Milin pośredni 'Madame Galen' Campsis x tagliabuana 'Madame Galen'

Opis szczegółowy produktu

Trompeta pnąca 'Madame Galen' - ogrodnicza hybryda gatunków Campsis radicans i Campsis grandiflora. Powstała w XIX wieku we Włoszech, a kultivar 'Madame Galen' wprowadzono do uprawy w 1889 roku. Selekcja ta łączy większe kwiaty trompety chińskiej z wyższą odpornością trompety korzeniowej. Tworzy potężne, zrzucające liście pnącze z długimi, zdrewniałymi pędami, które dzięki korzeniom powietrznym przytwierdzają się do podpory. W warunkach ogrodowych zazwyczaj osiąga około 4–6 m wysokości i 2,5–4 m szerokości, natomiast w ciepłych regionach, przy swobodnym wzroście, może być jeszcze większa. Liście są nieparzystopierzaste, złożone z około 7–11 listków, intensywnie zielone i błyszczące. Jesienią, przed opadnięciem, zmieniają barwę na żółtą. Od lipca do września na końcach tegorocznych pędów pojawiają się w skupiskach duże, rurkowate kwiaty o długości około 6–8 cm. Mają barwę od pomarańczowo-czerwonej do łososiowo-czerwonej, a wewnątrz rurki znajduje się żółtawe lub pomarańczowe gardło. Pojedyncze kwiaty mają szeroko rozwarte brzegi i tworzą efektowny kontrast z ciemnozielonym ulistnieniem. Kwiaty produkują nektar i są atrakcyjne dla pszczół, trzmieli oraz innych owadów zapylających. Po zapyleniu mogą zawiązać się długie, wąskie torebki z wieloma płaskimi, skrzydlatymi nasionami, jednak w typowych warunkach ogrodowych owoce nie stanowią głównego elementu dekoracyjnego. Zastosowanie jest przede wszystkim wertykalne. Roślina idealnie nadaje się do pokrycia pergoli, dużych trejaży, słupów i trwałych konstrukcji, gdzie może stworzyć gęsty, letni parawan. Dobrze komponuje się z wiciokrzewami, różami pnącymi lub krzewami o ciemnych liściach. Jest to liściasta bylina pnąca bez cierni. W przypadku kontaktu z sokami roślinnymi u osób wrażliwych może dojść do podrażnienia skóry.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i osłoniętego, ciepłego stanowiska, najlepiej o południowej lub południowo-zachodniej ekspozycji, co sprzyja zdrewnieniu pędów i regularnemu kwitnieniu. Służy mu przepuszczalna, próchnicza gleba o pH około 6-7 i umiarkowanej, nieprzemoczonej wilgotności. Rośliny w pojemnikach sadzi się od kwietnia do października, najlepiej przy podporach, pergolach lub fasadach, gdzie pędy można swobodnie przywiązywać, zalecany rozstaw wynosi około 1,5-2 m w zależności od planowanej szerokości zwarcia. Po posadzeniu zaleca się regularne podlewanie, starsze rośliny radzą sobie nawet z krótkimi okresami suszy. Wczesne wiosenne cięcie sprzyja tworzeniu młodych, silnych pędów i obfitszemu zawiązywaniu kwiatów, usuwanie starych lub słabych gałęzi pomaga utrzymać roślinę w zwartym pokroju. Ściółkowanie chroni strefę korzeniową przed letnim przegrzewaniem i zimowym przemarzaniem. Mrozoodporność dojrzałych okazów wynosi około -20 °C, dlatego w chłodniejszych rejonach zalecane jest stanowisko przy ścianie akumulującej ciepło. Choroby występują raczej rzadko, czasami mogą pojawić się mszyce na młodych pędach. Uprawa w pojemnikach jest możliwa, pod warunkiem zastosowania wysokiej jakości, dobrze przepuszczalnego podłoża i ochrony pojemnika przed przemarznięciem zimą.

Autor: Nicol | Rewizja: 28.08.2026