Nieszpułka zwyczajna 'Bredase Reus' Mespilus germanica 'Bredase Reus'

Opis szczegółowy produktu

Nieszpułka zwyczajna 'Bredase Reus' - holenderska odmiana wielkoowocowa. Pierwotne drzewo rosło w okolicach Bredy w Holandii, a odmiana rozpowszechniła się w XX wieku jako silniej rosnąca, plenna forma nieszpułki o większych owocach. Gatunek Mespilus germanica pochodzi z południowo-wschodniej Europy, Azji Mniejszej, Kaukazu i południowo-zachodniej Azji, gdzie od stuleci uprawia się go dla owoców dojrzewających późną jesienią. 'Bredase Reus' rośnie nieco silniej niż typowy gatunek i tworzy niewielkie drzewo lub duży krzew o mocnych konarach i nieregularnej, rozłożystej koronie. Liście są podłużne do odwrotnie jajowatych, drobno piłkowane, za młodu miękko owłosione, intensywnie zielone. Jesienią przebarwiają się na czerwonobrązowo, miedziano i złocistożółto. W maju i czerwcu pojawiają się pojedyncze białe kwiaty o średnicy około 4–5 cm, atrakcyjne dla pszczół i innych zapylaczy. Odmiana jest samopylna. Owoce są większe niż u typowej nieszpułki, często o średnicy 3,5–6 cm, zielonobrązowe do rdzawobrązowych. Zbiór przypada na październik i listopad, twarde i cierpkie owoce pozostawia się do zmięknięcia po przemarznięciu lub w trakcie przechowywania. Po przeleżeniu miąższ jest miękki, słodki i aromatyczny, o gruszkowo-jabłkowym, lekko korzennym posmaku. Zawiera błonnik, pektyny, kwasy organiczne, garbniki, składniki mineralne i przeciwutleniacze. Wykorzystuje się go do galaretek, przecierów, powideł, marmolad, deserów, sosów, a także win owocowych.

Uprawa: Zaleca się stanowiska słoneczne do lekko ocienionych, osłonięte przed bardzo zimnymi wiatrami. Nieszpułka najlepiej rośnie na głębszych, średnio ciężkich, próchnicznych i dobrze przepuszczalnych glebach z odpowiednią zawartością wapnia, o odczynie od lekko kwaśnego do lekko zasadowego, mniej więcej w zakresie pH 6–7,5. Dzięki głębszemu systemowi korzeniowemu znosi okresy suszy, jednak w pierwszych latach po posadzeniu wymaga regularnego podlewania. Mrozoodporność wynosi około −20 °C, dojrzałe drzewa znoszą także krótkotrwałe spadki do niższych wartości, a kwiaty otwierające się w maju są stosunkowo mało narażone na późne przymrozki wiosenne. Drzewa sadzi się najczęściej jesienią, od października do listopada, lub wiosną, od marca do kwietnia, w odstępach około 3–4 m od innych drzew i krzewów. Odmiana jest samopylna, jednak dla pewniejszego zawiązywania owoców i regularnych plonów korzystne jest posadzenie kilku egzemplarzy lub włączenie jej do mieszanego zakątka owocowego. Cięcie jest umiarkowane – w pierwszych latach polega głównie na formowaniu korony, później na okresowym prześwietlaniu i usuwaniu gałęzi zagęszczających lub uszkodzonych. Jako nawożenie sprawdza się coroczne dodanie kompostu lub dobrze przekompostowanego obornika w obrębie rzutu korony, glebę utrzymuje się w stanie spulchnionym, a wskazane jest ściółkowanie materiałem organicznym, które ogranicza parowanie wody i wspiera życie biologiczne gleby. Spośród chorób może pojawić się parch lub brunatna zgnilizna owoców (monilioza), a profilaktyką jest przewiewna korona i systematyczne zbieranie opadłych owoców. Nieszpułka jest ogólnie mało wymagającym, długowiecznym drzewem, które łączy walory ozdobne z możliwością przetwarzania jesiennych owoców.

Autor: Kristýna | Rewizja: 30.06. 2026