Metasekwoja chińska 'Miss Grace' Metasequoia glyptostroboides 'Miss Grace'

Opis szczegółowy produktu

Metasekwoja chińska 'Miss Grace'  - zwisająca odmiana zrzucającego igły drzewa iglastego o miękkim, szarozielonym ulistnieniu i rzeźbiarskim pokroju. Powstała z czarciej miotły na metasekwoi w Nowym Jorku, a do oferty szkółkarskiej wprowadziła ją amerykańska szkółka Buchholz & Buchholz w Oregonie. Należy do pierwszych wyraźnie zwisających odmian metasekwoi. Gatunek wyjściowy pochodzi z wilgotnych dolin górskich środkowych Chin i w ogrodach jest ceniony jako szybko rosnąca żywa skamieniałość o opadających igłach. 'Miss Grace' rośnie wolniej, a ostateczny kształt zależy od sposobu prowadzenia. Przywiązana do podpory tworzy wąskie, niewielkie drzewo o kaskadowo spływających gałęziach, bez podpory rośnie jako niższy, rozłożysty krzew, a nawet miękki wał. Po dziesięciu latach przy prowadzeniu osiąga około 2,4–3 m wysokości i około 1 m szerokości, w wieku dojrzałym, zależnie od wysokości przywiązania, zwykle 3–5 m wysokości i 1,5–3 m szerokości. Igły są miękkie, płaskie i delikatne, latem szarozielone do zielonych, jesienią przebarwiają się na odcienie pomarańczowe, złotobrązowe aż miedziane, po czym opadają. Po ich opadnięciu uwidacznia się rysunek zwisających gałęzi i pomarańczowobrązowa, łuszcząca się kora. Odmiana sprawdza się jako wyrazisty soliter na trawniku, przy oczkach wodnych, na skraju tarasu, w kompozycjach w stylu japońskim, w kolekcjach drzew iglastych oraz w obszernym pojemniku. 

Metasekwoja chińska to imponujące, zrzucające igły drzewo iglaste o silnym wzroście, tworzące wąską, początkowo stożkową koronę, która z czasem rozszerza się do szeroko stożkowej. Drzewo może osiągać do 10 metrów szerokości. Gałęzie wyrastają regularnie i elegancko na prostym pniu głównym. Młode gałęzie są lekko wzniesione, natomiast starsze mają niemal poziomy przebieg. Dojrzałe drzewa metasekwoi mają guzowaty pień, z którego kora łuszczy się niewielkimi płatami. Młode gałązki wyróżniają się czerwonobrązowym odcieniem. Igły wyrastają zarówno na krótkopędach, jak i na długopędach, a od innych gatunków, na przykład od Taxodium, odróżnia je naprzeciwległe ułożenie. W ciągu sezonu zmieniają barwę na brązowobrązową z odcieniem brązu aż po pomarańczowobrązową, a jesienią opadają razem z krótkopędami. Metasekwoja była początkowo znana wyłącznie jako skamieniałość, a ponownie odkrył ją chiński leśnik w południowo-zachodnich Chinach w 1941 roku. Od tego czasu znów wprowadzono ją do uprawy na całym świecie. Jej charakterystyczny pokrój jest bardziej ażurowy niż u podobnych drzew, takich jak Taxodium, a boczne gałązki ułożone są pierzasto, co nadaje metasekwoi wyjątkowy wygląd.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, ewentualnie lekkiego półcienia, gdzie rośnie niezawodnie, ale złote przebarwienie bywa słabsze. Najlepsza jest gleba głębsza, próchniczna i stale lekko wilgotna, a zarazem przepuszczalna. Gatunek znosi także okresowo podmokłe stanowiska i cięższe gleby, o ile woda nie stoi długo w strefie korzeniowej. Długotrwała susza pogarsza natomiast przebarwienie i może powodować zasychanie końców przyrostów, zwłaszcza u świeżo posadzonych roślin. Sprawdza się odczyn gleby w przedziale około pH 5,5–7,5. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do maja oraz ponownie od września do listopada. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie przez co najmniej dwa pierwsze sezony oraz warstwa ściółki, która stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Wiosną warto dodać kompost lub nawóz o przedłużonym działaniu do drzew iglastych, w drugiej połowie lata ogranicza się natomiast azot, aby tkanki lepiej zdrewniały. Cięcie ogranicza się zwykle do usunięcia uszkodzonych lub krzyżujących się gałęzi w lutym i marcu, formowanie korony zazwyczaj nie jest konieczne. W pojemniku dobrze rosną młode egzemplarze, wymagają jednak większej objętości podłoża, ochrony przed przegrzaniem latem i zimowej izolacji bryły korzeniowej. Mrozoodporność podaje się na około -28 °C. Spośród szkodników podczas suszy mogą pojawić się przędziorki, wyjątkowo mszyce. Na bardzo zasadowych glebach może wystąpić chloroza. Jako soliter pozostawia się co najmniej 3–5 m wolnej przestrzeni, w grupie sadzi się w odstępach około 4–6 m.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.06. 2026