Metasekwoja chińska 'Matthaei Broom' Metasequoia glyptostroboides 'Matthaei Broom'

Opis szczegółowy produktu

Metasekwoja chińska 'Matthaei Broom' - karłowata do kompaktowej odmiany zrzucającej igły, która powstała z formy "czarodziejki" znalezionej w 1974 roku w Ogrodach Botanicznych Matthaei w Ann Arbor w amerykańskim stanie Michigan. W sprzedaży pojawia się również pod nazwą 'Matthaei'. Gatunek podstawowy Metasequoia glyptostroboides pochodzi z wilgotnych górskich dolin środkowych Chin i należy do tzw. żywych skamieniałości. Odmiana 'Matthaei Broom' zachowuje miękkie, płaskie, naprzeciwległe igliwie oraz zrzucający charakter metasekwoi, ale rośnie znacznie wolniej i gęściej. W zwykłych ogrodach osiąga wysokość około 1,5–3 m i szerokość 1–2 m; długofalowo w wilgotnej, żyznej glebie może osiągnąć 3–5 m wysokości i 2–3 m szerokości. W młodości habitus jest owalny do krzewiastego, z wiekiem może jednak wykształcić wyraźny terminator i przyjąć bardziej stożkowaty kształt. Igły są miękkie, w kolorze od świeżej zieleni po jasnozielony; jesienią żółkną, zmieniają barwę na pomarańczową lub miedziano-brązową, a następnie opadają. Kultivar idealnie sprawdzi się jako samotny okaz w mniejszych ogrodach, w kolekcjach iglaków, w przedogródkach, przy oczkach wodnych, w kompozycjach w stylu azjatyckim, a także w większych pojemnikach. Świetnie komponuje się z klonami palmowymi, karłowatymi sosnami, trawami, paprociami oraz niskimi bylinami.

Metasekwoja chińska stanowi imponujące drzewo iglaste liściaste, którego wzrost jest potężny i tworzy wąską, pierwotnie piramidalną koronę, która z czasem rozszerza się do postaci szeroko piramidalnej. Drzewo może osiągać szerokość do 10 metrów. Jego gałęzie rosną regularnie i elegancko na pionowym głównym pniu. Młode gałęzie lekko pochylają się ku górze, podczas gdy starsze gałęzie mają praktycznie poziomy charakter. Dorosłe drzewa metasekwoi mają sękaty pień, który łuszczy się w małych płatach. Młode gałązki wyróżniają się czerwonobrązowym odcieniem. Igły pojawiają się na krótkich i długich pędach i różnią się od innych gatunków, na przykład od Taxodium, tym, że są naprzeciwległe. W ciągu sezonu zmieniają kolor na brązowo-brązowy do pomarańczowo-brązowego, a jesienią opadają wraz z krótkimi pędami. Metasekwoja była początkowo znana tylko jako skamieniałość i została ponownie odkryta przez chińskiego leśnika w południowo-zachodnich Chinach w 1941 roku. Od tego czasu została ponownie wprowadzona do warunków uprawy na całym świecie. Jej charakterystyczny wzrost jest bardziej otwarty niż u innych podobnych drzew iglastych, takich jak Taxodium, a boczne gałęzie rosną pierzasto, co nadaje metasekwoi unikalny wygląd wizualny.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, ewentualnie lekkiego półcienia, gdzie wzrost jest niezawodny, ale złote wybarwienie jest łagodniejsze. Gleba jest najlepsza głęboka, próchnicza i stale umiarkowanie wilgotna, a jednocześnie przepuszczalna. Gatunek toleruje również tymczasowo podmokłe miejsca i cięższe gleby, pod warunkiem, że woda nie stoi długo w strefie korzeniowej. Z drugiej strony, długotrwała susza pogarsza wybarwienie i może powodować zasuszanie końcówek pędów, szczególnie u świeżo posadzonych roślin. Odczyn gleby sprawdza się w zakresie mniej więcej pH 5,5–7,5. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do maja i ponownie od września do listopada. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie przez co najmniej dwa pierwsze sezony oraz warstwa mulczu, która stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Wiosną wskazany jest dodatek kompostu lub długo działającego nawozu do roślin iglastych, natomiast w drugiej połowie lata ogranicza się azot, aby tkanki lepiej dojrzały. Cięcie zazwyczaj ogranicza się do usuwania uszkodzonych lub krzyżujących się gałęzi w lutym lub marcu, kształtowanie korony zazwyczaj nie jest konieczne. W donicy dobrze radzą sobie młode osobniki, wymagają jednak większej objętości podłoża, ochrony przed przegrzaniem latem i izolacji korzeni zimą. Mrozoodporność podaje się w przybliżeniu do -28 °C. Ze szkodników przy przesuszeniu mogą pojawić się przędziorki, wyjątkowo mszyce. Przy bardzo zasadowych glebach może wystąpić chloróza. Jako soliter pozostawia się co najmniej 3–5 m przestrzeni, w grupie sadzi się około 4–6 m od siebie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.06.2026