Obrazkowiec Griffitha Arisaema griffithii

Opis szczegółowy produktu

Obrazkowiec Griffitha - pochodzi z wilgotnych podgórskich lasów wschodnich Himalajów oraz przyległych obszarów Tybetu i Nepalu. W naturze rośnie w próchnicznej glebie bogatej w rozłożoną ściółkę liściową, często w mozaice polan i rzadkiego podszytu. Jest to bulwiasta bylina, która latem zasycha, a wiosną wytwarza zwykle dwa wzniesione liście, każdy podzielony na trzy rombowate listki. Dorosła roślina osiąga zazwyczaj 50–60 cm wysokości i 30–45 cm szerokości. W maju i czerwcu tuż przy ziemi pojawia się kwiatostan złożony z pochwy o długości około 10–25 cm. Pochwa jest zielona do purpurowej, gęsto użyłkowana i kapturowato wygięta, przez co przypomina głowę kobry. Wewnątrz znajduje się kolba z drobnymi kwiatami, po których późnym latem mogą pojawić się czerwone jagody. Zapylają ją zwykle owady, dla pszczół stanowi raczej uzupełniające źródło pożytku. W kompozycjach wygląda naturalnie z paprociami, funkiami, bergeniami, brunnerami i innymi cieniolubnymi bylinami, wśród których wyróżnia się kontrast faktur liści. Przy pracy z rośliną zaleca się ostrożność, sok może podrażniać skórę, a spożycie rośliny jest szkodliwe.

Uprawa:  Najlepsze jest stanowisko chłodniejsze i wilgotniejsze, najlepiej w półcieniu, osłonięte przed południowym słońcem i wysuszającym wiatrem. Sprawdza się gleba próchniczna, pulchna i przepuszczalna, stale lekko wilgotna, o pH 5,5–7,0. Drenaż jest ważny zwłaszcza zimą, kiedy nadmiar wody zwiększa ryzyko gnicia bulw. Bulwy sadzi się głębiej, na około 20 cm, aby stale znajdowały się w chłodniejszej strefie gleby. Podlewa się regularnie w okresie wzrostu, a po zaschnięciu liści podlewanie się ogranicza, aby podłoże nie było długo mokre. Nawożenie polega zwykle na wiosennym podaniu kompostu lub ziemi liściowej, ewentualnie słabej dawki nawozu do bylin w kwietniu i maju. Cięcie nie jest potrzebne, usuwa się jedynie zasychające resztki po zakończeniu wegetacji. W polskich warunkach gatunek jest tylko słabo mrozoodporny, mniej więcej do 0–5 °C, dlatego stosuje się okrycie na zimę grubszą warstwą liści i gałązek iglastych lub uprawę w głębszych pojemnikach, które na zimę przenosi się do niezamarzającego pomieszczenia o temperaturze około 2–8 °C. Sadzonki sadzi się wiosną, zwykle od marca do maja, w chłodniejszych rejonach raczej później. Aby uzyskać zwarty efekt w podszycie, przyjmuje się około 6–9 roślin na m², w zależności od oczekiwanej szerokości. Spośród szkodników pojawiają się ślimaki i opuchlaki, a na świeżo wybijających pędach także uszkodzenia od zgryzania. Choroby występują raczej wyjątkowo, jeśli gleba jest przewiewna i nie jest przemoczona. Ściółka z ziemi liściowej lub drobnej kory pomaga utrzymać równomierną wilgotność i łagodzi wahania temperatury w strefie korzeniowej. Rozmnażanie jest możliwe przez odrosty późnym latem lub z siewu, który wymaga cierpliwości.

Autor: Kristýna | Rewizja: 10.02.2026