Mieczyk 'Mojito' Mieczyk 'Mojito'

Opis szczegółowy produktu

Mieczyk 'Mojito' - należy do ogrodowych mieszańców rodzaju Gladiolus z rodziny kosaćcowatych Iridaceae. Rodzaj Gladiolus jest najbogatszy gatunkowo w południowej Afryce, część gatunków rośnie również w rejonie Morza Śródziemnego, a w warunkach Republiki Czeskiej wielkokwiatowe odmiany uprawia się z bulw jako letnie rośliny ozdobne. 'Mojito' jest w europejskich katalogach opisywany jako odmiana o barwie lawendowej do liliowej z ciemniejszą obwódką płatków i jasnym, często białym pasem lub plamą w gardzieli. Kwiaty są lejkowate, na kłosie rozwijają się stopniowo od dołu do góry, co przedłuża efekt dekoracyjny na rabacie i w wazonie. Łodyga jest zazwyczaj sztywna i dorasta zwykle do 90–120 cm, szerokość kępy wynosi około 10–15 cm. Liście są wąskie, mieczowate, szarozielone do ciemnozielonych, o czysto architektonicznej linii. Zapach jest zazwyczaj niewyraźny. Na rabacie sprawdzi się jako pionowy akcent w grupie po 5–9 bulwach, dobrze komponuje się z jeżówkami, kocimiętkami, szałwiami i trawami ozdobnymi. Do cięcia łodygi zbiera się w momencie, gdy otwiera się pierwszy do drugiego kwiatu, kolejne pąki rozwijają się w wazonie. Roślina nie jest przeznaczona do spożycia.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, osłoniętego od silnego wiatru. Odpowiada mu głębsza, przepuszczalna, żyzna gleba, najlepiej gliniasto-piaszczysta, o pH lekko kwaśnym do neutralnego (pH 6,0–7,0). Nie toleruje ciężkich, podmokłych gleb. Przed sadzeniem zaleca się wzbogacić glebę kompostem, ale nie świeżym obornikiem. Sadzenie bulw odbywa się wiosną (kwiecień–maj), po ustąpieniu mrozów, na głębokość około 8–12 cm. Aby przedłużyć kwitnienie, bulwy można sadzić stopniowo w kilkutygodniowych odstępach. Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w okresie wzrostu i kwitnienia – gleba powinna być równomiernie wilgotna, ale nie podmokła. Nawożenie jest ważne dla obfitego kwitnienia. Stosuje się zbilansowany nawóz do roślin kwitnących, najlepiej z wyższą zawartością potasu. Nadmierne nawożenie azotem sprzyja wzrostowi liści kosztem kwiatów. Ściółkowanie pomaga utrzymać wilgoć i ogranicza zachwaszczenie. Mieczyki nie są mrozoodporne. Po przekwitnięciu i zżółknięciu liści, bulwy jesienią wyjmuje się z ziemi, czyści, suszy i przechowuje przez zimę w suchym, chłodnym miejscu w temperaturze około 5–10 °C. Stare bulwy są zastępowane nowymi, które tworzą się w ciągu sezonu. Mogą być podatne na choroby grzybowe i infekcje wirusowe, szczególnie podczas uprawy w ciężkich lub wilgotnych glebach. Ważna jest regularna zmiana stanowiska i zdrowy materiał sadzeniowy.