Mieczyk 'Jester' Mieczyk 'Jester'

Opis szczegółowy produktu

Mieczyk 'Jester' <\/strong>- <\/b>hybryda ogrodowa z rodziny kosaćcowatych Iridaceae. Rodzaj Gladiolus jest najbogatszy gatunkowo zwłaszcza w południowej Afryce, część gatunków rośnie także w rejonie Morza Śródziemnego, a nowoczesne odmiany wielkokwiatowe są u nas uprawiane z bulw jako letnie rośliny ozdobne. 'Jester' należy do sprawdzonych klasyków i w katalogach mieczyków jest podawany jako odmiana wprowadzona do obiegu w 1963 roku. Tworzy wąskie, mieczowate liście o intensywnie zielonej barwie i mocny pęd kwiatostanowy o wysokości zazwyczaj 90–120 cm, szerokość kępy wynosi 10–15 cm. Kłos zazwyczaj zawiera więcej niż 10 pąków, z których stopniowo rozwija się około 10–14 dużych, lejkowatych kwiatów. Płatki korony mają lekko pofalowany brzeg, a kolor jest złotożółty z wyrazistym czerwonym gardzielą i rysunkiem na dolnych płatkach, dzięki czemu kwiat jest czytelny nawet z daleka. Zapach jest zazwyczaj niewyraźny. W rabacie dobrze sprawdza się jako pionowy akcent między rudbekiami, kocimiętkami, szałwiami i trawami ozdobnymi, sprawdzi się również w grupie po 5–9 bulw tej samej odmiany. Do cięcia łodygi ścina się w fazie otwarcia pierwszego do drugiego kwiatu, kolejne kwiaty rozwijają się w wazonie. Roślina nie jest przeznaczona do spożycia.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, osłoniętego od silnego wiatru. Odpowiada mu głębsza, przepuszczalna, żyzna gleba, najlepiej gliniasto-piaszczysta, o pH lekko kwaśnym do neutralnego (pH 6,0–7,0). Nie toleruje ciężkich, podmokłych gleb. Przed sadzeniem zaleca się wzbogacić glebę kompostem, ale nie świeżym obornikiem. Sadzenie bulw odbywa się wiosną (kwiecień–maj), po ustąpieniu mrozów, na głębokość około 8–12 cm. Aby przedłużyć kwitnienie, bulwy można sadzić stopniowo w kilkutygodniowych odstępach. Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w okresie wzrostu i kwitnienia – gleba powinna być równomiernie wilgotna, ale nie podmokła. Nawożenie jest ważne dla obfitego kwitnienia. Stosuje się zbilansowany nawóz do roślin kwitnących, najlepiej z wyższą zawartością potasu. Nadmierne nawożenie azotem sprzyja wzrostowi liści kosztem kwiatów. Ściółkowanie pomaga utrzymać wilgoć i ogranicza zachwaszczenie. Mieczyki nie są mrozoodporne. Po przekwitnięciu i zżółknięciu liści, bulwy jesienią wyjmuje się z ziemi, czyści, suszy i przechowuje przez zimę w suchym, chłodnym miejscu w temperaturze około 5–10 °C. Stare bulwy są zastępowane nowymi, które tworzą się w ciągu sezonu. Mogą być podatne na choroby grzybowe i infekcje wirusowe, szczególnie podczas uprawy w ciężkich lub wilgotnych glebach. Ważna jest regularna zmiana stanowiska i zdrowy materiał sadzeniowy.