Metasekwoja chińska 'Miss Grace' Metasequoia glyptostroboides 'Miss Grace'

Opis szczegółowy produktu

Metasekwoja chińska 'Miss Grace' – zwisający kultivar zrzucający igły, który zachwyca miękkim, szarozielonym ulistnieniem i rzeźbiarskim pokrojem. Powstała jako tzw. „czarownik” (mutacja) metasekwoi w Nowym Jorku, a do oferty szkółkarskiej wprowadziła ją amerykańska szkółka Buchholz & Buchholz z Oregonu. Należy do pierwszych wyraźnie zwisających kultywarów metasekwoi. Gatunek podstawowy pochodzi z wilgotnych górskich dolin środkowych Chin i jest ceniony w ogrodach jako szybko rosnąca „żywa skamielina” o opadających igłach. 'Miss Grace' rośnie wolniej, a jej ostateczny kształt zależy od sposobu prowadzenia. Przy wiązaniu do podpory tworzy wąskie, mniejsze drzewo z kaskadowo spływającymi gałęziami; bez podpory przyjmuje formę niższego, rozłożystego krzewu lub miękkiego wału. W wieku dziesięciu lat, przy odpowiednim prowadzeniu, osiąga około 2,4–3 m wysokości i około 1 m szerokości, natomiast w wieku dorosłym – w zależności od wysokości wiązania – zazwyczaj od 3–5 m wysokości i 1,5–3 m szerokości. Igły są miękkie, płaskie i delikatne; latem mają barwę od szarozielonej do zielonej, jesienią natomiast przebarwiają się na odcienie pomarańczowe, złoto-brązowe i miedziane, po czym opadają. Po opadnięciu igieł uwidacznia się piękna struktura zwisających gałęzi oraz pomarańczowo-brązowa, łuszcząca się kora. Kultywar idealnie sprawdzi się jako efektowny solitér na trawniku, przy elementach wodnych, na brzegu tarasu, w partii utrzymanej w stylu japońskim, w kolekcjach iglaków, a także w przestronnej donicy.

Metasekwoja chińska stanowi imponujące drzewo iglaste liściaste, którego wzrost jest potężny i tworzy wąską, pierwotnie piramidalną koronę, która z czasem rozszerza się do postaci szeroko piramidalnej. Drzewo może osiągać szerokość do 10 metrów. Jego gałęzie rosną regularnie i elegancko na pionowym głównym pniu. Młode gałęzie lekko pochylają się ku górze, podczas gdy starsze gałęzie mają praktycznie poziomy charakter. Dorosłe drzewa metasekwoi mają sękaty pień, który łuszczy się w małych płatach. Młode gałązki wyróżniają się czerwonobrązowym odcieniem. Igły pojawiają się na krótkich i długich pędach i różnią się od innych gatunków, na przykład od Taxodium, tym, że są naprzeciwległe. W ciągu sezonu zmieniają kolor na brązowo-brązowy do pomarańczowo-brązowego, a jesienią opadają wraz z krótkimi pędami. Metasekwoja była początkowo znana tylko jako skamieniałość i została ponownie odkryta przez chińskiego leśnika w południowo-zachodnich Chinach w 1941 roku. Od tego czasu została ponownie wprowadzona do warunków uprawy na całym świecie. Jej charakterystyczny wzrost jest bardziej otwarty niż u innych podobnych drzew iglastych, takich jak Taxodium, a boczne gałęzie rosną pierzasto, co nadaje metasekwoi unikalny wygląd wizualny.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, ewentualnie lekkiego półcienia, gdzie wzrost jest niezawodny, ale złote wybarwienie jest łagodniejsze. Gleba jest najlepsza głęboka, próchnicza i stale umiarkowanie wilgotna, a jednocześnie przepuszczalna. Gatunek toleruje również tymczasowo podmokłe miejsca i cięższe gleby, pod warunkiem, że woda nie stoi długo w strefie korzeniowej. Z drugiej strony, długotrwała susza pogarsza wybarwienie i może powodować zasuszanie końcówek pędów, szczególnie u świeżo posadzonych roślin. Odczyn gleby sprawdza się w zakresie mniej więcej pH 5,5–7,5. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do maja i ponownie od września do listopada. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie przez co najmniej dwa pierwsze sezony oraz warstwa mulczu, która stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Wiosną wskazany jest dodatek kompostu lub długo działającego nawozu do roślin iglastych, natomiast w drugiej połowie lata ogranicza się azot, aby tkanki lepiej dojrzały. Cięcie zazwyczaj ogranicza się do usuwania uszkodzonych lub krzyżujących się gałęzi w lutym lub marcu, kształtowanie korony zazwyczaj nie jest konieczne. W donicy dobrze radzą sobie młode osobniki, wymagają jednak większej objętości podłoża, ochrony przed przegrzaniem latem i izolacji korzeni zimą. Mrozoodporność podaje się w przybliżeniu do -28 °C. Ze szkodników przy przesuszeniu mogą pojawić się przędziorki, wyjątkowo mszyce. Przy bardzo zasadowych glebach może wystąpić chloróza. Jako soliter pozostawia się co najmniej 3–5 m przestrzeni, w grupie sadzi się około 4–6 m od siebie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.06.2026