Magnolia Loebnera 'Donna' Magnolia × loebneri 'Donna'

Opis szczegółowy produktu

Magnolia Loebnera 'Donna' - ozdobna odmiana magnolii zrzucająca liście na zimę. Grupa Magnolia × loebneri powstała ze skrzyżowania japońskich gatunków Magnolia kobus i Magnolia stellata, którego dokonał Max Löbner w saskim Pillnitz przed I wojną światową. Pierwsze rośliny zakwitły w 1917 roku. Odmianę 'Donna' wyselekcjonował amerykański hodowca Harry Heineman ze Scituate w stanie Massachusetts i nazwał ją imieniem swojej żony. Rośnie jako szeroko wzniesiony krzew lub niewielkie drzewo, często rozgałęzione nisko nad ziemią. W wieku dojrzałym osiąga najczęściej 4–8 m wysokości i 3–5 m szerokości. Kora i starsze gałęzie są szare do lekko brązowawych, liście skrętoległe, odwrotnie jajowate do eliptycznych, średnio zielone. W kwietniu i maju na bezlistnych pędach rozwijają się pachnące białe kwiaty o średnicy około 15–20 cm, złożone zwykle z 11–16 wąskich listków okwiatu. Kwiaty mają kształt gwiaździsty do szeroko rozpostartego, przypominającego kwiat lilii wodnej, a ich zapach jest delikatny i słodki. Kwiaty odwiedzają wczesne owady zapylające, owoce nie mają większego znaczenia ozdobnego. Odmiana nie ma cierni i nie należy do roślin jadalnych. Znajduje zastosowanie jako soliter na trawniku, przy tarasie, w ogródku przed domem lub w spokojnej kompozycji z oczarami, parocjami, kalinami, rododendronami, pierisami i wiosennymi roślinami cebulowymi.

Uprawa: Stanowisko odgrywa kluczową rolę w długotrwałej żywotności rośliny. Najlepiej sprawdza się pełne słońce lub lekki półcień z dostateczną ilością ciepła i światła, zawsze jednak w osłoniętym mikroklimacie, bez przeciągów. Nieodpowiednie są miejsca otwarte i wietrzne, gdzie dochodzi do przesuszania liści, zwłaszcza w okresie zimowym. W pierwszych trzech latach po posadzeniu roślina wymaga większej troski, ponieważ nie ma jeszcze w pełni rozwiniętego systemu korzeniowego. Na tym etapie zaleca się osłonięte stanowisko, okrywanie korony na zimę agrowłókniną oraz grubszą warstwę ściółki nad korzeniami. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, o lekko kwaśnym odczynie pH 5,5–6,5. Dodatek torfu, ziemi liściowej lub dobrej jakości kompostu wspomaga ukorzenianie i wzrost. Nieodpowiednie są gleby wapienne i ciężkie gliniaste, w których może dochodzić do zastoju wody i chlorozy liści. Sadzenie odbywa się od marca do października, najlepiej wiosną, aby roślina miała wystarczająco dużo czasu na ukorzenienie się przed zimą. Podlewanie jest ważne przede wszystkim w pierwszych latach i w okresach suszy, podłoże powinno pozostawać równomiernie wilgotne, ale nie przemoczone. Ściółkowanie pomaga ustabilizować wilgotność i temperaturę gleby. Nawożenie przeprowadza się umiarkowanie, najlepiej wiosną, nawozami do roślin kwasolubnych. Cięcie zwykle nie jest potrzebne, roślina w naturalny sposób zachowuje zwarty pokrój, usuwa się jedynie suche lub uszkodzone gałęzie. Mrozoodporność wynosi około −17 do −20 °C, przy czym w pełni ukorzenione i starsze okazy znoszą niskie temperatury lepiej niż młode rośliny. Przy uprawie w pojemnikach należy zapewnić odpowiednią objętość podłoża i ochronę korzeni przed przemarzaniem.

Więcej na: Instrukcja uprawy magnolii

Autor: Nikol | Rewizja: 24.6. 2026