Milin pośredni 'Madame Galen' Campsis × tagliabuana 'Madame Galen'

Opis szczegółowy produktu

Milin pośredni 'Madame Galen' - ogrodowy mieszaniec gatunków Campsis radicans i Campsis grandiflora. Powstał w XIX wieku we Włoszech, a odmianę 'Madame Galen' wprowadzono do uprawy w 1889 roku. Łączy większe kwiaty milina wielkokwiatowego z wyższą odpornością milina amerykańskiego. Tworzy okazałe, zrzucające liście pnącze o długich, drewniejących pędach, które czepiają się podpory za pomocą korzeni powietrznych. W warunkach ogrodowych zwykle osiąga około 4–6 m wysokości i 2,5–4 m szerokości, a w ciepłych regionach, przy swobodnym wzroście, może być jeszcze większy. Liście są nieparzystopierzaste, złożone z około 7–11 listków, intensywnie zielone i błyszczące. Jesienią, przed opadnięciem, przebarwiają się na odcienie żółci. Od lipca do września na końcach tegorocznych pędów pojawiają się w skupieniach duże, trąbkowate kwiaty o długości około 6–8 cm. Mają barwę od pomarańczowoczerwonej do łososiowoczerwonej, a wnętrze rurki ma zwykle żółtawą lub pomarańczową gardziel. Pojedyncze kwiaty mają szeroko rozchylony brzeg i tworzą wyrazisty kontrast z ciemnozielonym ulistnieniem. Kwiaty wytwarzają nektar i są atrakcyjne dla pszczół, trzmieli oraz innych owadów zapylających. Po zapyleniu mogą powstać długie, wąskie torebki z licznymi płaskimi, oskrzydlonymi nasionami, jednak w typowych warunkach ogrodowych owoce nie stanowią głównej ozdoby. Roślina ma zastosowanie przede wszystkim pionowe. Nadaje się do obsadzania pergoli, dużych kratek, słupów i solidnych konstrukcji, gdzie może stworzyć gęstą letnią osłonę. Dobrze komponuje się z powojnikami, różami pnącymi lub krzewami o ciemnych liściach. Jest to krzew liściasty, zrzucający liście na zimę, bez cierni. Kontakt z sokiem roślinnym może u osób wrażliwych wywołać podrażnienie skóry.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca oraz osłoniętego, ciepłego stanowiska, najlepiej o wystawie południowej lub południowo-zachodniej, co sprzyja dojrzewaniu drewna i regularnemu kwitnieniu. Najlepiej rośnie w przepuszczalnej, próchnicznej glebie o pH około 6-7 i umiarkowanej wilgotności, bez zastoisk wody. Rośliny w pojemnikach sadzi się od kwietnia do października, najlepiej przy podporach, pergolach lub elewacjach, gdzie pędy można swobodnie przywiązywać. Zaleca się rozstawę około 1,5-2 m, zależnie od planowanej szerokości nasadzenia. Po posadzeniu wskazane jest regularne podlewanie, starsze rośliny znoszą już krótsze okresy suszy. Wczesnowiosenne cięcie pobudza wyrastanie młodych, silnych pędów i obfitsze zawiązywanie kwiatów, a usuwanie starych lub słabych gałęzi pomaga utrzymać zwarty pokrój rośliny. Ściółkowanie chroni strefę korzeniową przed letnim przegrzewaniem i zimowym przemarzaniem. Mrozoodporność dojrzałych egzemplarzy wynosi około -20 °C, dlatego w chłodniejszych regionach zaleca się sadzenie przy murze, który akumuluje ciepło. Choroby pojawiają się raczej rzadko, czasem na młodych pędach mogą wystąpić mszyce. Uprawa w pojemnikach jest możliwa, jeśli zastosuje się dobrej jakości, przepuszczalne podłoże, a pojemnik zabezpieczy się zimą przed przemarzaniem.

Autor: Nicol | Rewizja: 28.08. 2026