Mak wschodni 'Picotee' Papaver orientale 'Picotee'

Opis szczegółowy produktu

Mak wschodni 'Picotee' - kultowa bylina, której ojczyzną są Kaukaz i Azja Mniejsza. Odmiana 'Picotee' jest ceniona za charakterystyczny pokrój i niezwykłą grę barw. Roślina tworzy przyziemną rozetę intensywnie zielonych, pierzastosiecznych liści pokrytych sztywnymi włoskami. W pełni rozwoju osiąga 60–80 cm wysokości i około 50 cm szerokości. Kwiaty pojawiają się pod koniec wiosny i na początku lata (maj–czerwiec) na mocnych, nierozgałęzionych pędach. Są pojedyncze, miseczkowate, o jedwabistej fakturze płatków. Cechą charakterystyczną jest efekt „picotee” – biała powierzchnia płatka z nieregularnym, jaskrawopomarańczowym do łososiowego obrzeżeniem oraz ciemny, niemal czarny środek utworzony przez liczne pręciki. W architekturze ogrodowej sprawdza się jako dominujący element mieszanych rabat bylinowych. Dobrymi partnerami są kocimiętki (Nepeta), szałwie (Salvia) lub kosaćce (Iris), które swoimi barwami podkreślają jego delikatność. Roślina zawiera lateks, który wypływa po zranieniu. Kwiaty są miododajne i przyciągają wiele zapylaczy.

Uprawa: W polskich warunkach klimatycznych najlepiej rośnie w pełnym słońcu i w miejscu osłoniętym od wiatru, gdzie pędy lepiej się trzymają. Najodpowiedniejsza jest głębsza, przepuszczalna gleba bez długotrwałego zalewania, najczęściej gliniasto-piaszczysta do gliniastej, o pH około 6,5–7,5, z odpowiednią ilością materii organicznej, ale bez przenawożenia azotem. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu i podczas wiosennego wzrostu, w okresie letniego zamierania części nadziemnych lepiej sprawdza się bardziej suchy reżim. Nawożenie ogranicza się zwykle do wiosennej dawki kompostu lub zrównoważonego nawozu, aby pędy nie stały się miękkie. Przekwitłe pędy usuwa się u nasady rozety liściowej, co utrzymuje schludny wygląd rabaty i lepiej przygotowuje roślinę do jesiennego odrastania. Dojrzałe kępy są mrozoodporne mniej więcej do -30 do -34 °C, młode nasadzenia docenią w pierwszą zimę lekką, suchą ściółkę. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do maja lub we wrześniu i październiku, aby dobrze się ukorzeniły. Ze względu na szerokość kępy 0,5–0,7 m stosuje się rozstawę około 50–70 cm, co odpowiada mniej więcej 2–3 roślinom na m². Najczęstszym problemem bywa mączniak prawdziwy przy zbyt gęstym sadzeniu oraz gnicie korzeni w ciężkiej, stale mokrej glebie, dlatego pomaga przewiewne stanowisko i drenaż. W pojemnikach sprawdza się tylko w większych donicach z mineralnym, przepuszczalnym podłożem, ponieważ korzeń jest kruchy i gorzej znosi przesadzanie. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 28.04. 2026