Metrosideros 'Sunninghill Silver' Metrosideros 'Sunninghill Silver'

Opis szczegółowy produktu

Metrosideros 'Sunninghill Silver' - ozdobna, zimozielona odmiana z grupy nowozelandzkich metrosiderosów, najczęściej podawana jako Metrosideros kermadecensis 'Sunninghill' lub Metrosideros × 'Sunninghill Silver'. Należy do rodziny mirtowatych i wywodzi się z kręgu roślin związanych z łagodnym, nadmorskim klimatem Nowej Zelandii i Wysp Kermadec. W Polsce uprawia się ją jako roślinę pojemnikową na tarasy, balkony, do ogrodów zimowych i jasnych wnętrz. Rośnie powoli, w pojemniku dobrze poddaje się cięciu i tworzy gęsty krzew o wysokości około 80–150 cm i szerokości 60–120 cm. Liście są naprzeciwległe, skórzaste, owalne, zielone z kremowo-srebrzystym do jasnożółtego środkiem i zielonym brzegiem. Pstre ubarwienie jest dekoracyjne przez cały rok. Od późnej wiosny do lata pojawiają się czerwone, pędzelkowate kwiaty złożone z wyrazistych pręcików, przypominające kwiaty mirtu lub kallistemonu. W ciepłe lato na zewnątrz wabią owady zapylające, we wnętrzu stanowią przede wszystkim wyrazisty, egzotyczny akcent. Odmiana doskonale sprawdza się jako soliter w pojemniku, przy miejscu wypoczynku na słonecznym tarasie, w towarzystwie oliwek, cytrusów, rozmarynu, mirtu i innych roślin o śródziemnomorskim charakterze. Owoce nie nadają się do jedzenia. Dzięki jasnemu ubarwieniu rozświetla nawet ciemniejszy zakątek tarasu, jednak najlepsze wybarwienie liści uzyskuje przy dużej ilości światła.

Uprawa:  Wymaga jak najwięcej światła, najlepiej pełnego słońca lub lekkiego półcienia. Od maja do września dobrze służy jej letnie wystawienie na zewnątrz, w osłoniętym miejscu, bez zimnego wiatru i ze stopniowym przyzwyczajaniem do bezpośredniego słońca. Podłoże powinno być przepuszczalne, próchniczne, lekko kwaśne do obojętnego, o pH około 5,5–6,8. Odpowiednia jest mieszanka dla śródziemnomorskich i kwasolubnych roślin pojemnikowych z dodatkiem perlitu, pumeksu lub drobnego żwiru. Podlewanie powinno być regularne, po przeschnięciu wierzchniej warstwy podłoża. Bryła korzeniowa nie może długo stać w wodzie ani całkowicie przeschnąć. Najlepsza jest woda miękka lub deszczowa, twarda woda może pogorszyć barwę liści. Nawożenie prowadzi się od kwietnia do sierpnia słabszą dawką nawozu do roślin pojemnikowych, zimą się nie nawozi. Cięcie po kwitnieniu utrzymuje gęsty pokrój i pobudza rozkrzewianie, silniejsze cięcie wykonuje się wiosną przed rozpoczęciem wzrostu. W naszych warunkach klimatycznych nie jest w pełni mrozoodporna. Znosi jedynie krótkotrwały, lekki spadek temperatury do około -3 °C, bezpieczne zimowanie odbywa się w jasnym pomieszczeniu w temperaturze 5–12 °C. Zimą podlewa się oszczędnie, tylko tak, aby bryła korzeniowa całkowicie nie przeschła. Przesadzanie wykonuje się wiosną, gdy korzenie wypełnią pojemnik. Możliwe problemy to przelanie, twarda, wapienna woda, niedobór światła zimą, przędziorki, miseczniki i wełnowce. Dobry drenaż i jasne zimowanie są podstawą trwale gęstego ulistnienia.

Autor: Kristýna | Rewizja: 12.06. 2026