Metasekwoja chińska 'Chubby' Metasequoia glyptostroboides 'Chubby'

Opis szczegółowy produktu

Metasekwoja chińska 'Chubby' - stosunkowo młoda i rzadka odmiana, wyselekcjonowana ze względu na charakterystyczny karłowy wzrost. Gatunek wyjściowy metasekwoi przez długi czas znany był wyłącznie ze skamieniałości i uważany za wymarły, zanim w latach 40. XX wieku odkryto go ponownie w Chinach. Odmiana 'Chubby' wyróżnia się bardzo wolnym tempem wzrostu – po dziesięciu latach osiąga wysokość około 1,5–2 m i szerokość około 1 m. W wieku dojrzałym jej wysokość stabilizuje się na poziomie 3–4 m, co stanowi ułamek rozmiarów gatunku podstawowego. Igły są miękkie, płaskie, jasno- do średniozielonych, ułożone na gałązkach naprzeciwlegle. Jesienią cała roślina przebarwia się na efektowne odcienie rdzawe i brązowe, po czym igły opadają na zimę. Kora pnia u starszych egzemplarzy ma tendencję do łuszczenia się pasami, odsłaniając cynamonowobrązowe zabarwienie, co podnosi walory estetyczne rośliny w miesiącach zimowych. W architekturze ogrodowej wykorzystuje się ją jako soliter lub w połączeniu z niższymi bylinami i trawami ozdobnymi, które podkreślają jej niepowtarzalną fakturę.

Metasekwoja chińska to imponujący, zrzucający igły iglak o potężnym wzroście, tworzący wąską, początkowo piramidalną koronę, która z czasem rozszerza się do formy szeroko piramidalnej. Drzewo może osiągać szerokość do 10 metrów. Jego gałęzie wyrastają regularnie i elegancko na pionowym pniu głównym. Młode gałęzie są lekko wzniesione ku górze, natomiast starsze mają niemal poziomy charakter. Dorosłe drzewa metasekwoi mają sękaty pień, którego kora łuszczy się małymi płatami. Młode gałązki wyróżniają się czerwonobrązowym odcieniem. Igły pojawiają się zarówno na krótkopędach, jak i na długopędach, a od innych rodzajów, na przykład od Taxodium, odróżnia je ułożenie naprzeciwległe. W ciągu sezonu zmieniają barwę na brązową z odcieniem brązu aż po pomarańczowobrązową, a jesienią opadają wraz z krótkopędami. Metasekwoja była pierwotnie znana jedynie jako skamieniałość i została ponownie odkryta przez chińskiego leśnika w południowo-zachodnich Chinach w 1941 roku. Od tego czasu ponownie wprowadzono ją do uprawy na całym świecie. Jej charakterystyczny pokrój jest luźniejszy niż u innych podobnych drzew, takich jak Taxodium, a gałęzie boczne wyrastają pierzasto, co nadaje metasekwoi niepowtarzalny wygląd.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca lub lekkiego półcienia, gdzie wzrost jest niezawodny, ale złote przebarwienie bywa słabsze. Najlepsza jest gleba głębsza, próchniczna i stale lekko wilgotna, a przy tym przepuszczalna. Gatunek znosi również okresowo podmokłe miejsca i cięższe gleby, o ile woda nie zalega długo w strefie korzeniowej. Długotrwała susza natomiast pogarsza przebarwienie i może powodować zasychanie końców przyrostów, zwłaszcza u świeżo posadzonych roślin. Sprawdza się odczyn gleby w zakresie około pH 5,5–7,5. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do maja oraz ponownie od września do listopada. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie co najmniej przez pierwsze dwa sezony oraz warstwa ściółki, która stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Wiosną warto dodać kompost lub nawóz o przedłużonym działaniu do iglaków, natomiast w drugiej połowie lata ogranicza się azot, aby tkanki lepiej zdrewniały. Cięcie ogranicza się zwykle do usunięcia uszkodzonych lub krzyżujących się gałęzi w okresie od lutego do marca, formowanie korony zazwyczaj nie jest konieczne. W pojemniku dobrze radzą sobie młode egzemplarze, wymagają jednak większej objętości podłoża, ochrony przed przegrzaniem latem oraz zimowej izolacji bryły korzeniowej. Mrozoodporność podaje się na około -28 °C. Spośród szkodników w czasie suszy mogą pojawić się przędziorki, wyjątkowo mszyce. Na glebach silnie zasadowych może wystąpić chloroza. Jako soliterowi pozostawia się jej co najmniej 3–5 m przestrzeni, w grupie sadzi się w rozstawie około 4–6 m.

Autor: Kristýna | Rewizja: 13.05. 2026