Magnolia Loebnera 'Donna' Magnolia loebneri 'Donna'

Opis szczegółowy produktu

Magnolia loebneri 'Donna' - efektowny, liściasty kultivar magnolii. Grupa Magnolia × loebneri powstała w wyniku krzyżowania japońskich gatunków Magnolia kobus i Magnolia stellata, którego dokonał Max Löbner w saskim Pirnie przed I wojną światową. Pierwsze rośliny zakwitły w 1917 roku. Kultivar 'Donna' został wybrany przez amerykańskiego hodowcę Harry'ego Heinemana ze Scituate w Massachusetts i nazwany na cześć jego żony. Rośnie jako szeroko wzniesiony krzew lub niewielkie drzewo, często rozgałęziając się nisko nad ziemią. W wieku dorosłym osiąga najczęściej 4–8 m wysokości i 3–5 m szerokości. Kora i starsze gałęzie są szare do lekko brązowawych, liście okółkowe do eliptycznych, rozmieszczone naprzemian, o średniozielonym kolorze. W kwietniu i maju na nagich gałęziach otwierają się wonne, białe kwiaty o szerokości około 15–20 cm, złożone zazwyczaj z 11–16 wąskich płatków okwiatowych. Kształt kwiatu jest gwiaździsty do liliowato rozpostartego, a zapach delikatny i słodki. Kwiaty odwiedzają wcześni zapylacze, owoce nie mają dużego znaczenia dekoracyjnego. Kultivar nie posiada cierni i nie należy do roślin jadalnych. Sprawdzi się jako solitery na trawniku, przy tarasie, w przedogródku lub w spokojnej kompozycji z forsycjami, pierisami, kalinami, miskantami oraz wiosennymi roślinami cebulowymi.

Uprawa: Stanowisko odgrywa kluczową rolę w długoterminowej witalności rośliny. Najlepiej sprawdza się pełne słońce lub lekki półcień z odpowiednią ilością ciepła i światła, zawsze jednak w chronionym mikroklimacie bez przeciągów. Nieodpowiednie są miejsca otwarte, wietrzne, gdzie dochodzi do wysuszania liści, zwłaszcza w okresie zimowym. W pierwszych trzech latach po posadzeniu roślina wymaga zwiększonej troski, ponieważ nie ma jeszcze w pełni rozwiniętego systemu korzeniowego. W tej fazie zalecane jest chronione miejsce, zimowe okrycie korony włókniną i grubsza warstwa ściółki nad korzeniami. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, o lekko kwaśnym pH w zakresie 5,5–6,5. Dodatek torfu, ziemi liściowej lub wysokiej jakości kompostu sprzyja ukorzenieniu i wzrostowi. Nieodpowiednie są gleby wapienne i ciężkie gliniaste, gdzie może dochodzić do stagnacji wody i chlorozy liści. Sadzenie odbywa się od marca do października, idealnie wiosną, aby roślina miała wystarczająco dużo czasu na ukorzenienie przed zimą. Podlewanie jest ważne przede wszystkim w pierwszych latach i podczas suchych okresów, podłoże powinno pozostać równomiernie wilgotne, nie przemoczone. Ściółkowanie pomaga ustabilizować wilgotność i temperaturę gleby. Nawożenie odbywa się umiarkowanie, najlepiej wiosną nawozami dla roślin kwasolubnych. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, roślina naturalnie utrzymuje zwarty pokrój, usuwa się jedynie suche lub uszkodzone gałęzie. Mrozoodporność wynosi około −17 do −20 °C, przy czym w pełni ukorzenione i starsze osobniki lepiej znoszą niskie temperatury niż młode rośliny. Przy uprawie w pojemnikach konieczne jest zapewnienie odpowiedniej objętości podłoża i ochrony korzeni przed przemarznięciem.

Więcej na: Instrukcja uprawy magnolii

Autor: Nikol | Rewizja: 24.06.2026