Mirabelka 'Aprimira' Prunus domestica subsp. syriaca 'Aprimira'

Opis szczegółowy produktu

Mirabelka 'Aprimira' - nowoczesna niemiecka odmiana wyhodowana przez firmę Lubera, której celem było połączenie typowego smaku tradycyjnych mirabelek z wyraźnie większym rozmiarem owoców. Drzewo rośnie umiarkowanie silnie i tworzy kompaktową lub szerokojajowatą koronę. W kwietniu rozkwita obfitością drobnych, białych kwiatów, które stanowią ważne źródło nektaru dla pszczół i innych owadów zapylających. Owoce dojrzewają od końca sierpnia do pierwszej połowy września. Są zauważalnie większe niż w przypadku klasycznych mirabelek, okrągłe lub lekko owalne, ze złotożółtą skórką, często uzupełnioną delikatnym czerwonym rumieńcem po nasłonecznionej stronie. Miąższ jest złotożółty, zwarty, bardzo soczysty, aromatyczny i wyraźnie słodki z delikatną korzenną nutą. Pestka łatwo oddziela się od miąższu. Owoce zawierają witaminę C, witaminy z grupy B, błonnik, potas oraz naturalne przeciwutleniacze. Są odpowiednie do bezpośredniego spożycia, produkcji dżemów, kompotów, ciast owocowych, syropów, suszenia oraz do wyrobu destylatów owocowych. Odmiana jest samozapylna, niemniej jednak bliskość innych śliwek lub mirabelek może zwiększyć ilość i regularność plonów.

Uprawa: Preferują głębokie, średnio ciężkie do gliniastych gleby z wystarczającą ilością próchnicy, dobrą przepuszczalnością i zdolnością do utrzymania odpowiedniej wilgotności, przy czym optymalna jest reakcja gleby obojętna do lekko zasadowej. Nieodpowiednie są gleby stale podmokłe, zbite lub skrajnie lekkie, ubogie w materię organiczną. Stanowisko powinno być słoneczne do lekko półcienistego, ciepłe i przewiewne, chronione przed silnymi zimnymi wiatrami. Sadzenie jest wskazane od wiosny do jesieni i należy zapewnić odpowiednią przestrzeń dla systemu korzeniowego i korony. Przy sadzeniu wielu drzew zaleca się odstępy około 4 do 5 metrów w zależności od siły wzrostu podkładki i charakteru odmiany. Podlewanie jest ważne szczególnie po posadzeniu i w okresie suszy. Nawożenie przeprowadza się głównie wiosną przed rozpoczęciem wegetacji i po kwitnieniu, najlepiej w formie kompostu lub zbilansowanych nawozów o odpowiedniej zawartości azotu, fosforu i potasu. Cięcie śliw wykonuje się głównie po zbiorach, kiedy korona jest przerzedzana, usuwa się zagęszczające, suche lub chore gałęzie i wspiera się odnowę owoconośnych pędów, przy czym silne cięcie zimowe nie jest zalecane ze względu na zwiększone ryzyko infekcji. Śliwy są najczęściej mrozoodporne, u młodych drzewek należy jednak chronić pień przed pęknięciami mrozowymi i uszkodzeniami przez zwierzęta.

Więcej na: Instrukcja uprawy śliw

Autor: Jana | Rewizja: 02.07.2026