Mak wschodni 'Turkenlouis' - Papaver orientale 'Turkenlouis' Papaver orientale „Turkenlouis”

Opis szczegółowy produktu

Mak wschodni 'Turkenlouis' - nieprzeciętna, krzepka bylina wieloletnia, która należy do najbardziej efektownych soliterów późnej wiosny. Roślina rośnie w przyziemnych rozetach głęboko klapowanych, silnie owłosionych, szarozielonych liści, z których w dorosłości wyrastają mocne łodygi osiągające wysokość od 60 do 80 cm. Jest w pełni mrozoodporny i na rabatach niezawodnie wytrzyma przez wiele lat. Roślina pokryta jest sztywnymi, szczeciniastymi włoskami. Cała roślina zawiera mleczny sok z zawartością alkaloidów i jest toksyczna po spożyciu, sok może podrażniać skórę. Główny estetyczny wkład odmiany polega na egzotycznym wyglądzie i dramatycznej fakturze kwiatów. W okresie maja i czerwca kwitnie olbrzymimi, kielichowatymi kwiatami, których płatki mają jasno ognistoczerwony do szkarłatnego kolor z głęboko postrzępionymi (ciętymi) brzegami. Środek kwiatu zdobi aksamitnie czarny środek otoczony ciemnymi pręcikami. Kwiaty w miesiącach wiosennych są cennym źródłem pyłku dla pszczół i trzmieli. Jest idealny do mieszanych rabat bylinowych, ogrodów wiejskich i ekspozycji stepowych. Po przekwitnięciu nadziemna część rośliny zanika (chowa się do korzeni), dlatego warto go na rabacie łączyć z letnimi bylinami.

Uprawa: W warunkach czeskich najlepiej rośnie w pełnym słońcu i na stanowisku zawietrznym, gdzie łodygi lepiej się trzymają. Najbardziej odpowiednia jest gleba głębsza, przepuszczalna, bez długotrwałego zalegania wody, często gliniasta lub gliniasta, o pH około 6,5–7,5 i dużej zawartości materii organicznej, ale bez nadmiernego nawożenia azotem. Podlewanie jest szczególnie ważne po posadzeniu i w okresie wiosennego wzrostu; podczas letnich upałów bardziej odpowiednia jest suchsza pogoda. Nawożenie zwykle ogranicza się do wiosennego dodawania kompostu lub zrównoważonego nawozu, aby zapobiec mięknięciu łodyg. Przekwitłe pędy usuwa się u nasady rozety liściowej, co pozwala utrzymać czysty wygląd rabaty i lepiej przygotować roślinę do jesiennego wzrostu. Dojrzałe kępy są mrozoodporne w przybliżeniu do -30 do -34 °C, młode nasadzenia docenią w pierwszej zimie lekki, suchy mulcz. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do maja lub od września do października, aby dobrze się zakorzeniły. Biorąc pod uwagę szerokość kępy 0,5–0,7 m, stosuje się rozstaw około 50–70 cm, co odpowiada około 2–3 roślinom na m². Najczęstszym problemem jest mączniak przy zagęszczonych nasadzeniach i gnicie korzeni w ciężkiej, stale mokrej glebie, dlatego pomocne jest przewiewne stanowisko i drenaż. W pojemnikach sprawdzą się tylko w większych doniczkach z przepuszczalnym podłożem mineralnym, ponieważ korzeń jest kruchy, a przesadzanie znosi gorzej.

Autor: Lucie | Rewizja: 20.05.2026