Mydlnica 'Bressingham' Saponaria × hybr. 'Bressingham'

Opis szczegółowy produktu

Mydlnica 'Bressingham' - niska roślina skalna z rodziny goździkowatych, uprawiana dla zwartych, półzimozielonych poduszek i długiego, powtórnego kwitnienia po głównej wiosennej fali. Roślina tworzy gęste kobierce z wąskolancetowatych, ciemnozielonych liści i krótkich, delikatnie owłosionych pędów, które na końcach przewieszają się przez kamienie. Od późnej wiosny, najczęściej od końca maja do czerwca, na krótkich łodygach pojawiają się szeroko otwarte, pięciopłatkowe kwiaty w jaskraworóżowym kolorze z wyraźnym białym środkiem. Kwiat sprawia wrażenie czystego i jest dobrze widoczny nawet z daleka, a na niewielkiej powierzchni tworzy zwarty barwny pas. Przy odpowiednim przycięciu po głównej fali kwitnienia może sporadycznie zakwitać także w ciągu lata. Kwiaty dostarczają nektaru i są chętnie odwiedzane przez motyle i drobne zapylacze. Odmiana otrzymała w 1993 roku wyróżnienie RHS Award of Garden Merit, co potwierdza jej niezawodność w wieloletniej uprawie ogrodowej. Rodzaj Saponaria znany jest z zawartości saponin w tkankach, które w wodzie się pienią i dawniej wykorzystywano je do delikatnego prania. Roślina nie jest przeznaczona do spożycia. W kompozycjach sprawdza się jako różowe obramowanie żwirowych rabat, szczelin murków, brzegów ścieżek i koryt alpejskich, gdzie korzenie chętnie wnikają między kamienie, a poduszka pozostaje sucha. Dobrze łączy się ze smagliczką, macierzankami, niskimi rozchodnikami, skalnicami lub drobnymi kosaćcami, łagodząc twarde linie kamienia.

Uprawa:  Najlepiej sprawdza się pełne słońce i przepuszczalna, raczej uboga gleba ze żwirem, najlepiej o pH około 6,5–8. W ciężkich glinach i glebach podmokłych zimą grozi gnicie korzeni i wymarzanie, dlatego zaleca się drenaż, domieszkę kruszywa i sadzenie w miejscu wyniesionym. Rośliny sadzi się od marca do października w zależności od pogody, na stanowiskach eksponowanych lepiej sprawdza się termin wiosenny, aby do zimy dobrze się ukorzeniły. Przy zakładaniu kobierca przyjmuje się około 6–9 roślin na m² w rozstawie 30–40 cm, w korytach i misach zostawia się miejsce na przewieszanie się pędów. W pierwszych tygodniach po posadzeniu korzystne jest regularne podlewanie, po ukorzenieniu roślina znosi suszę. Nawożenie powinno być umiarkowane, w przenawożonej glebie roślina bardziej rośnie w liście i słabiej kwitnie. Po przekwitnieniu często pomaga skrócenie przekwitłych pędów, co sprzyja zagęszczeniu, a niekiedy także słabszemu ponownemu zawiązywaniu pąków pod koniec lata. W pojemnikach warto stosować podłoże mineralne i zimą chronić je przed stałym przemoczeniem. Mrozoodporność w praktyce wynosi zwykle około -25 °C, roślina jest najbardziej wrażliwa podczas bezśnieżnych mrozów i w wilgotnej glebie zimą. Z chorób przy przemoczeniu może wystąpić zgnilizna korzeni, ze szkodników czasem mszyce na młodych pędach. Wskazane jest lekkie ściółkowanie żwirem, które ogranicza zachwaszczenie i utrzymuje szyjkę korzeniową w suchości. W lekkim półcieniu również rośnie, jednak kwitnienie bywa krótsze.

Autor: Nikol | Rewizja: 6.2. 2026