Mięta kłosowa 'Marocco' Mentha spicata 'Marocco'

Opis szczegółowy produktu

Mięta kłosowa 'Marocco' - należy do mięt kłosowych uprawianych dla delikatnie słodkiego, czysto mentolowego aromatu, który dobrze wyczuwalny jest także w naparze. Gatunek Mentha spicata pochodzi ze strefy umiarkowanej Europy i zachodniej Azji, w naturze rośnie na wilgotniejszych łąkach i nad wodami. Odmiana tworzy wzniesione, czworokątne łodygi i podziemne kłącza, dzięki którym rozrasta się na boki i w ciągu sezonu tworzy kępę o wysokości około 50–60 cm i szerokości około 60 cm. Liście są naprzeciwległe, lancetowate do jajowatych, o piłkowanym brzegu, od spodu delikatnie owłosione. Po roztarciu uwalniają olejki eteryczne zawierające mentol i karwon. W lipcu i sierpniu pojawiają się szczytowe kłosy drobnych kwiatów wargowych w odcieniu jasnofioletowym do białawego, które przyciągają pszczoły i inne zapylacze. Liście wykorzystuje się świeże i suszone do herbaty miętowej, lemoniad, syropów, sałatek owocowych oraz do aromatyzowania deserów jogurtowych. W porównaniu ze zwykłą miętą pieprzową smak jest mniej ostry, dlatego chętnie wybiera się ją do napojów. W nasadzeniach ziołowych łączy się ją z melisą, tymiankiem lub lawendą, gdzie tworzy miękkie, zielone przejście między zdrewniałymi roślinami aromatycznymi. Dzięki rozłogom zachowuje się jak bylina okrywowa, dlatego nadaje się także do większych skrzynek, w których szybko obrasta brzegi.

Uprawa: Dobrze rośnie na stanowisku w pełnym słońcu lub w półcieniu, w cieplejszym mikroklimacie z dobrą cyrkulacją powietrza, w miejscu osłoniętym od wiatru, co ogranicza przesychanie liści i presję chorób. Najlepiej rośnie w próchnicznej, żyznej glebie stale lekko wilgotnej, ale nie podmokłej, w cięższych glebach gliniastych sprawdza się domieszka kompostu i grubszego materiału poprawiającego odpływ wody, w pojemniku ważna jest warstwa drenażowa. Orientacyjnie odpowiada jej pH 6,0–7,5. Podlewanie powinno być regularne, przy uprawie w doniczce częstsze, ponieważ bryła korzeniowa szybciej przesycha, długotrwała susza osłabia aromat i zwiększa występowanie rdzy mięty oraz przędziorków, dlatego odporność na suszę jest raczej niska do średniej. Nawożenie opiera się na wiosennym podaniu kompostu i ewentualnym umiarkowanym uzupełnianiu składników pokarmowych w sezonie, w pojemniku stosuje się słabsze, ale regularne dawki. Kępę utrzymuje się przez skracanie po głównym zbiorze lub po przekwitnięciu, co sprzyja zagęszczeniu i delikatniejszemu przyrostowi, starszą kępę po 3–4 latach często odnawia się przez podział. Ściółka z kompostu stabilizuje wilgotność i ogranicza chwasty. Sadzi się od marca do października, kwitnienie większości mięt przypada na lipiec–wrzesień, liście zbiera się na bieżąco od maja do września, a najintensywniej pachną przed kwitnieniem. Mrozoodporność dojrzałej rośliny w zależności od gatunku i stanowiska wynosi około −20 do −30 °C, w pojemniku istnieje ryzyko przemarznięcia bryły korzeniowej, dlatego doniczkę się izoluje i ustawia w osłoniętym miejscu. Dla początkujących praktyczne jest ograniczenie rozrastania się kłączy barierą korzeniową lub uprawą w pojemniku. Zalecana rozstawa wynosi około 30–40 cm dla niższych typów i 40–50 cm dla bujniej rosnących, co odpowiada około 4–9 roślinom na m². Do częstych problemów należą rdza mięty, mączniak prawdziwy i plamistości liści, ze szkodników mszyce, wciornastki i przędziorki, zwłaszcza w czasie suszy i przy zbyt gęstej kępie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 19.02. 2026