Nerecznica mocna 'Pinderi' - Dryopteris affinis 'Pinderi' Dryopteris affinis 'Pinderi'

Opis szczegółowy produktu

Nerecznica 'Pinderi' - odmiana ogrodowa gatunku Dryopteris affinis z europejskich lasów liściastych i mieszanych, gdzie rośnie w żyznej glebie na podłożu mineralnym. Odmiana charakteryzuje się smuklejszym, bardziej wyprostowanym pokrojem i dłuższymi, wąskolancetowatymi liśćmi, tworzącymi regularną kępę. Młode pędy wiosną wyróżniają się ciepłym, złocistym zabarwieniem łusek ogonków, latem przechodzą w ciemnozielony kolor. Pojedyncze liście osiągają około 60–80 cm, szerokość kępy zazwyczaj wynosi około 50–80 cm, roślina nie rozrasta się na boki i utrzymuje zwarty pokrój. Na spodniej stronie liści latem tworzą się kupki zarodni, które dojrzewają zazwyczaj od lipca do września. W ogrodzie pełni rolę spokojnego, pionowego akcentu w podszyciu, świetnie prezentuje się przy kamieniach, elementach wodnych oraz w większej donicy, gdzie dobrze uwidacznia się rysunek pierzastych liści. W połączeniach sprawdza się z hostami, brunnerami, ciemiernikami i wiosennymi roślinami cebulowymi, które wiosną wykorzystują światło przed listnieniem drzew. Nadaje się również do sadzenia na wilgotnych terenach ogrodowych, takich jak brzegi strumieni czy oczka wodne.

Uprawa: Sprawdza się w półcieniu do cienia, w miejscach osłoniętych i w spokojniejszym mikroklimacie o podwyższonej wilgotności powietrza, na przykład pod rzadkimi drzewami. Gleba jest najodpowiedniejsza próchniczna, żyzna i stale świeża, a jednocześnie przepuszczalna. Ważny jest drenaż, ponieważ zimowe przemoczenie uszkadza kłącze. Odczyn gleby powinien być lekko kwaśny do obojętnego, w przybliżeniu pH 5,5–7,0. Sadzenie najlepiej udaje się od marca do maja i ponownie we wrześniu do października, przy letnim sadzeniu należy liczyć się z częstszym podlewaniem. Podlewanie jest kluczowe w pierwszym roku i podczas dłuższych okresów suszy, po ukorzenieniu znosi krótkie okresy suchości, jednak długotrwała susza skraca i wysusza liście. Nawożenie jest wystarczające umiarkowane, zazwyczaj wiosenny dodatek kompostu lub liściówki; nadmierne nawożenie azotem prowadzi do bardziej miękkich liści. Cięcie polega na usuwaniu starych i uszkodzonych liści pod koniec zimy lub wczesną wiosną, aby nowe pędy wyrosły czysto. Ściółka z liści lub drobnej kory stabilizuje wilgoć i chroni szyjkę korzeniową przed wahaniami temperatury. Uprawa w pojemniku jest możliwa w głębszej doniczce z warstwą drenażową i podłożem bogatym w próchnicę z domieszką grubszej frakcji, zimą kluczowe jest ograniczenie nadmiernego podlewania. Jest to paproć zarodnikowa bez kwitnienia i bez zbiorów. Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi około -28 do -30 °C, liście mogą ucierpieć podczas mrozów bezśnieżnych już przy około -10 do -15 °C. Zalecane odstępy przy sadzeniu wynoszą 45–60 cm w zależności od docelowej wielkości kępy. Przy złej cyrkulacji powietrza może pojawić się plamistość lub mączniak, w nadmiernie wilgotnej glebie zgnilizna kłącza. Ze szkodników szkodzą ślimaki na młodych pędach, w pojemnikach czasami pojawia się chrząszcz z rodziny ryjkowcowatych; dla początkujących najbardziej niezawodne jest równomierne nawodnienie bez przelania.