Nieszpułka zwyczajna - pojemnik Mespilus germanica

Opis szczegółowy produktu

Nieszpułka zwyczajna - należy do dawnych drzew owocowych pochodzących z południowo-wschodniej Europy i południowo-zachodniej Azji. W wieku dojrzałym tworzy niewielkie drzewo lub duży krzew o wysokości około 3–5 m i szerokości 3–4 m, z początkowo regularnie kulistą koroną, która z wiekiem staje się luźniejsza i nabiera indywidualnego charakteru. Pień i konary pokrywa szarobrązowa, głęboko bruzdowana, korkowata kora, dekoracyjna także zimą. Liście są odwrotnie jajowate do eliptycznych, długości 6–12 cm, z wierzchu ciemnozielone i lekko błyszczące, od spodu jaśniejsze, jesienią przebarwiają się na żółto i brązowawo. W maju, zwykle po rozwinięciu się liści, na końcach krótkich pędów pojawiają się duże białe do lekko różowawych kwiaty o średnicy około 3–5 cm, pojedynczo lub po kilka, chętnie odwiedzane przez pszczoły i inne owady zapylające. Owoce to spłaszczone, kuliste do lekko gruszkowatych jabłka wielkości około 3–5 cm, z początkowo zielonobrązową, później rdzawobrązową skórką i szeroko otwartym kielichem. W naszych warunkach klimatycznych dojrzewają w październiku i listopadzie, a do zbioru wykorzystuje się owoce zmiękłe po przemrożeniu lub po tzw. bletting podczas przechowywania, gdy miąższ uzyskuje papkowatą konsystencję i słodko-korzenny smak z delikatną kwaskowatością. Owoce wykorzystuje się do bezpośredniego spożycia po zmięknięciu, do smażenia powideł, dżemów i chutney, do mieszanek owocowych, na sok lub nalewkę. Zawierają witaminę C, garbniki, pektynę, kwasy organiczne i błonnik, stanowiąc ciekawe urozmaicenie jesiennej i zimowej diety. W kompozycjach ogrodowych nieszpułka sprawdza się jako soliter na trawniku, element mniejszych sadów, nasadzeń naturalistycznych oraz mieszanych żywopłotów z innymi drzewami ziarnkowymi.

Uprawa: Zaleca się wybór stanowisk słonecznych do lekko zacienionych, osłoniętych przed wyjątkowo zimnymi wiatrami. Nieszpułka najlepiej rośnie na głębszych, średnio ciężkich, próchnicznych i dobrze przepuszczalnych glebach z odpowiednią zawartością wapnia, o odczynie od lekko kwaśnego do lekko zasadowego, mniej więcej w zakresie pH 6–7,5. Dzięki głębszemu systemowi korzeniowemu znosi okresy suszy, w pierwszych latach po posadzeniu wymaga jednak regularnego podlewania. Mrozoodporność wynosi około −20 °C, dojrzałe drzewa znoszą także krótkotrwałe spadki do niższych wartości, a kwiaty rozwijające się w maju są stosunkowo mało narażone na późne przymrozki wiosenne. Drzewa sadzi się najczęściej jesienią, od października do listopada, lub wiosną, od marca do kwietnia, w odstępach około 3–4 m od innych drzew i krzewów. Nieszpułka jest przeważnie częściowo samopylna, jednak dla pewniejszego zawiązywania owoców i regularnego plonowania korzystne jest posadzenie kilku egzemplarzy lub umieszczenie jej w mieszanym zakątku owocowym. Cięcie jest umiarkowane, w pierwszych latach polega głównie na formowaniu korony, później na okresowym prześwietlaniu i usuwaniu gałęzi zagęszczających lub uszkodzonych. W nawożeniu sprawdza się coroczne dodawanie kompostu lub dobrze rozłożonego obornika w obrębie rzutu korony, glebę utrzymuje się w stanie spulchnionym, a wskazane jest ściółkowanie materiałem organicznym, które ogranicza parowanie wody i wspiera życie biologiczne gleby. Spośród chorób może pojawiać się parch lub brunatna zgnilizna owoców (monilioza), a profilaktyką jest przewiewna korona i szybkie zbieranie opadłych owoców. Nieszpułka jest ogólnie niewymagającym, długowiecznym drzewem, które łączy walory ozdobne z możliwością przetwarzania jesiennych owoców.