Mirt zwyczajny 'Microphylla' Myrtus communis 'Microphylla'

Opis szczegółowy produktu

Mirt zwyczajny 'Microphylla' - zwarta, zimozielona odmiana mirtu z kręgu mirtu tarentyńskiego, pochodząca z rejonu Morza Śródziemnego. W ciepłych regionach rośnie jako krzew i w wieku dojrzałym może osiągać około 0,8–1,5 m wysokości i 0,6–1,2 m szerokości, a w pojemnikach i przy regularnym formowaniu utrzymuje się zwykle na wysokości około 0,4–0,8 m. Pokrój jest gęsto rozgałęziony i naturalnie kulisty, dzięki czemu roślina wygląda schludnie nawet bez częstego cięcia. Drobne, skórzaste, ciemnozielone liście są błyszczące, a po roztarciu wydzielają charakterystyczny, żywiczno-ziołowy zapach dzięki zawartości olejków eterycznych. Od czerwca do sierpnia pojawiają się pojedyncze białe kwiaty o średnicy około 1–2 cm z pęczkami pręcików, atrakcyjne dla owadów zapylających. Po przekwitnięciu, przy długim i ciepłym lecie, mogą zawiązywać się małe, granatowe do czarnych jagody, które w niektórych kuchniach śródziemnomorskich i likierach wykorzystuje się jako przyprawę aromatyczną. W polskim ogrodzie sprawdza się przede wszystkim jako długowieczny krzew pojemnikowy na tarasy, balkony i do ogrodów zimowych, gdzie tworzy przez cały rok zieloną strukturę i dobrze znosi formowanie w kulę lub niski stożek. W kompozycjach dobrze łączy się z lawendą, rozmarynem, santoliną, tymiankiem lub trawami ozdobnymi, a także z wiosennymi roślinami cebulowymi posadzonymi u jego stóp w większym pojemniku.

Uprawa:  W naszych warunkach najlepiej sprawdza się jako przenośna, zimozielona roślina drzewiasta uprawiana w pojemniku. Odpowiada mu pełne słońce, znosi też lekki półcień, ważne jest jednak stanowisko osłonięte od wiatru i ciepły mikroklimat przy ścianie południowej lub zachodniej, gdzie drewno szybciej dojrzewa. Podłoże powinno być lżejsze, przepuszczalne i żyzne, na dnie pojemnika niezbędna jest warstwa drenażowa, zalecane pH wynosi około 6,0–7,5. Podlewanie powinno być regularne, bryła korzeniowa może między podlewaniami lekko przesychać, a stałe przelanie często prowadzi do gnicia korzeni. Od kwietnia do sierpnia nawozi się umiarkowanie zrównoważonym nawozem, latem korzystna jest też cienka warstwa kompostu na powierzchni jako ściółka, która ogranicza wahania wilgotności. Cięcie wykonuje się wiosną lub po głównej fali kwitnienia, mirt dobrze znosi formowanie i zagęszczanie korony. Sadzenie do pojemnika najlepiej przeprowadzać od kwietnia do września, a wystawianie na zewnątrz na sezon letni zwykle trwa od maja do października. Kwitnienie przypada najczęściej na czerwiec–sierpień, u starszych roślin mogą pojawiać się ciemne jagody dojrzewające jesienią, jednak w uprawie pojemnikowej owocowanie jest nieregularne. Mrozoodporność jest ograniczona, krótkotrwale rośliny mogą znieść temperatury około 0 °C, uszkodzenia pojawiają się często poniżej −5 °C, dlatego zaleca się zimowanie w jasnym pomieszczeniu w temperaturze około 5–10 °C przy znacznie ograniczonym podlewaniu. Dla początkujących najpewniejszym rozwiązaniem jest większy pojemnik z drenażem i jasne miejsce zimowania, w przeciwnym razie istnieje ryzyko zrzucania liści. Po ukorzenieniu wykazuje pewną odporność na suszę, przy dłuższym przesuszeniu zrzuca jednak liście i pąki. Spośród szkodników w miejscu zimowania pojawiają się przędziorki i tarczniki, na zewnątrz mszyce, a z chorób przede wszystkim zgnilizna korzeni przy przelaniu. Przy sadzeniu do gruntu, wyłącznie w wyjątkowo łagodnym mikroklimacie, stosuje się rozstawę około 60–100 cm, a w przypadku niskiego, strzyżonego żywopłotu około 40–60 cm.

Autor: Kristýna | Rewizja: 19.02. 2026