Nachyłek wielkokwiatowy 'Sunfire Yellow Red' Coreopsis grandiflora 'Sunfire'

Opis szczegółowy produktu

Nachyłek wielkokwiatowy 'Sunfire Yellow Red' - bylina prerii z otwartych stanowisk południowo-wschodnich Stanów Zjednoczonych, gdzie rośnie na nasłonecznionych polanach i wzdłuż dróg, na lżejszych glebach o szybkim odpływie wody. Odmiana 'Sunfire' została wprowadzona do uprawy przez firmę hodowlaną Kieft Seed, a w 2004 roku otrzymała wyróżnienie Fleuroselect Gold Medal za wczesność i wyrównanie kwitnienia, często już w pierwszym roku po wysiewie lub posadzeniu. Roślina tworzy gęstą, krótkowieczną kępę o drobno podzielonych, wąskolancetowatych do pierzastosiecznych liściach, które są intensywnie zielone i jesienią zamierają. Pędy są sztywne, wzniesione i zachowują pokrój nawet po deszczu, dzięki czemu kępa wygląda schludnie na rabacie i w pojemniku. W pełni kwitnienia osiąga około 35–50 cm wysokości i rozrasta się na 40–55 cm. Od czerwca aż do października nad liśćmi pojawiają się pojedyncze koszyczki o średnicy około 5 cm, złocistożółte z mahoniowo-burgundowym oczkiem, które przypomina odcisk pędzla pośrodku kwiatu. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru, chętnie odwiedzają je pszczoły i motyle, a przy tym nadają się na kwiat cięty do drobnych letnich bukietów. W porównaniu ze zwykłymi żółtymi odmianami bez oczka 'Sunfire' daje wyraźniejszy kontrast i rysunek czytelny z daleka. W kompozycjach dobrze łączy się z kocimiętką, szałwią, krwawnikiem, rudbekią i niskimi trawami ozdobnymi, gdzie ciepłe barwy kwiatów podkreślają niebieskie, fioletowe i srebrzyste liście.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, w półcieniu kwitnie krócej, a pędy mogą być luźniejsze. Najlepiej rośnie w glebie przepuszczalnej, raczej ubogiej, która zimą nie pozostaje przemoczona. Odpowiednie jest pH około 6,0–7,5, roślina znosi jednak także gleby lekko zasadowe. Podlewanie jest ważne przede wszystkim po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina dobrze radzi sobie z suszą, upałem i wiatrem, a zwierzyna rzadziej ją zgryza. Nawożenie powinno być umiarkowane, nadmiar azotu prowadzi do miękkich pędów i rozluźnienia kępy. Po głównej fali kwitnienia często przycina się pędy o około jedną trzecią, co pobudza zawiązywanie kolejnych pąków i utrzymuje zwarty pokrój, a bieżące usuwanie przekwitłych koszyczków wydłuża sezon. Rośliny sadzi się od marca do października w rozstawie 40–50 cm, co odpowiada około 4–6 roślinom na m². W pojemniku zaleca się objętość co najmniej 10–15 litrów i warstwę drenażową, podłoże utrzymuje się raczej umiarkowanie wilgotne, bez długotrwałego zalewania. W polskich warunkach klimatycznych dojrzała kępa jest zwykle mrozoodporna mniej więcej do -28 °C, krytyczne jest raczej zimowe przemoczenie i ciężka gleba, gdzie pomaga drenaż i lekka ściółka. Odnawianie nasadzenia polega na dzieleniu kęp mniej więcej co 3–4 lata wczesną wiosną. Z chorób może pojawić się mączniak prawdziwy lub plamistości liści, przy długotrwałym przemoczeniu zgnilizna szyjki korzeniowej, ze szkodników mszyce i wciornastki, zwykle bez istotnych szkód. Wiosną roślina wcześnie rusza z wegetacją i szybko się zazielenia.

Autor: Nikol | Rewizja: 22.1. 2026