Mandarynka 'Paterno' Citrus deliciosa 'Paterno'

Opis szczegółowy produktu

Mandarynka 'Paterno' - stara śródziemnomorska mandarynka, która powstała w okolicach Neapolu w pierwszej połowie XIX wieku i rozpowszechniła się w całym pasie wokół Morza Śródziemnego. Należy do grupy tak zwanych mandarynek wierzbolistnych, o czym świadczą wąskie, lancetowate liście z wyraźnymi gruczołami olejkowymi oraz delikatnym, lecz trwałym zapachem. Drzewko rośnie wolno, tworzy małą lub średniej wielkości koronę o wysokości około 1,5–2 m i szerokości około 1–1,5 m. Gałęzie są cienkie, zwisające i prawie pozbawione cierni, dzięki czemu z rośliną dobrze się pracuje nawet na niewielkiej przestrzeni. Kwitnie wiosną, najczęściej w kwietniu i maju. Drobne białe kwiaty wyrastają pojedynczo i są bardzo wonne, więc w okresie kwitnienia wypełniają zapachem szklarnię lub ogród zimowy, a jednocześnie wabią pszczoły i inne zapylacze. Owoce są małe do średnich, zwykle o średnicy 5–6 cm, lekko spłaszczone i często ze słabo zaznaczoną szyjką. Skórka jest cienka, pomarańczowa do intensywnie pomarańczowej, łatwo się obiera, a po roztarciu uwalnia silne olejki eteryczne. Miąższ jest pomarańczowy, soczysty i słodki, o wyrazistym, typowo mandarynkowym aromacie, bogaty w witaminę C i liczne związki aromatyczne, wykorzystywane także w przemyśle spożywczym i perfumeryjnym. Owoce przeznacza się do bezpośredniego spożycia, do sałatek owocowych, deserów i napojów, sok nadaje się do wyciskania, a skórka do suszenia lub kandyzowania. Mandarynka 'Paterno' ma w porównaniu z nowoczesnymi beznasiennymi klementynkami więcej nasion, ale wynagradza to charakterystycznym, staroświeckim smakiem. W uprawie pojemnikowej w szklarni lub jasnym ogrodzie zimowym w naszych warunkach klimatycznych owoce dojrzewają zwykle od grudnia do lutego, zależnie od temperatury i nasłonecznienia. Dość dobrze utrzymują się na drzewku, mimo to zaleca się zbierać je stopniowo, gdy osiągną intensywną barwę i pełnię smaku.

Uprawa: Odpowiednie jest pełne słońce i ciepły mikroklimat, na przykład przy ścianie południowej lub zachodniej, gdzie dojrzewanie przebiega szybciej. Podłoże powinno być lekkie, przewiewne i szybko odprowadzające wodę – mieszanka kompostu, włókna kokosowego i perlitu o pH 6–6,5. W sezonie podlewa się równomiernie, podłoże nie może być ani rozmoknięte, ani całkowicie przesuszone. Nawożenie prowadzi się od marca do sierpnia nawozem do cytrusów, w maju i czerwcu z większym udziałem potasu dla wyrównanego smaku i barwy, regularnie uzupełnia się też magnez i żelazo. Cięcie po zbiorze ma na celu usunięcie krzyżujących się i przeciążających pędów, co poprawia nasłonecznienie owoców. Sprawdza się uprawa w pojemnikach o pojemności 25–40 litrów, z przesadzaniem co dwa lata do nieco większego pojemnika. Odmiana krótkotrwale znosi chłód, mimo to w październiku lub listopadzie przenosi się ją do chłodnego, jasnego pomieszczenia o temperaturze 3–8 °C. Na zimę dobrym miejscem jest temperowana szklarnia, zadaszona weranda z naturalnym światłem lub wschodnie okno w chłodnym korytarzu, przy czym pojemnik należy odizolować od zimnej podłogi.

Autor: Kristýna | Rewizja: 20.11. 2025

Więcej na: Instrukcja uprawy cytrusów