Miłorząb dwuklapowy 'Epiphylla' Ginkgo biloba 'Epiphylla'

Opis szczegółowy produktu

Miłorząb dwuklapowy 'Epiphylla' - prawdziwa botaniczna rzadkość i jedna z najbardziej niezwykłych odmian w ogóle. To zrzucające liście drzewo jest fascynującym przedstawicielem „żywych skamieniałości”. W ogrodzie rośnie umiarkowanie silnie, a w wieku dojrzałym osiąga wysokość od 3 do 5 metrów. Za młodu ma pokrój raczej nieregularny i rozłożysty, z wiekiem jednak wykształca niepowtarzalną, malowniczą koronę, która natychmiast przyciąga uwagę każdego znawcy roślin. Tym, co czyni ten miłorząb absolutnie wyjątkowym, jest jego anomalny sposób owocowania, od którego wzięła się również nazwa odmiany. Jest to odmiana żeńska, u której we wrześniu i październiku pojawiają się owoce wyrastające bezpośrednio z blaszek liściowych lub z ogonków liściowych. Zjawisko to, zwane oyamaboke, jest światowym unikatem i zmienia drzewo w żywą osobliwość. Same liście mają typowy wachlarzowaty kształt, są soczyście zielone i skórzaste. Kwitnie niepozornie w kwietniu i maju, kiedy pojawiają się drobne kwiaty żeńskie, które do zapylenia potrzebują w pobliżu męskiego drzewa miłorzębu. Jesienna przemiana tego drzewa zapiera dech w piersiach. W październiku i listopadzie liście przebarwiają się na niezwykle czysty, jaskrawożółty odcień, który dosłownie rozświetla ogród. W pełni dojrzałe owoce mają żółtobrązową barwę i słyną ze swojego charakterystycznego zapachu. Miłorząb jest znany z wyjątkowej odporności i długowieczności: jest w pełni mrozoodporny do -30 °C, nie atakują go żadne szkodniki ani choroby i doskonale znosi zanieczyszczone powietrze miejskie oraz suszę. Dzięki średniej wielkości i całkowicie wyjątkowemu sposobowi owocowania jest idealnym, ekskluzywnym soliterem do ogrodów, których właściciele docenią botaniczną osobliwość i historię związaną z tym prastarym gatunkiem.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, w półcieniu również rośnie, ale jesienne przebarwienie bywa wtedy mniej wyraźne. Odpowiednia jest gleba przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do gliniastej, od lekko kwaśnej po zasadową, o pH około 5,5–8,0, długotrwałe zalewanie nie jest wskazane. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie w pierwszym i drugim sezonie, po ukorzenieniu miłorząb zazwyczaj znosi także dłuższe okresy suszy. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną sprawdza się kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu do roślin ozdobnych, nadmiar azotu sprzyja bujnym przyrostom kosztem ich drewnienia. Cięcie ogranicza się zwykle do formującego za młodu oraz do usuwania suchych i krzyżujących się gałęzi, ponieważ korona kształtuje się naturalnie. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do listopada, najkorzystniejsza jest wiosna i wczesna jesień, młode drzewka zwykle prowadzi się przy podporze. Uprawa w donicy jest możliwa głównie za młodu, z naciskiem na drenaż i zimowe zabezpieczenie pojemnika. Mrozoodporność w praktyce określa się na około -30 do -35 °C, starsze okazy znoszą nawet niższe temperatury. Rozstawę dobiera się w zależności od celu nasadzenia, w ogrodzie zwykle co najmniej 5–8 m od innych drzew i budynków, w alei około 6–8 m.

Autor: Kamila | Rewizja: 19. 2. 2026