Morwa biała 'Pendula' Morus alba 'Pendula'

Opis szczegółowy produktu

Morwa biała 'Pendula' - jedno z najbardziej poszukiwanych drzew o zwisającej koronie. Oprócz walorów ozdobnych oferuje smaczne, jadalne owoce, a ograniczona wysokość sprawia, że pasuje niemal do każdego ogrodu. Ta odmiana wyróżnia się długimi, zwisającymi gałęziami, które tworzą eleganckie kurtyny i dają znakomity efekt dekoracyjny. Zwykle osiąga około 2–4 m wysokości i około 3–4 m szerokości, przy czym jej wysokość zależy od wysokości szczepienia. Liście są nieregularne, mogą być wcinane i osiągają do 14 cm długości. Są jasno- do lekko ciemnozielonych, lśniące i wyrastają gęsto. Owoce dojrzewające od połowy lata mają podłużny kształt i przypominają wydłużone jeżyny. W pełnej dojrzałości są czarne i błyszczące, łatwo się je zrywa, a ich przyjemnie słodki smak z delikatną, lekko pikantną nutą idzie w parze z wysoką zawartością witaminy C. Nie nadają się do długiego przechowywania, ale można z nich przygotować marmolady, soki, kompoty lub dodawać je na świeżo do deserów, którym nadają oryginalny smak. Suszone owoce mają intensywniejszy smak i często stosuje się je jako zamiennik rodzynek. Roślina jest samopylna, co oznacza, że do zawiązania owoców nie potrzebuje zapylacza. Morus alba 'Pendula' sadzi się przede wszystkim jako ozdobny soliter, głównie ze względu na efektowny pokrój. Zwisające gałęzie wnoszą do ogrodu elementy dekoracyjne i dobrze sprawdzają się w architekturze ogrodowej, na przykład przy tworzeniu altan lub do podkreślenia miejsc widokowych.

Morwa biała - pochodzi z Chin, ale od stuleci uprawia się ją w rejonie Morza Śródziemnego i w cieplejszych częściach Europy Środkowej. Jest to drzewo osiągające około 10–15 metrów wysokości, o regularnej, przewiewnej, kulistej koronie. Rośnie bardzo szybko. Liście są okazałe, osiągają 6–18 cm długości i około 8 cm szerokości, mają niesymetryczny kształt z 3–5 dłoniasto ułożonymi klapami i piękną, soczyście zieloną barwę. Owoce morwy dojrzewają w miesiącach letnich i przybierają barwę od żółtawej przez fioletową po czarną. Są bardzo słodkie i aromatyczne, o wyrazistym smaku, i należą do owoców o wysokiej zawartości witaminy C. Drzewo preferuje dobrze zdrenowaną, żyzną glebę na stanowisku nasłonecznionym. Należy do drzew, które wiosną rozwijają liście najpóźniej. Historycznie uprawiano je jako roślinę pokarmową dla gąsienic jedwabnika morwowego, z których kokonów pozyskiwano jedwab. W Europie praktyka ta sięga XVI wieku. Dziś morwa biała jest ceniona za smaczne owoce, a także za wygląd, szybki wzrost i odporność. Coraz częściej sadzi się ją w ogrodach przydomowych, gdzie pełni rolę drzewa dominującego, dającego przyjemny cień. Istnieje wiele odmian, w tym rośliny sterylne, odpowiednie do tworzenia zacienionych zakątków. Łatwość formowania przez cięcie sprawia, że ma wszechstronne zastosowanie.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, na cieplejszych, osłoniętych stanowiskach, gdzie dobrze dojrzewają zarówno pędy, jak i owoce. Można ją uprawiać także w większym pojemniku na słonecznym miejscu. Gleba powinna być średnio ciężka do lżejszej, przepuszczalna, próchniczna, umiarkowanie wilgotna, bez długotrwałego zalewania. Optymalne pH wynosi około 6,5–7,5, roślina znosi jednak również gleby lekko zasadowe lub bardziej piaszczyste, jeśli w pierwszych latach po posadzeniu ma zapewnioną odpowiednią ilość wody. Sadzonki sadzi się zwykle od marca do listopada do dołu z dodatkiem kompostu lub dobrze rozłożonego nawozu organicznego. Odstęp między roślinami wynosi około 2,5–3 m, zależnie od planowanego kształtu korony. W pierwszych sezonach ważne jest regularne podlewanie, później roślina dość dobrze znosi krótkotrwałą suszę. Wiosną wystarczy umiarkowane nawożenie nawozem o zrównoważonej zawartości składników pokarmowych, z odpowiednią ilością potasu wspierającą dojrzewanie przyrostów. Cięcie polega na okresowym prześwietlaniu korony, usuwaniu uszkodzonych gałęzi i utrzymywaniu przejrzystej struktury. Mrozoodporność w naszych warunkach klimatycznych określa się na około −25 °C, na osłoniętych stanowiskach miejskich i w rejonach winiarskich znosi nawet niższe temperatury. W wyżej położonych i chłodniejszych rejonach najlepiej rośnie na najbardziej nasłonecznionym miejscu z dobrym drenażem, osłoniętym przed silnym wiatrem i późnymi przymrozkami wiosennymi. Na odpowiednim stanowisku i przy podstawowej pielęgnacji ta odmiana należy do niezawodnych drzew owocowych, które uzupełniają asortyment owoców drobnych w ogrodach przydomowych.

Autor: Nikol | Rewizja: 21.1. 2026