Nachyłek wielkokwiatowy 'Sunfire Yellow Red' - Coreopsis grandiflora 'Sunfire' Nachyłek wielkokwiatowy 'Sunfire'

Opis szczegółowy produktu

Jazówka więkskokwiatowa 'Sunfire Yellow Red' - bylina preriowa z otwartych stanowisk na południowym wschodzie USA, gdzie rośnie na słonecznych polanach i poboczach dróg na lżejszych glebach z szybkim odpływem wody. Odmiana 'Sunfire' została wprowadzona do uprawy przez hodowcę Kieft Seed i w 2004 roku zdobyła nagrodę Fleuroselect Gold Medal za wczesność i wyrównanie kwitnienia, często już w pierwszym roku po wysiewie lub sadzeniu. Roślina tworzy gęste, krótkowieczne kępy z delikatnie podzielonymi, wąskolancetowatymi do pierzastodzielnych liśćmi, które są intensywnie zielone i jesienią znikają. Łodygi są mocne, wyprostowane i utrzymują kształt nawet po deszczu, dzięki czemu kępa wygląda schludnie zarówno na rabacie, jak i w donicy. W pełnym kwitnieniu osiąga około 35–50 cm wysokości i rozrasta się na 40–55 cm. Od czerwca do października nad liśćmi pojawiają się pojedyncze koszyczki o średnicy około 5 cm, złotożółte z mahoniowo-bordowym środkiem, przypominającym pociągnięcie pędzla w środku kwiatu. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru, są poszukiwane przez pszczoły i motyle, a także nadają się do cięcia do drobnych letnich bukietów. W porównaniu do zwykłych żółtych odmian bez środka, 'Sunfire' daje wyraźniejszy kontrast i bardziej czytelny wzór z daleka. W kompozycji dobrze komponuje się z szałwiami, lebiodkami, krwawnikami, jeżówkami i niskimi trawami ozdobnymi, gdzie ciepłe tony kwiatów podkreślają niebieskie, fioletowe i srebrzyste liście.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, w półcieniu kwitnie krócej, a łodygi mogą być luźniejsze. Najlepiej rośnie w przepuszczalnej, raczej ubogiej glebie, która zimą nie pozostaje nadmiernie wilgotna. Odpowiednie jest pH około 6,0–7,5, jednak toleruje również gleby lekko zasadowe. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina dobrze znosi suszę, ciepło i wiatr, i jest mniej atrakcyjna dla zwierząt gryzących. Nawożenie jest umiarkowane, nadmiar azotu prowadzi do miększych łodyg i rozluźnienia kępy. Po głównej fali kwitnienia często przeprowadza się przycięcie łodyg o około jedną trzecią, co pobudzi dalsze zawiązywanie pąków i utrzyma zwarty pokrój, bieżące usuwanie przekwitłych koszyczków przedłuża sezon. Rośliny sadzi się od marca do października, rozstaw wynosi 40–50 cm, co odpowiada około 4–6 roślinom na m². W doniczce zalecana jest objętość co najmniej 10–15 litrów i warstwa drenażowa, podłoże powinno być utrzymywane raczej umiarkowanie wilgotne, bez długotrwałego przemoczenia. W warunkach Republiki Czeskiej dojrzała kępa jest zazwyczaj mrozoodporna do około -28 °C, krytyczne jest raczej zimowe przemoczenie i ciężka gleba, gdzie pomoże drenaż i lekki mulcz. Odnawianie łanu odbywa się przez podział mniej więcej co 3–4 lata wczesną wiosną. Spośród chorób może pojawić się mączniak lub plamistość liści, przy długotrwałym przemoczeniu zgnilizna szyjki korzeniowej, spośród szkodników mszyce i wciornastki, zazwyczaj bez znaczących szkód. Wiosną wcześnie kiełkuje i łan szybko zazielenia się.

Autor: Nikol | Rewizja: 22.1. 2026