Miodunka długolistna 'Diana Clare' Pulmonaria longifolia 'Diana Clare'

Opis szczegółowy produktu

Miodunka długolistna 'Diana Clare' - angielska odmiana odkryta w 1995 roku w szkółce Boba Browna i nazwana na cześć jego żony. Nawiązuje do naturalnego siedliska rodzaju Pulmonaria, czyli widnych lasów liściastych i ich obrzeży w Europie, gdzie rośliny wiosną wykorzystują światło przed rozwinięciem się liści drzew. Odmiana tworzy gęste, wielopąkowe kępy o wysokości około 0,20–0,30 m i zwykle 0,30–0,50 m szerokości. Liście są wyraźnie wąskie, długo lancetowate i filcowate, ich wierzchnia strona jest w dużej części srebrzysta z delikatnym zielonym obrzeżeniem, dzięki czemu rozjaśniają nawet głębszy cień. Od późnej zimy do późnej wiosny, w naszych warunkach klimatycznych najczęściej od kwietnia do czerwca, pojawiają się skrętki rurkowatych kwiatów, które w trakcie kwitnienia mogą zmieniać barwę z ciemnofioletowej na niebieską. Roślina jest ceniona bardziej za ulistnienie niż za wielkość kwiatów i dobrze uzupełnia paprocie, funkie, żurawki, epimedium oraz wiosenne rośliny cebulowe. Wczesną wiosną dostarcza pożywienia zapylaczom. Idealna do sadzenia na rabatach, w ogrodach skalnych lub w pojemnikach. Po kilku latach kępy można dzielić, co je odmładza i utrzymuje gęstość nasadzenia.

Uprawa:  Miodunki są bylinami runa do półcienia i cienia, gdzie dobrze rosną w chłodniejszym mikroklimacie i w osłoniętych miejscach pod drzewami i krzewami. Najlepiej rosną w próchnicznej, żyznej glebie o dobrym drenażu, która pozostaje umiarkowanie wilgotna, ale nie podmokła. Zalecane pH mieści się zwykle w przedziale około 5,5–7,8. Sadzenie wykonuje się od marca do października, często wiosną lub na początku jesieni. Dla uzyskania zwartego nasadzenia stosuje się rozstawę 35–45 cm, czyli mniej więcej 5–7 roślin na m², zależnie od siły wzrostu odmiany. Podlewanie jest ważne przede wszystkim po posadzeniu i podczas suchych wiosen, a latem równomierną wilgotność pomaga utrzymać ściółka z ziemi liściowej lub kompostu. Nawożenie jest mało wymagające, wiosną zwykle wystarcza kompost lub nawóz o przedłużonym działaniu do bylin. Po przekwitnieniu często usuwa się pędy kwiatostanowe oraz starsze liście z plamami lub zasychające, co pobudza wyrastanie świeżych liści. W pojemniku uprawia się je w głębszej donicy z warstwą drenażową, w próchnicznym podłożu, z regularnym podlewaniem bez przelewania. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się, zależnie od gatunku i odmiany, mniej więcej w przedziale od −20 do −34 °C, młodym nasadzeniom sprzyja lekka zimowa ściółka. Odporność na suszę jest raczej niska do średniej, przy długotrwałej suszy wzrasta ryzyko mączniaka prawdziwego i zasychania brzegów liści. Do częstych szkodników należą wiosną ślimaki nagie i ślimaki, miejscami mszyce. Z chorób mogą wystąpić mączniak prawdziwy i plamistości liści, a zapobiega im równomierna wilgotność, odpowiednia ilość próchnicy i bardziej przewiewne nasadzenie. Początkującym sprawdza się sadzenie w jasnym cieniu i regularne uzupełnianie ziemi liściowej, a kępy można po 3–5 latach dzielić w celu odmłodzenia.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.02. 2026