Mamutowiec olbrzymi 'Glaucum' Sequoiadendron giganteum 'Glaucum'

Opis szczegółowy produktu

Sekwoja olbrzymia 'Glaucum' - bujnie rosnący kultywar Sekwoi olbrzymiej, osiągający wysokość około 15-30m i szerokość 3-5m. Korona jest gęsta i rośnie w kształcie stożka. Igły są miękkie i mają ciekawy niebiesko-zielony kolor z delikatnymi srebrnymi tonami. Roczne przyrosty wynoszą około 30 cm, w zależności od warunków uprawy. Igły nie opadają, jest to więc drzewo zimozielone. Sekwoja jest znana przede wszystkim ze swojego bujnego i potężnego wzrostu, dlatego należy zapewnić drzewu wystarczająco dużo miejsca. Nie należy jej jednak mylić z jej krewną, Sekwoją olbrzymią, która zdobyła sławę dzięki rekordowemu wzrostowi i tytułowi największego drzewa na świecie. Sekwoja olbrzymia 'Glaucum' to znacznie mniejszy kultywar, ale wciąż potężne drzewo. Kora jest łuskowata i ma brązowo-czerwony kolor. Kultywar przez długi czas utrzymuje dolne gałęzie, więc przez pierwsze kilka lat pień drzewa nie jest widoczny, ale z biegiem lat zrzuca dolne gałęzie i poszerza swoją koronę. Jest to bardzo wdzięczne i majestatyczne drzewo, które przyciąga uwagę na pierwszy rzut oka i nie jest tak często spotykane w polskich ogrodach ze względu na swój rozmiar.

Sekwoja olbrzymia - szczególnie imponujący, szybko rosnący, wiecznie zielony iglak. Gatunek pierwotny, który w naszych warunkach dorasta do wysokości 30-50 m przy średnicy korony 8-9 m. W swoim naturalnym środowisku potrafi przekroczyć 100 m. Jest to jedno z najpotężniejszych drzew w ogóle. Charakteryzuje się regularną, stożkowatą koroną. Czerwono-brązowe gałęzie są lekko zwisające z wyprostowanymi końcami. Igły tego drzewa są ostre i niebieskawo-zielone, ułożone spiralnie. Tego iglaka zdobią młode, wyprostowane szyszki, które po dojrzeniu, zazwyczaj po 2 latach, stają się zwisające. Ten iglak stanie się prawdziwą ozdobą każdego rozległego ogrodu.

Uprawa: Wybieramy stanowisko w pełnym słońcu, w cieplejszych rejonach Polski dobrze rośnie również w lekkim półcieniu, najlepiej w zacisznym miejscu z wyższą wilgotnością powietrza. Gleba sprawdza się głębsza, żyzna i równomiernie wilgotna, a jednocześnie przepuszczalna, o pH około 5,0–7,0. Długotrwałe susze spowalniają wzrost, natomiast trwałe podmoknięcie zwiększa ryzyko uszkodzenia korzeni, dlatego wskazana jest warstwa drenażowa w ciężkich glebach i ściółka z kory lub zrębków. Sadzenie roślin pojemnikowych odbywa się od marca do października, z naciskiem na regularne podlewanie w pierwszych 2–3 latach. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną kompostem lub długo działającym nawozem dla iglaków, cięcie zazwyczaj się nie wykonuje, usuwa się jedynie uszkodzone gałęzie. Odmiana jest mniej podatna na botrytydę, jednak w zagęszczonych, słabo wentylowanych nasadzeniach mogą pojawić się plamistości grzybowe. Dojrzałe rośliny zazwyczaj znoszą mrozy około -17 °C, młode nasadzenia mogą w mrozach cierpieć z powodu wysychania, dlatego pomocna jest zimowa ściółka i podlewanie przed zimą. Dla długowiecznego wzrostu ważna jest przestrzeń, końcowa wysokość w Europie może po dziesięcioleciach osiągnąć 30–50 m, dlatego zaleca się rozstaw około 8–12 m od innych drzew i budynków. Drzewo znosi wiatr, ale najbardziej zrównoważony pokrój ma w bardziej osłoniętych miejscach. W pierwszym dziesięcioleciu zazwyczaj mieści się w granicach kilku metrów, następnie tempo wzrostu wzrasta w zależności od wilgotności i głębokości gleby. Roślina nie tworzy cierni i jest zazwyczaj uważana za nietrującą. Niekorzystne jest utwardzenie gleby i nawierzchnia w strefie korzeniowej.

Autor: Nikol | Rewizja: 13.02.2026