Mak wschodni 'Turkenlouis' Papaver orientale 'Turkenlouis'

Opis szczegółowy produktu

Mak wschodni 'Turkenlouis' - wyrazista, okazała bylina, jeden z najbardziej efektownych soliterów późnej wiosny. Roślina tworzy przyziemne rozety głęboko klapowanych, silnie owłosionych, szarozielonych liści. Z rozet u dojrzałych roślin wyrastają sztywne pędy kwiatostanowe o wysokości od 60 do 80 cm. Mak jest w pełni mrozoodporny i na rabatach niezawodnie rośnie przez wiele lat. Roślina jest pokryta sztywnymi, szczecinowatymi włoskami. Cała roślina zawiera sok mleczny z alkaloidami, który po spożyciu jest toksyczny i może podrażniać skórę. Główna wartość ozdobna odmiany tkwi w egzotycznym wyglądzie i dramatycznej fakturze kwiatów. W maju i czerwcu rozwija ogromne, miseczkowate kwiaty. Ich płatki mają jaskrawy, ognistoczerwony do szkarłatnego kolor i głęboko postrzępione (wcinane) brzegi. Środek kwiatu zdobi aksamitnie czarna tarczka otoczona ciemnymi pylnikami. Wiosną kwiaty są cennym źródłem pyłku dla pszczół i trzmieli. Mak doskonale nadaje się na mieszane rabaty bylinowe, do ogrodów wiejskich i na rabaty stepowe. Po przekwitnieniu jego część nadziemna zamiera (roślina wycofuje się do korzeni), dlatego warto łączyć go na rabacie z bylinami kwitnącymi latem.

Uprawa: W polskich warunkach najlepiej rośnie w pełnym słońcu i w miejscu osłoniętym od wiatru, gdzie łodygi lepiej się trzymają. Najodpowiedniejsza jest głębsza, przepuszczalna gleba bez długotrwałego zalegania wody, najczęściej piaszczysto-gliniasta do gliniastej. Powinna mieć pH około 6,5–7,5 i zawierać dużo materii organicznej, ale nie należy jej przenawozić azotem. Podlewanie jest ważne przede wszystkim po posadzeniu i podczas wiosennego wzrostu, a w okresie letniego spoczynku sprawdza się raczej suchszy reżim. Nawożenie ogranicza się zwykle do wiosennej dawki kompostu lub zrównoważonego nawozu, aby łodygi nie stały się wiotkie. Przekwitłe pędy usuwa się u nasady rozety liściowej. Dzięki temu rabata zachowuje schludny wygląd, a roślina lepiej przygotowuje się do jesiennego odrastania. Dojrzałe kępy są mrozoodporne do około -30 do -34 °C, a młode nasadzenia w pierwszą zimę docenią lekką, suchą ściółkę. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do maja lub we wrześniu i październiku, aby dobrze się ukorzeniły. Ze względu na szerokość kępy 0,5–0,7 m stosuje się rozstawę około 50–70 cm, co odpowiada około 2–3 roślinom na m². Najczęstszym problemem bywa mączniak prawdziwy w zbyt gęstych nasadzeniach oraz gnicie korzeni w ciężkiej, stale mokrej glebie. Pomaga przewiewne stanowisko i drenaż. Do uprawy w pojemnikach nadają się tylko większe donice z mineralnym, przepuszczalnym podłożem, ponieważ korzeń jest kruchy i źle znosi przesadzanie.

Autor: Lucie | Rewizja: 20.5. 2026