Migdałowiec 'Desmayo Larguetta' - pojemnik Prunus dulcis 'Desmayo Larguetta'

Opis szczegółowy produktu

Migdałowiec 'Desmayo Larguetta' - to jedna z najbardziej znanych i najcenniejszych tradycyjnych odmian migdałowca pochodzących z Hiszpanii. Drzewo tworzy rozłożystą, dobrze rozgałęzioną koronę. Sezonowe, wąskolancetowate liście mają świeżozielony kolor i piłkowany brzeg, a jesienią przebarwiają się na żółto. Kwitnienie rozpoczyna się bardzo wcześnie, często już od końca lutego do marca. Gałęzie okrywają się efektownym welonem białych do delikatnie różowych kwiatów, które intensywnie pachną i wabią pierwsze wiosenne owady zapylające. Od września do października dojrzewają owoce – skórzaste pestkowce, które pękają i odsłaniają twardą, płaską pestkę. Nasienie jest podłużne, płaskie, pokryte ciemnobrązową łupiną nasienną i wyróżnia się doskonałym, słodkim smakiem bez goryczy. Do zapylenia i dobrego plonowania potrzebuje drugiego zapylacza – czyli innej odmiany migdałowca kwitnącej w tym samym okresie. Migdały wykorzystuje się do bezpośredniego spożycia, prażenia i w cukiernictwie. Zaletą odmiany jest wysoka i regularna plenność oraz znakomita jakość migdałów. Drewno jest mrozoodporne do -20 °C, jednak ze względu na bardzo wczesne kwitnienie drzewo wymaga sadzenia w najcieplejszych, osłoniętych miejscach. W architekturze ogrodowej sprawdza się jako piękny wiosenny soliter w ciepłych ogrodach użytkowych i ozdobnych lub przy południowych ścianach budynków.

Uprawa: W Polsce preferuje się ciepłe, słoneczne i osłonięte od wiatru stanowiska, najlepiej na południowym zboczu lub przy nagrzewającym się murze. Odpowiednia jest gleba lżejsza do średnio ciężkiej, dobrze przepuszczalna i raczej sucha, bez długotrwałego zalewania. Właściwe pH wynosi około 6,8–7,8, na glebach kwaśnych drzewo dobrze rośnie po dodaniu wapnia i poprawie drenażu. Drzewa sadzi się wiosną lub jesienią, drzewka w pojemnikach zazwyczaj od marca do listopada poza okresem mrozów. Po posadzeniu pomaga ściółkowanie i regularne podlewanie przez pierwsze 2 sezony, później odmiana jest zwykle tolerancyjna na suszę. Cięcie prowadzi się podobnie jak u brzoskwini, prześwietlając koronę i odnawiając pędy owoconośne. W chłodniejszych rejonach sprawdza się łagodniejsze cięcie zimowe i ewentualne formowanie latem. Według wybranych źródeł dojrzałe drewno jest mrozoodporne do około -23 °C, kwiaty mogą jednak zostać uszkodzone przez przymrozki w czasie kwitnienia, dlatego zaletą jest późniejszy termin kwitnienia. Zalecana rozstawa w sadzie wynosi około 4–5 m. Odmiana jest oceniana jako odporna na kędzierzawość liści brzoskwini, mimo to w niesprzyjających latach może wystąpić brunatna zgnilizna kwiatów i pędów (monilioza), bakterioza oraz mszyce. W profilaktyce pomaga przewiewna korona, niezalewana gleba i wybór osłoniętego mikroklimatu. Uprawa w pojemniku jest możliwa na słabiej rosnących podkładkach, odpowiedni jest pojemnik z warstwą drenażową i zimowe zabezpieczenie bryły korzeniowej.

Autor: Lucie | Rewizja: 10.9. 2026