Migdałowiec 'Pfalzer Fruchtmandel' Prunus amygdalus 'Pfalzer Fruchtmandel'

Opis szczegółowy produktu

Migdałowiec 'Pfalzer Fruchtmandel' - odmiana migdałowca ceniona za duże, słodkie migdały i efektowne wiosenne kwitnienie. Pochodzi z Europy Środkowej, gdzie migdałowce tradycyjnie uprawia się w ciepłych rejonach winiarskich. Drzewo rośnie średnio silnie, tworzy dobrze rozgałęzioną koronę i zależnie od podkładki oraz cięcia prowadzi się je w ogrodzie zwykle jako niewielkie lub średniej wielkości drzewo owocowe. Liście są wąskolancetowate, świeżo zielone i po przekwitnieniu szybko wypełniają koronę. Kwiaty pojawiają się wczesną wiosną, najczęściej w marcu i kwietniu, są różowe do jasnoróżowych i delikatnie pachną. W czasie kwitnienia drzewo wygląda bardzo dekoracyjnie, zwłaszcza w ogródkach przed domem, przy ciepłych murach lub w mniejszym sadzie z brzoskwiniami, morelami i wcześnie kwitnącymi śliwami. Owoce dojrzewają od końca września do października. Łupina jest cieńsza i bardziej miękka, jądro duże, słodkie, delikatnie orzechowe i wszechstronne w kuchni. Migdały zawierają tłuszcze roślinne, białko, błonnik, magnez, potas, wapń, witaminę E oraz witaminy z grupy B. Nadają się do bezpośredniego spożycia, prażenia, do pieczenia, ciast, świątecznych ciasteczek, domowych mieszanek, mleka migdałowego i deserów. Odmiana jest samopylna, dlatego owocuje również jako pojedynczo posadzone drzewo. Obecność drugiego migdałowca lub brzoskwini o podobnym terminie kwitnienia może zwiększyć zawiązywanie owoców, szczególnie podczas chłodniejszej wiosny lub przy słabszej aktywności owadów zapylających.

Uprawa: W Polsce do uprawy wybiera się ciepłe, słoneczne i osłonięte od wiatru stanowiska, najlepiej na południowym stoku lub przy nagrzewającym się murze. Odpowiednia jest gleba lżejsza do średnio ciężkiej, dobrze przepuszczalna i raczej sucha, bez długotrwałego zalegania wody. Optymalne pH wynosi około 6,8–7,8, na glebach kwaśnych drzewo dobrze rośnie po dodaniu wapna i poprawie drenażu. Drzewa sadzi się wiosną lub jesienią, drzewka w pojemnikach zazwyczaj od marca do listopada poza okresami mrozów. Po posadzeniu pomaga ściółkowanie i regularne podlewanie przez pierwsze 2 sezony, później odmiana zwykle dobrze znosi suszę. Cięcie prowadzi się podobnie jak u brzoskwini, prześwietlając koronę i odnawiając pędy owoconośne. W chłodniejszych rejonach sprawdza się łagodniejsze cięcie zimowe i ewentualne formowanie latem. Według wybranych źródeł dojrzałe drewno jest mrozoodporne do około -23 °C, jednak kwiaty mogą zostać uszkodzone przez przymrozki w czasie kwitnienia, dlatego zaletą jest późniejszy termin kwitnienia. Zalecana rozstawa w sadzie wynosi około 4–5 m. Odmiana uchodzi za odporną na kędzierzawość liści brzoskwini, mimo to w niesprzyjających latach mogą wystąpić brunatna zgnilizna (monilioza) kwiatów i pędów, bakterioza oraz mszyce. Profilaktycznie pomaga przewiewna korona, gleba bez nadmiaru wilgoci i wybór osłoniętego mikroklimatu. Uprawa w pojemniku jest możliwa na słabiej rosnących podkładkach, zaleca się pojemnik z warstwą drenażową i zimowe zabezpieczenie bryły korzeniowej.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.07. 2026