Neopaxia australasica Neopaxia australasica

Opis szczegółowy produktu

Neopaxia australasica - płożąca, kłączowa bylina mokradeł i górskich źródlisk Australii i Nowej Zelandii, w literaturze podawana również jako Montia australasica. Tworzy cienkie, płożące się przy ziemi pędy długości około 20–30 cm, które w wilgoci ukorzeniają się i splatają w gęste kobierce. Łan jest niski, zwykle o wysokości 5–10 cm, ale wszerz rozrasta się wyraźniej, często na 0,5–1 m, zależnie od przestrzeni i dostępu wody. Liście są mięsiste, wąskolancetowate do odwrotnie jajowatych, u nasady z cienką, błoniastą pochwą. Od maja do czerwca między liśćmi otwierają się pięciokrotne kwiaty, białe do lekko różowawych, o średnicy około 5–10 mm, często delikatnie pachnące. Po przekwitnieniu tworzą się drobne torebki z błyszczącymi czarnymi nasionami, które mogą rozprzestrzeniać się z wodą, dlatego w płytkich partiach łan czasem rozrasta się także poza wyznaczone miejsce. W kompozycjach sprawdza się obok situ, niskich turzyc lub pierwiosnków lubiących wilgoć, gdzie tworzy spokojne przejście między lustrem wody a nasadzeniami.

Uprawa: Preferuje pełne słońce lub jasny półcień, zawsze przy stałej wilgotności gleby aż do podmokłości. Sprawdza się podłoże lekkie i przepuszczalne, ale stale nasiąknięte, z dodatkiem piasku i drobnego żwiru dla lepszego natlenienia korzeni oraz z próchnicą dla stabilnej wilgotności. Odpowiada mu odczyn gleby około pH 6,5–7,5. Rośliny sadzi się od kwietnia do września na brzegu wody, do koszy do roślin wodnych lub w szczeliny między kamieniami, które utrzymują chłodny mikroklimat. Rozstaw około 30–35 cm odpowiada mniej więcej 7–9 roślinom na m², a przy sadzeniu w rzędach łan szybko się zwiera. Nawożenie powinno być umiarkowane, w sezonie zwykle wystarcza niewielka dawka nawozu do roślin wodnych i bagiennych. Najczęstszą przyczyną niepowodzeń jest przesuszenie strefy korzeniowej, zwłaszcza w pojemnikach, gdzie pomaga stały poziom wody w podstawce. Mrozoodporność jest niska, w warunkach europejskich podaje się ją na około -6 °C, dlatego na zimę roślinę przenosi się do niezamarzającego pomieszczenia lub chłodnej szklarni o temperaturze powyżej 0 °C. Podczas zimowania utrzymuje się jedynie umiarkowaną wilgotność. Roślinę łatwo rozmnaża się przez podział lub oddzielenie ukorzenionych części, wiosną szybko odrasta z rozłogów. Ze szkodników mogą pojawić się ślimaki na młodych pędach, a w cieplejsze lata także mszyce, korzystne jest przewiewne stanowisko i niedopuszczanie do przegrzewania pojemnika.

Autor: Nikol | Rewizja: 2.2. 2026