Mamutowiec olbrzymi 'Glaucum' Sequoiadendron giganteum 'Glaucum'

Opis szczegółowy produktu

Mamutowiec olbrzymi 'Glaucum' - bujnie rosnąca odmiana mamutowca olbrzymiego, która dorasta do ok. 15-30 m wysokości i 3-5 m szerokości. Korona jest gęsta i rozwija się w kształcie stożka. Igły są miękkie i mają ciekawą niebieskozieloną barwę z delikatnymi srebrzystymi tonami. Roczne przyrosty wynoszą ok. 30 cm, zależnie od warunków uprawy. Igły nie opadają, jest to więc drzewo zimozielone. Mamutowiec słynie przede wszystkim z bujnego i potężnego wzrostu, dlatego należy zapewnić mu wystarczająco dużo miejsca. Odmiany nie należy jednak mylić z formą wyjściową gatunku, mamutowcem olbrzymim, który zasłynął rekordowymi rozmiarami i tytułem największego drzewa świata. Mamutowiec olbrzymi 'Glaucum' jest odmianą znacznie mniejszą, choć nadal potężnym drzewem. Kora jest łuskowata i przybiera brązowoczerwoną barwę. Odmiana długo zachowuje dolne gałęzie, dlatego przez pierwsze kilka lat pień drzewa nie jest widoczny, z biegiem lat drzewo zrzuca jednak dolne gałęzie i rozszerza koronę. To bardzo urokliwe i majestatyczne drzewo, które przyciąga wzrok od pierwszej chwili, a w polskich ogrodach, z uwagi na swoje rozmiary, nie jest spotykane zbyt często. 

Mamutowiec olbrzymi - szczególnie efektowne, szybko rosnące, zimozielone drzewo iglaste. Gatunek, który w naszych warunkach klimatycznych dorasta do 30-50 m wysokości przy średnicy korony 8-9 m. W swoim naturalnym środowisku może przekroczyć nawet 100 m. Należy do najpotężniejszych drzew w ogóle. Wyróżnia się regularną, piramidalną koroną. Czerwonobrązowe gałęzie są lekko zwisające, ze wzniesionymi końcami. Igły tego drzewa są ostre, niebieskawozielone, ułożone spiralnie. Ozdobą drzewa są młode, wzniesione szyszki, które po dojrzeniu, najczęściej w 2. roku, zwisają. To drzewo iglaste stanie się prawdziwym okazem każdego rozległego ogrodu. 

Uprawa: Wybiera się stanowisko w pełnym słońcu, w cieplejszych regionach Polski drzewo dobrze znosi także lekki półcień, najlepiej osłonięte od wiatru i o wyższej wilgotności powietrza. Sprawdza się gleba głębsza, żyzna i równomiernie wilgotna, a przy tym przepuszczalna, o pH ok. 5,0–7,0. Długotrwała susza spowalnia wzrost, natomiast stałe zalewanie zwiększa ryzyko uszkodzenia korzeni, dlatego na glebach ciężkich zaleca się warstwę drenażową oraz ściółkę z kory lub zrębków. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, dbając o regularne podlewanie przez pierwsze 2–3 lata. Wystarczy umiarkowane nawożenie, wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu do roślin iglastych, cięcia zwykle się nie wykonuje, usuwa się jedynie uszkodzone gałęzie. Odmiana jest mniej podatna na szarą pleśń, mimo to w zagęszczonych, słabo przewietrzanych nasadzeniach mogą pojawiać się grzybowe plamistości. Dojrzałe rośliny znoszą zwykle mrozy ok. -17 °C, młode nasadzenia mogą podczas bezśnieżnych mrozów cierpieć z powodu przesychania, dlatego pomaga zimowa ściółka i podlanie przed zimą. Dla długowiecznego wzrostu ważna jest przestrzeń, ostateczna wysokość w Europie może po dziesięcioleciach osiągnąć 30–50 m, dlatego zaleca się odstęp ok. 8–12 m od innych drzew i budynków. Drzewo znosi wiatr, ale najbardziej wyrównany pokrój uzyskuje w osłoniętych miejscach. W pierwszym dziesięcioleciu osiąga zwykle kilka metrów, potem tempo wzrostu rośnie w zależności od wilgotności i głębokości gleby. Roślina nie tworzy cierni i uchodzi zazwyczaj za nietrującą. Niewskazane jest ugniatanie gleby i utwardzanie nawierzchni w strefie korzeni.

Autor: Nikol | Rewizja: 13.2. 2026