Obwojnik grecki Periploca graeca

Opis szczegółowy produktu

Obwojnik grecki - zrzucające liście pnącze wijące się z rodziny trojeściowatych. Naturalnie rośnie w południowo-wschodniej Europie, na Bałkanach, na wybrzeżu Morza Czarnego, we Włoszech i w południowo-zachodniej Azji, często w cieplejszych zaroślach, lasach łęgowych i na skrajach widnych lasów. Wzrost jest bujny, elastyczne pędy owijają się wokół podpory i w dobrych warunkach dorastają zwykle do 3–6 m, a w miejscach osłoniętych i ciepłych nawet wyżej. Liście są naprzeciwległe, całobrzegie, lancetowate do jajowato-lancetowatych, długości 5–10 cm, w sezonie intensywnie zielone, a jesienią przebarwiają się na odcienie żółte, pomarańczowe, czerwone aż purpurowe. W czerwcu i lipcu w kątowych wierzchotkach pojawiają się drobne gwiazdkowate kwiaty o brązowofioletowym wnętrzu i zielonkawożółtym obrzeżeniu. Zapach kwiatów jest wyrazisty, korzennie słodki, dla jednych przyjemny, dla innych zbyt ciężki. Po przekwitnieniu tworzą się długie, wąskie mieszki z nasionami zaopatrzonymi w jedwabisty puch. Owoce nie są jadalne, a cała roślina, łącznie z mlecznym sokiem, jest uważana za trującą. Obwojnik grecki sprawdza się na pergolach, altanach, ogrodzeniach, solidnych trejażach i przy starszych drzewach, gdzie szybko tworzy zieloną osłonę. W kompozycjach dobrze komponuje się z powojnikami, różami, wiciokrzewami, trawami ozdobnymi i jasno kwitnącymi krzewami.

Uprawa: Roślinie odpowiadają zwykłe, przepuszczalne, próchniczne gleby. Znosi stanowisko słoneczne do półcienistego, najlepiej osłonięte przed ostrym północnym wiatrem. W ciepłych rejonach winiarskich i w miastach rośnie pewniej, w chłodniejszych okolicach dobrze się rozwija przy murze, pergoli lub innej ciepłej podporze. Gleba powinna być zwykła ogrodowa, próchniczna, przepuszczalna, średnio żyzna i umiarkowanie wilgotna, o pH około 6,0–7,5. Po ukorzenieniu lepiej znosi krótką suszę niż stałe zalewanie, jednak w pierwszych dwóch latach po posadzeniu wymaga równomiernego podlewania. Rośliny w pojemnikach sadzi się od kwietnia do października, w cieplejszych regionach także w marcu i listopadzie, jeśli gleba nie jest zamarznięta. Przy podporze przyjmuje się rozstawę 1,5–2 m między roślinami, przy pergoli zwykle jedną silniejszą roślinę na jeden słupek. Strefie korzeniowej służy warstwa ściółki grubości 5–7 cm. Nawożenie wystarczy wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu do roślin ozdobnych. Cięcie wykonuje się pod koniec zimy lub wczesną wiosną, skracając przemarznięte, słabe i stare pędy oraz prowadząc roślinę na solidnej podporze. Kwitnie na młodych i krótkich pędach bocznych, dlatego dobrze znosi formowanie. Mrozoodporność według dostępnych źródeł wynosi około od -18 do -23 °C, w osłoniętym mikroklimacie roślina zimuje pewniej. Młode rośliny docenią zimową ściółkę, a przy silnych mrozach osłonę podstawy. 

Autor: Nikol | Rewizja: 24.6. 2026