, który nadaje kwiatom głębi nawet przy zachmurzonym niebie. Kwiaty są zazwyczaj słodko pachnące. Liście są opadające, eliptyczne do jajowatych, ciemnozielone i błyszczące, spód może być delikatnie kutnerowaty z brązowawym odcieniem. Po przekwitnięciu mogą tworzyć się owocostany z czerwono zabarwionymi nasionami, dekoracyjne raczej z bliska. W kompozycji wyróżnia się jako soliter przy tarasie lub w przedogródku, dobrze komponuje się przed cisem, choiną lub ciemnozielonymi jałowcami. Pod koroną dobrze komponuje się z wiosennymi roślinami cebulowymi i cieniolubnymi bylinami, które wykorzystają światło przed ulistnieniem.

Uprawa: Wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego, osłoniętego od zimnych wiatrów. Najlepiej rozwijają się w miejscu, gdzie mają wystarczająco dużo światła, ale spokojny mikroklimat. Odpowiada im głębsza, próchnicza, przepuszczalna i równomiernie wilgotna gleba, idealnie lekko kwaśna (pH 5,0–6,5). Nie znoszą wapiennych, ciężkich i nadmiernie wilgotnych gleb. Ściółkowanie korą lub liśćmi jest bardzo ważne, ponieważ mają płytki system korzeniowy. Podlewanie jest kluczowe głównie w pierwszych latach po posadzeniu i podczas suszy. Magnolie źle znoszą przesuszenie, zwłaszcza latem. Nawożenie powinno być umiarkowane – wiosną wystarczy kompost lub nawóz dla roślin kwasolubnych. Nadmierne nawożenie azotem sprzyja wzrostowi liści kosztem kwitnienia. Większość magnolii jest dobrze mrozoodporna, zazwyczaj do –20 do –25 °C, niektóre gatunki nawet więcej. Problemem nie są zimowe mrozy, ale wiosenne przymrozki, które mogą uszkodzić kwiaty. Młode rośliny warto zimą chronić ściółką. Są ogólnie zdrowe i odporne, choroby i szkodniki pojawiają się tylko wyjątkowo. Najczęstsze problemy związane są z niewłaściwą glebą (chloroza z powodu wapnia, uszkodzenie korzeni przez suszę). Cięcie nie jest potrzebne, a magnolie znoszą je źle. Przeprowadza się jedynie lekkie usuwanie suchych lub uszkodzonych gałęzi, najlepiej krótko po kwitnieniu. Silne lub powtarzające się cięcie może ograniczyć kwitnienie.

Więcej na: Instrukcja uprawy magnolii

Autor: Nikol | Rewizja: 16.1.2026