Mikołajek płaskolistny 'Blue Hobbit' - Eryngium planum 'Blue Hobbit' Eryngium planum 'Blue Hobbit'

Opis szczegółowy produktu

Zadrzewnia sine 'Blue Hobbit' - pochodzi z naturalnych siedlisk z płytką, kamienistą glebą i letnią suszą, co znajduje odzwierciedlenie w jego mocnym habitusie i skromnych wymaganiach. Odmiana 'Blue Hobbit' należy do najniższych odmian gatunku i tworzy zwarte, gęsto rozgałęzione kępy z krótszymi międzywęźlami. W porównaniu do wyższych odmian, takich jak na przykład 'Blaukappe', sprawdza się również w przednich partiach rabat i w mniejszych ogrodach. Od lipca do września na końcach łodyg pojawiają się kuliste baldachy o średnicy 3–4 cm, otoczone wąskimi, kolczastymi podsadkami, które nabierają stalowoniebieskiego koloru. Liście są szaro-zielone, siedzące, z delikatnie kolczastym brzegiem, niejadowite. Dorosła roślina osiąga około 30–40 cm wysokości i około 30–35 cm szerokości, dzięki czemu dobrze komponuje się nawet w mniejszych aranżacjach i nie przytłacza sąsiednich bylin. Kwiaty są miododajne i przyciągają motyle, po przekwitnięciu zmieniają się w dekoracyjne owocostany nadające się do suszenia. Na rabatach komponuje się z kostrzewami, ostnicami, rozchodnikami, szałwiami i niskimi rudbekiami, tworząc wyraźny kontrast kształtów.

Uprawa: Roślina dobrze rośnie w pełnym słońcu, w ciepłym i przewiewnym stanowisku z osłoną od wiatru. Najlepiej kwitnie w suchszym mikroklimacie przy rabatach żwirowych, murkach i przepuszczalnych zboczach. Wymaga lekkiej do średniej gleby o doskonałym drenażu, często z domieszką żwiru lub piasku; długotrwałe przemoczenie zimą prowadzi do gnicia szyjki korzeniowej. Zalecane pH to obojętne do lekko zasadowego 6,8–8,0. Po posadzeniu utrzymuje się równomierna wilgotność przez pierwszy sezon, następnie rośliny są odporne na suszę, a podlewanie jest potrzebne głównie podczas długotrwałego braku deszczu. Nawożenie jest umiarkowane; wiosną wystarczy cienka warstwa kompostu; nadmiar azotu sprzyja bujnemu wzrostowi liści i pokładaniu się łodyg. Ściółka mineralna jest zazwyczaj bardziej odpowiednia (żwir); organiczna nie powinna być stosowana bezpośrednio przy szyjce korzeniowej. Łodygi kwiatowe można usunąć po przekwitnięciu lub pozostawić na zimę dla uzyskania struktury; cięcie wykonuje się wczesną wiosną. Kwitnienie zazwyczaj trwa od czerwca do sierpnia, u niektórych gatunków nawet do września; do suchych bukietów "zbiór" kwiatostanów przeprowadza się w lipcu-sierpniu, gdy są w pełni wybarwione. Sadzenie jest najpewniejsze wiosną (marzec-maj) lub na początku jesieni (wrzesień-październik), z naciskiem na ukorzenienie przed zimą. Mrozoodporność roślin ogrodowych wynosi zazwyczaj od -25 do -34 °C, największym ryzykiem jest zimowa wilgoć. Podczas uprawy w doniczce należy wybrać głębszą doniczkę i bardzo przepuszczalne podłoże, zimą kluczowe jest ograniczenie podlewania. Odstępy wynoszą zazwyczaj 30–50 cm w zależności od wzrostu. Wśród chorób mogą wystąpić mączniak i plamistość liści, przy nadmiernym nawodnieniu gnicie, a wśród szkodników mszyce na młodych pędach i ślimaki na świeżo wyrastających roślinach.

Autor: Krystyna | Korekta: 23.01. 2026