Modrzew japoński 'Diana' Larix kaempferi 'Diana'

Opis szczegółowy produktu

Modrzew japoński 'Diana' - odmianę 'Diana' wyselekcjonowano w Niemczech w latach 70. XX wieku. Jest ceniona za mocno poskręcane, wijące się gałęzie i pędy, które tworzą plastyczną sylwetkę, zwłaszcza w okresie bezlistnym. Kora na młodszych gałęziach ma zwykle pomarańczowobrązowe odcienie i zimą podkreśla rysunek korony. Igły są miękkie i niebieskozielone. Na starszym drewnie wyrastają w pęczkach, a na tegorocznych pędach pojedynczo. Jesienią przebarwiają się na złotożółto, a następnie opadają. Wiosną pojawiają się drobne kwiaty, przy czym kwiatostany żeńskie mają delikatny purpurowy odcień. Po nich mogą dojrzewać małe, kuliste szyszki o wielkości około 2–3 cm. Wzrost jest raczej powolny do umiarkowanego, wynosi około 20–30 cm rocznie. Po 10 latach roślina osiąga zwykle około 2,0–2,5 m × 1,0–1,5 m, a w wieku dojrzałym najczęściej 4–7 m × 2–4 m, zależnie od stanowiska i cięcia. W kompozycjach sprawdza się jako soliter, w ogródkach przed domem i przy oczkach wodnych. Tam szczególnie wyraźnie widać kontrast delikatnych igieł z kamieniem, paprociami i trawami ozdobnymi. Dzięki kształtowi gałęzi często wykorzystuje się go także w ogrodach formowanych i jako materiał na bonsai.

Modrzew japoński - sezonowo zrzucający igły iglak, który dorasta do 25 - 30 m wysokości i około 10 - 15 m szerokości. Korona jest stożkowata, szeroko stożkowa, ażurowa, o poziomo rozpostartych gałęziach. Dolne gałęzie często lekko zwisają. Młode rośliny początkowo rosną bardzo szybko, z czasem tempo wzrostu słabnie. Kora jest czerwona do szarobrązowej, gruba i łuskowata. Złuszcza się wąskimi paskami. Igły są miękkie i wyrastają w pęczkach po 40 - 50. Po obu stronach są niebieskozielone do ciemnozielonych, a wraz z nadejściem jesieni nabierają złotożółtych odcieni. Szyszki mają kształt owalny do kulistego, długość 2 - 3 cm i żółtobrązową barwę. To idealny soliter do parków i dużych ogrodów. 

Uprawa:  Modrzewie należą do nielicznych iglaków zrzucających igły na zimę. Preferują pełne słońce, ewentualnie lekki półcień. Na wietrznych terenach potrzebują osłoniętego stanowiska. Odpowiada im gleba głębsza, żyzna i przepuszczalna, lekko kwaśna do obojętnej, o pH około 5,5–7,0. Roślina źle znosi długotrwałe zalanie, dlatego ważne są drenaż i dobra struktura gleby. Na cięższych glebach gliniastych pomaga sadzenie na podwyższeniu oraz domieszka żwiru i kompostu. Podlewanie jest najważniejsze w pierwszych dwóch sezonach po posadzeniu. Po ukorzenieniu krótkotrwałą suszę znosi lepiej niż nadmiar wody. Wystarczy umiarkowane nawożenie. Wiosną stosuje się nawozy o spowolnionym działaniu przeznaczone do roślin ozdobnych. Przenawożenie prowadzi do powstawania długich, słabiej wybarwionych pędów. Cięcie nie jest konieczne. Ewentualne prześwietlenie i usunięcie krzyżujących się gałęzi wykonuje się pod koniec zimy lub wczesną wiosną, przed rozpoczęciem wegetacji. Rośliny sadzi się od marca do października, przy czym korzystniejsze są wiosna i wczesna jesień. Dojrzałe rośliny są mrozoodporne do około −34 °C. W młodych nasadzeniach pomaga ściółka, która stabilizuje wilgotność i temperaturę w strefie korzeniowej. Uprawa w pojemniku jest możliwa, jeśli ma on większą objętość i zawiera bardzo przepuszczalne podłoże, ponieważ korzenie nie znoszą stałego nadmiaru wody. Przy sadzeniu soliterowym pozostawia się 2,5–3,5 m wolnej przestrzeni wszerz, zależnie od docelowej wielkości. 

Autor: Nikol | Rewizja: 18.2. 2026