Oczar pośredni 'Westerstede' Hamamelis x intermedia „Westerstede”

Opis szczegółowy produktu

Oczar pośredni 'Westerstede' - hybryda oczaru ogrodowego, powstała ze skrzyżowania gatunków Hamamelis mollis i H. japonica. Odmiana została wyhodowana w Niemczech w latach 70. XX wieku w szkółkach Helmers w miejscowości Westerstede w Dolnej Saksonii i przyjęła swoją nazwę właśnie od tego miejsca. Jest to krzew liściasty, a nawet małe drzewo (w zależności od dostępnej odmiany) o szeroko kolumnowym, rozłożystym pokroju, który w wieku dorosłym osiąga około 3-4 m wysokości i 2,5-3 m szerokości. Gałęzie są wzniesione, stopniowo rozchodzą się na boki, tworząc kształt misy, który dobrze komponuje się z przedogródkami i mniejszymi ogrodami. Liście są szeroko jajowate, o długości 8-12 cm, w sezonie średnio lub ciemnozielone, na stronie górnej często lekko błyszczące, a na spodniej delikatnie owłosione. Jesienią przebarwiają się na żółto lub pomarańczowo, czasem z czerwonym odcieniem, dzięki czemu zapewniają wyrazisty efekt jesienny. Główną ozdobą są kwiaty pojawiające się na bezlistnych gałęziach zazwyczaj od lutego do marca, w chłodniejszych latach również na przełomie marca i kwietnia. Zawierają cztery wąskie, wstążkowato pofałdowane płatki korony w kolorze jasno- do intensywnie żółtego, o długości około 3 cm, z kielichem w kolorze bordowym. Kwiaty są zazwyczaj zebrane w krótkie grona wzdłuż gałęzi, podczas mrozów zwijają się, a po ociepleniu rozwijają się ponownie. Zapach jest różnie opisywany, większość hodowców ocenia go jako delikatny do słabego, wyczuwalny przy spokojnym zbliżeniu się do kwiatów. 'Westerstede' należy do późno kwitnących oczarów, dobrze nawiązuje do wczesnych odmian i wydłuża okres zimowej obserwacji. W kompozycji ogrodowej sprawdza się jako soliter w trawniku, w połączeniu z roślinami zimozielonymi, wrzosami i wrzoścami, roślinami cebulowymi wiosennymi lub niskimi azaliami, gdzie żółte kwiaty i jesienne barwy liści wyróżniają się na ciemniejszym tle.

Uprawa: Odpowiednie jest stanowisko osłonięte, na pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, aby wspierać obfite kwitnienie i intensywne jesienne barwy. Krzew preferuje glebę kwaśną do obojętnej, próchniczą, umiarkowanie wilgotną, ale przepuszczalną, o pH około 5,0-6,5, bez trwałego zastoju wody. W cięższych glebach korzystny jest podwyższony zagon z dodatkiem torfu i kompostu oraz warstwa ściółki, która ogranicza wahania temperatury i parowanie. Sadzonki sadzi się od marca do maja lub jesienią od września do listopada, w odstępach około 2,5-3 m, aby roślina miała przestrzeń do pełnego rozwinięcia korony. Podlewanie jest najważniejsze w pierwszych latach po posadzeniu oraz podczas długotrwałej letniej suszy, kiedy to stosuje się głębsze, rzadsze podlewanie. U starszych osobników system korzeniowy jest już bardziej odporny. Nawożenie przeprowadza się oszczędnie, wiosną wystarczy warstwa dobrze rozłożonego kompostu lub wolno rozpuszczalnego nawozu dla krzewów ozdobnych. Oczar toleruje jedynie lekki cięcie formujące zaraz po kwitnieniu, usuwa się przede wszystkim uszkodzone i krzyżujące się gałęzie. Starsze rośliny gorzej regenerują po silniejszym cięciu. W naszych warunkach krzew jest mrozoodporny do -25 °C, jednak młode rośliny docenią zimowe okrycie strefy korzeniowej i osłonięcie od wiatru. Ogólnie jest to gatunek zdrowy, rzadko atakowany przez szkodniki. W nadmiernie wilgotnych glebach mogą pojawić się choroby grzybowe korzeni lub kory, którym zapobiega dobra drenaż i odpowiedni wybór stanowiska. Przy odpowiednio dobranym stanowisku i podstawowej pielęgnacji, oczar staje się długowieczną ozdobą zimowego ogrodu i niezawodnym źródłem kwiatów do wczesnowiosennych kompozycji.

Autor: Jana | Rewizja: 24.11.2025