Migdałowiec 'Super Nova' Prunus amygdalus 'Super Nova'

Opis szczegółowy produktu

Migdałowiec 'Super Nova' - znakomita włoska odmiana, ceniona na całym świecie jako jedna z najlepszych i najbardziej plennych odmian w ogóle. Jej największą zaletą jest stuprocentowa samopylność. Odpada więc konieczność sadzenia w ogrodzie drugiego drzewa jako zapylacza. Drzewa rosną silnie, zdrowo i w naturalny sposób tworzą szerokie, pięknie otwarte i przewiewne korony, które ułatwiają dostęp promieni słonecznych do owoców. Wyróżnia się także wysokim i regularnym plonowaniem oraz doskonałą naturalną odpornością na choroby, które zwykle atakują drzewa pestkowe. Zakwita pięknymi, czysto białymi kwiatami mniej więcej w drugim tygodniu marca. Owoce dojrzewają we wrześniu. Są średnie do dużych, okryte półtwardą łupiną w kolorze jasnobrązowym do żółtobrązowego. Jądra mają znakomity, pełny słodki smak z delikatnym migdałowym aromatem. Ogromną zaletą tej odmiany jest bardzo wygodny zbiór, polegający na zwykłym otrząśnięciu owoców z drzewa na płachtę. Migdały doskonale nadają się do bezpośredniego spożycia, suszenia, pieczenia i innego wykorzystania kulinarnego.

Uprawa: W uprawie w Polsce preferuje się ciepłe, słoneczne i osłonięte od wiatru stanowiska, najlepiej na południowym stoku lub przy nagrzewającym się murze. Odpowiednia jest gleba lżejsza do średnio ciężkiej, dobrze przepuszczalna i raczej sucha, bez długotrwałego zalewania. Właściwe pH wynosi około 6,8–7,8, na glebach kwaśnych drzewa dobrze rosną po dodaniu wapna i poprawie drenażu. Drzewa sadzi się wiosną lub jesienią, drzewka w pojemnikach zazwyczaj od marca do listopada poza okresem mrozów. Po posadzeniu pomaga ściółka i regularne podlewanie przez pierwsze 2 sezony, później odmiana jest zwykle tolerancyjna na suszę. Cięcie prowadzi się podobnie jak u brzoskwiń, prześwietlając koronę i odnawiając pędy owoconośne. W chłodniejszych regionach sprawdza się łagodniejsze cięcie zimowe i ewentualne formowanie latem. Z dostępnych źródeł wynika mrozoodporność dojrzałego drewna do około -23 °C, kwiaty mogą jednak ucierpieć od przymrozków w czasie kwitnienia, dlatego zaletą jest późniejszy termin kwitnienia. Zalecana rozstawa w sadzie to około 4–5 m. Odmiana uchodzi za odporną na kędzierzawość liści, mimo to w niekorzystnych latach mogą pojawić się brunatna zgnilizna kwiatów i pędów (monilioza), zaraza ogniowa i mszyce. Profilaktycznie pomaga przewiewna korona, niezalana gleba i wybór osłoniętego mikroklimatu. Uprawa w pojemniku jest możliwa na słabiej rosnących podkładkach, zalecany jest pojemnik z warstwą drenażową i zimowa ochrona bryły korzeniowej.

Autor: Lucie | Rewizja: 10.6. 2026