Neopaksja - Neopaxia australasica Neopaxia australasica

Opis szczegółowy produktu

Neopaxie - płożąca, kłączowa bylina terenów podmokłych i górskich źródeł Australii i Nowej Zelandii, w literaturze podawana również jako Montia australasica. Tworzy cienkie, płożące się przy ziemi łodygi o długości około 20–30 cm, które w wilgoci ukorzeniają się i tworzą gęste dywany. Pokrój jest zazwyczaj niski, zwykle 5–10 cm wysokości, ale rozrasta się szerzej, często na 0,5–1 m, w zależności od przestrzeni i dopływu wody. Liście są mięsiste, wąskolancetowate do jajowatych, u nasady z cienką, błoniastą pochwą. Od maja do czerwca między liśćmi otwierają się pięciokrotne kwiaty o barwie białej do lekko różowawej, o średnicy około 5–10 mm, często o delikatnym zapachu. Po przekwitnieniu tworzą się drobne torebki z błyszczącymi czarnymi nasionami, które mogą rozprzestrzeniać się z wodą, dlatego roślinność na płytkich terenach czasami rozrasta się poza wyznaczone miejsce. W kompozycjach sprawdza się obok sitowia, niskich turzyc lub pierwiosnków do wilgotnych miejsc, gdzie tworzy spokojne przejście między powierzchnią wody a nasadzeniem.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, ewentualnie jasny półcień, zawsze przy stałej wilgotności gleby aż po podmoknięcie. Substrat okazuje się lekki i przepuszczalny, ale stale nasiąknięty, z udziałem piasku i drobnej frakcji żwirowej dla natlenienia korzeni oraz z humusem dla stabilnej wilgotności. Odczyn gleby jest odpowiedni w przybliżeniu pH 6,5–7,5. Rośliny sadzi się od kwietnia do września na brzegu wody, do koszy bagiennych lub w szczeliny między kamieniami, które utrzymują chłodny mikroklimat. Rozstawy około 30–35 cm odpowiadają mniej więcej 7–9 roślinom na m², przy sadzeniu w linii roślinność szybko się zrasta. Nawożenie jest umiarkowane, w sezonie zazwyczaj wystarcza niewielka dawka nawozu dla roślin wodnych i bagiennych. Najczęstszą przyczyną niepowodzenia jest wyschnięcie przestrzeni korzeniowej, zwłaszcza w pojemnikach, gdzie pomaga stały poziom wody w podstawce. Mrozoodporność jest niska, w warunkach europejskich podaje się ją do około -6 °C, dlatego rośliny na zimę przenosi się do pomieszczenia bez mrozu lub do chłodnej szklarni o temperaturze powyżej 0 °C. Podczas zimowania utrzymuje się tylko umiarkowaną wilgotność. Rośliny łatwo rozmnażają się przez podział lub przez pobranie ukorzenionych części, na wiosnę szybko odrastają z kłączy. Spośród szkodników mogą pojawić się ślimaki na młodych pędach, latem w cieplejszej pogodzie także mszyce, korzystne jest napowietrzenie roślin i niedogrzewanie pojemnika.

Autor: Nikol | Rewizja: 2.2. 2026