Morwa 'Gerardi Dwarf' Morus 'Gerardi Dwarf'

Opis szczegółowy produktu

Morwa 'Gerardi Dwarf'  - karłowa roślina owocowa do mniejszych ogrodów, ogródków przydomowych i niskich nasadzeń użytkowych. Odmiana powstała z selekcji niskich roślin w Ameryce Północnej i łączy zwarty wzrost z dobrą plennością. W naszych warunkach klimatycznych tworzy średnio silnie rosnący krzew lub niskie drzewko. Osiąga wysokość ok. 1,5–2 m i szerokość 2–3 m, zależnie od stanowiska i cięcia. Korona jest gęsto rozgałęziona, lekko wzniesiona do półkulistej. Pędy są pozbawione cierni i łatwo utrzymać je na niewielkiej wysokości, dogodnej przy zbiorze. Liście są skrętoległe, jajowate do eliptycznych, o długości 6–12 cm. Ich wierzchnia strona jest soczyście zielona i raczej matowa, a spodnia jaśniejsza. Jesienią często przebarwiają się na żółtawo. Kwiaty pojawiają się w maju i czerwcu, głównie na krótkopędach z poprzedniego roku. Są drobne, żółtozielone, zebrane w krótkie kotki i stanowią źródło pyłku dla pszczół oraz innych owadów zapylających. Odmiana jest samopylna, dlatego owocuje także jako soliter, choć obecność innych morw może nieco zwiększyć zawiązywanie owoców. Owoce mają wydłużony kształt i długość ok. 3–4 cm. W pełnej dojrzałości są ciemnoczerwone do niemal czarnych, z delikatnym nalotem woskowym. Miąższ jest soczysty, miękki, słodki do słodkokwaśnego, o delikatnym aromacie przypominającym jeżyny i owoce leśne. W cieplejszych regionach Polski pierwsze owoce dojrzewają zwykle od końca czerwca. Główny zbiór przypada na lipiec, a część plonu dojrzewa jeszcze w sierpniu, dzięki czemu roślina przez dłuższy czas dostarcza świeżych owoców. Owoce nadają się do bezpośredniego spożycia, do sałatek owocowych i deserów, na dżemy, powidła, syropy i soki. Dobrze znoszą też mrożenie. Zawierają witaminę C, witaminę E, barwniki z grupy antocyjanów oraz błonnik i wzbogacają letnią dietę.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w cieplejszych i osłoniętych miejscach, gdzie dobrze dojrzewają zarówno pędy, jak i owoce. Można ją uprawiać również w większym pojemniku na słonecznym stanowisku. Gleba powinna być średnio ciężka do lżejszej, przepuszczalna, próchniczna i umiarkowanie wilgotna, bez długotrwałego zalewania. Optymalne pH wynosi ok. 6,5–7,5. Roślina toleruje też gleby lekko zasadowe lub bardziej piaszczyste, jeśli w pierwszych latach po posadzeniu ma zapewnioną odpowiednią wilgotność. Sadzonki sadzi się zwykle od marca do listopada do dołu z dodatkiem kompostu lub dobrze rozłożonego nawozu organicznego. Rozstawa między roślinami wynosi ok. 2,5–3 m, zależnie od planowanego kształtu korony. W pierwszych sezonach ważne jest regularne podlewanie, później roślina stosunkowo dobrze znosi krótkotrwałą suszę. Wiosną wystarczy umiarkowane nawożenie nawozem o zrównoważonym składzie, z odpowiednią zawartością potasu wspierającą drewnienie przyrostów. Cięcie polega na okresowym prześwietlaniu korony, usuwaniu uszkodzonych pędów i utrzymywaniu przejrzystej struktury. Mrozoodporność w naszych warunkach podaje się na ok. −25 °C, a w osłoniętych miejscach w miastach i w rejonach winiarskich roślina znosi także niższe temperatury. W wyższych i chłodniejszych regionach należy ją sadzić w najbardziej nasłonecznionym miejscu z dobrym drenażem i ochroną przed silnym wiatrem oraz późnymi przymrozkami wiosennymi. Przy odpowiednim stanowisku i podstawowej pielęgnacji odmiana ta należy do niezawodnych roślin owocowych, które uzupełniają asortyment drobnych owoców w ogrodach przydomowych.

Autor: Nikol | Rewizja: 3.12.2025