Maklura pomarańczowa Maclura pomifera

Opis szczegółowy produktu

Maklura pomarańczowa  - to średniej wielkości drzewo liściaste, które w wieku dojrzałym osiąga 10–15 m wysokości, a jego korona ma około 6–10 m szerokości. Maklura pomarańczowa ma jajowate, całobrzegie liście z długim wierzchołkiem, z wierzchu błyszczące i soczyście zielone, jesienią przebarwiające się na jaskrawożółte odcienie. Pędy tego gatunku są uzbrojone w ostre ciernie o długości około 1–2 cm. Roślina jest dwupienna, dlatego do zapylenia potrzebne są osobniki męskie i żeńskie. Kwiaty pojawiają się w maju i czerwcu, są niepozorne, o zielonkawej barwie. Drzewa żeńskie od września do października wydają efektowne, kuliste i silnie guzowate owocostany o średnicy do 12 cm. Owoce mają żółtozieloną barwę, a po przekrojeniu wydzielają lepki sok mleczny. Są gorzkie i niejadalne dla ludzi, roztaczają jednak przyjemny, cytrusowy zapach. Ciekawostką botaniczną jest niezwykła twardość i sprężystość drewna, z którego rdzenni Amerykanie wytwarzali niegdyś łuki najwyższej jakości. Drzewo bez uszkodzeń znosi zimowe temperatury do -24 °C. W architekturze ogrodowej maklura sprawdza się przede wszystkim jako imponujący soliter w dużych ogrodach, parkach krajobrazowych lub w zieleni miejskiej, gdzie dobrze znosi także zanieczyszczone powietrze. Dawniej chętnie sadzono ją w nieprzebyte, ciernie żywopłoty i pasy wiatrochronne. Przy sadzeniu w swobodnie rosnące pasy ochronne lub nieformowane żywopłoty zaleca się zachowanie odstępów 1,5–2 m między roślinami, aby powstała nieprzebyta bariera.

Uprawa:  Wymaga otwartego, w pełni nasłonecznionego i ciepłego stanowiska, które jest niezbędne do prawidłowego drewnienia pędów i tworzenia charakterystycznych dużych owoców. W cieniu rośnie wolno i słabo się rozgałęzia. Idealna jest głęboka, dobrze przepuszczalna, żyzna gleba gliniasto-piaszczysta o odczynie obojętnym do lekko zasadowego. Roślina jest jednak wyjątkowo mało wymagająca i rośnie także na glebach ubogich, suchych, kamienistych lub przeciwnie – ciężkich i gliniastych, a przy tym bardzo dobrze znosi podwyższone zasolenie podłoża i warunki miejskie. Młode rośliny po posadzeniu należy regularnie podlewać, aby dobrze się ukorzeniły. Dojrzałe drzewa i krzewy mają głęboki, masywny system korzeniowy, dzięki któremu są niezwykle odporne na suszę i nie wymagają dodatkowego nawadniania. Nawożenie starszych roślin nie jest konieczne, wzrost młodych można wiosną wspomóc, wprowadzając do gleby kompost lub zrównoważony nawóz. Maklura bardzo dobrze znosi cięcie i szybko się regeneruje, co w jej ojczyźnie wykorzystuje się do tworzenia nieprzebytych żywopłotów (roślina ma ostre ciernie). Cięcie formujące młodych drzew wykonuje się pod koniec zimy lub na przedwiośniu, usuwając krzyżujące się gałęzie i kształtując koronę. Przy sadzeniu żywopłotów zaleca się odstępy 50–80 cm, a w przypadku drzew soliterowych należy uwzględnić przyszłą szerokość korony i sadzić je w odległości kilku metrów od budynków. W wieku dojrzałym roślina jest w pełni mrozoodporna (do -25 °C), młode sadzonki mogą jednak przemarzać podczas wyjątkowo mroźnych zim, dlatego w pierwszych latach po posadzeniu warto chronić nasadę pnia, okrywając ją liśćmi lub gałązkami iglaków.

Autor: Lucie | Rewizja: 1.6. 2026