Metasekwoja chińska 'Sheridan Spire' Metasequoia glyptostroboides 'Sheridan Spire'

Opis szczegółowy produktu

Metasekwoja chińska 'Sheridan Spire' – wąskowzrostowa odmiana zrzucająca igły, wybrana ze względu na smuklejszą koronę i bardziej regularny efekt wertykalny. Gatunek ten pochodzi z wilgotnych górskich dolin środkowych Chin i zalicza się do najsłynniejszych „żywych skamieniałości”. W naturze, jak i w parkach, rośnie jako potężne drzewo o miękkim, opadającym igliwiu, czerwonobrązowej, łuszczącej się korze i efektownym jesiennym przebarwieniu. Odmiana 'Sheridan Spire' powstała w kanadyjskich szkółkach Sheridan Nurseries w Oakville w Ontario i różni się od typowej metasekwoi węższą, bardziej ściśle piramidalną koroną. W wieku dorosłym osiąga wysokość około 20–25 m i szerokość 5–7 m. Pień jest prosty, rozgałęzienie regularne, starsze gałęzie pozostają dość krótkie, a korona przez długi czas zachowuje wąski profil. Igły są miękkie, płaskie, świeżo zielone, ułożone naprzeciwlegle na delikatnych pędach. Jesienią przebarwiają się na odcienie pomarańczowe aż po miedziane, a następnie opadają. Kora jest czerwonobrązowa, włóknista, z wiekiem łuszczy się pasmami, nadając drzewu zimową strukturę. Kwiaty są niepozorne; męskie kotki pojawiają się wiosną, natomiast kwiaty żeńskie tworzą drobne szyszki. Odmiana ta idealnie nadaje się do przestronnych ogrodów, parków, alei, szerokich ulic oraz w pobliżu elementów wodnych, gdzie zapewni szybki wzrost i wyraźny akcent pionowy.

Metasekwoja chińska stanowi imponujące drzewo iglaste liściaste, którego wzrost jest potężny i tworzy wąską, pierwotnie piramidalną koronę, która z czasem rozszerza się do postaci szeroko piramidalnej. Drzewo może osiągać szerokość do 10 metrów. Jego gałęzie rosną regularnie i elegancko na pionowym głównym pniu. Młode gałęzie lekko pochylają się ku górze, podczas gdy starsze gałęzie mają praktycznie poziomy charakter. Dorosłe drzewa metasekwoi mają sękaty pień, który łuszczy się w małych płatach. Młode gałązki wyróżniają się czerwonobrązowym odcieniem. Igły pojawiają się na krótkich i długich pędach i różnią się od innych gatunków, na przykład od Taxodium, tym, że są naprzeciwległe. W ciągu sezonu zmieniają kolor na brązowo-brązowy do pomarańczowo-brązowego, a jesienią opadają wraz z krótkimi pędami. Metasekwoja była początkowo znana tylko jako skamieniałość i została ponownie odkryta przez chińskiego leśnika w południowo-zachodnich Chinach w 1941 roku. Od tego czasu została ponownie wprowadzona do warunków uprawy na całym świecie. Jej charakterystyczny wzrost jest bardziej otwarty niż u innych podobnych drzew iglastych, takich jak Taxodium, a boczne gałęzie rosną pierzasto, co nadaje metasekwoi unikalny wygląd wizualny.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, ewentualnie lekkiego półcienia, gdzie wzrost jest niezawodny, ale złote wybarwienie jest łagodniejsze. Gleba jest najlepsza głęboka, próchnicza i stale umiarkowanie wilgotna, a jednocześnie przepuszczalna. Gatunek toleruje również tymczasowo podmokłe miejsca i cięższe gleby, pod warunkiem, że woda nie stoi długo w strefie korzeniowej. Z drugiej strony, długotrwała susza pogarsza wybarwienie i może powodować zasuszanie końcówek pędów, szczególnie u świeżo posadzonych roślin. Odczyn gleby sprawdza się w zakresie mniej więcej pH 5,5–7,5. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do maja i ponownie od września do listopada. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie przez co najmniej dwa pierwsze sezony oraz warstwa mulczu, która stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Wiosną wskazany jest dodatek kompostu lub długo działającego nawozu do roślin iglastych, natomiast w drugiej połowie lata ogranicza się azot, aby tkanki lepiej dojrzały. Cięcie zazwyczaj ogranicza się do usuwania uszkodzonych lub krzyżujących się gałęzi w lutym lub marcu, kształtowanie korony zazwyczaj nie jest konieczne. W donicy dobrze radzą sobie młode osobniki, wymagają jednak większej objętości podłoża, ochrony przed przegrzaniem latem i izolacji korzeni zimą. Mrozoodporność podaje się w przybliżeniu do -28 °C. Ze szkodników przy przesuszeniu mogą pojawić się przędziorki, wyjątkowo mszyce. Przy bardzo zasadowych glebach może wystąpić chloróza. Jako soliter pozostawia się co najmniej 3–5 m przestrzeni, w grupie sadzi się około 4–6 m od siebie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.06.2026