Miodunka długolistna 'Diana Clare' - Pulmonaria longifolia 'Diana Clare' Pulmonaria longifolia 'Diana Clare'

Opis szczegółowy produktu

Pulmonaria longifolia 'Diana Clare' - angielska odmiana odkryta w 1995 roku w szkółce Boba Browna i nazwana na cześć jego żony. Nawiązuje do naturalnego siedliska rodzaju Pulmonaria, czyli jasnych lasów liściastych i ich obrzeży w Europie, gdzie rośliny wiosną wykorzystują światło przed zazielenieniem się drzew. Odmiana tworzy gęste, wielokoronowe kępy o wysokości około 0,20–0,30 m i szerokości zazwyczaj 0,30–0,50 m. Liście są wyraźnie wąskie, długo lancetowate i omszone, ich górna strona jest w dużej mierze srebrzysta z delikatną zieloną obwódką, dzięki czemu wyglądają jasno nawet w głębszym cieniu. Od późnej zimy do późnej wiosny, w naszych warunkach najczęściej od kwietnia do czerwca, pojawiają się wiechy rurkowatych kwiatów, które podczas kwitnienia mogą zmieniać kolor z ciemnofioletowego na niebieski. Roślina jest ceniona bardziej za liście niż za wielkość kwiatów i dobrze uzupełnia paprocie, funkie, tiarelle, kopytniki i wiosenne rośliny cebulowe. Wczesną wiosną dostarcza pożywienia zapylaczom. Idealna do sadzenia na rabatach, skalniakach lub w pojemnikach. Kępy po kilku latach można dzielić, co je odmładza i utrzymuje gęstość łanu.

Uprawa: Są to byliny okrywowe do półcienia i cienia, gdzie dobrze rosną w chłodniejszym mikroklimacie i zaciszu pod drzewami. Najlepiej rosną w próchniczej, żyznej glebie z dobrym drenażem, która pozostaje lekko wilgotna, a nie podmokła. Zalecane pH zazwyczaj wynosi około 5,5–7,8. Sadzenie odbywa się od marca do października, często wiosną lub na początku jesieni. Dla zwartego pokrycia stosuje się rozstaw 35–45 cm, czyli około 5–7 roślin na m² w zależności od siły odmiany. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu i podczas suchych wiosen, latem pomaga utrzymać równomierną wilgotność ściółka z liści lub kompostu. Nawożenie jest zazwyczaj mało wymagające, wiosną zazwyczaj wystarcza kompost lub długo działający nawóz dla bylin. Po kwitnieniu często usuwa się łodygi kwiatowe i starsze liście z plamami lub zasychającymi brzegami, co pobudza wzrost świeżych liści. W pojemnikach uprawia się w głębszej doniczce z warstwą drenażową, próchniczym podłożem i regularnym podlewaniem bez przemoczenia. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się, w zależności od gatunku i odmiany, w przybliżeniu w zakresie od −20 do −34 °C, młode nasadzenia dobrze rosną z lekkim zimowym mulczem. Odporność na suszę jest raczej niska do średniej, przy długotrwałym przesuszeniu wzrasta ryzyko mączniaka i zasuszania brzegów liści. Do częstych szkodników należą ślimaki i pomrowy wiosną, miejscami mszyce. Spośród chorób mogą wystąpić mączniak i plamistość liści, profilaktyką jest równomierna wilgotność, wystarczająca ilość próchnicy i bardziej przewiewne nasadzenie. Dla początkujących sprawdza się sadzenie w jasnym cieniu i regularne uzupełnianie ściółki liściowej, kępy po 3–5 latach można dzielić w celu odmłodzenia.

Autor: Krystyna | Rewizja: 06.02.2026