Oczar pośredni 'Westerstede' Hamamelis × intermedia 'Westerstede'

Opis szczegółowy produktu

Oczar pośredni 'Westerstede' - ogrodowy mieszaniec oczaru, powstały ze skrzyżowania gatunków Hamamelis mollis i H. japonica. Odmianę wyhodowano w Niemczech w latach 70. XX wieku w szkółkach Helmers w miasteczku Westerstede w Dolnej Saksonii i właśnie od tej miejscowości przejęła swoją nazwę. Jest to krzew liściasty lub małe drzewo (w zależności od dostępnej formy) o szeroko wazowatym, rozłożystym pokroju, który w wieku dojrzałym osiąga około 3–4 m wysokości i 2,5–3 m szerokości. Pędy są wzniesione, stopniowo rozchylają się na boki i tworzą czaszowaty kształt, który dobrze wpisuje się w ogródki przydomowe i mniejsze ogrody. Liście są szeroko jajowate, długości 8–12 cm, w sezonie średnio- do ciemnozielonych, z wierzchu często lekko błyszczące, a od spodu delikatnie filcowate. Jesienią przechodzą w odcienie żółte do pomarańczowych, czasem z czerwonawym nalotem, dzięki czemu krzew zapewnia wyrazisty efekt jesienny. Główną ozdobą są kwiaty pojawiające się na bezlistnych pędach zwykle od lutego do marca, w chłodniejsze lata także na przełomie marca i kwietnia. Mają cztery wąskie, wstążkowato pofalowane płatki korony w kolorze od jasno- do intensywnie żółtego, długości około 3 cm, z bordowo zabarwionym kielichem. Kwiaty zebrane są w krótkie pęczki wzdłuż pędów, podczas mrozu zwijają się, a po ociepleniu ponownie rozwijają. Zapach jest w opisach podawany różnie, większość hodowców ocenia go jako delikatny do słabego, wyczuwalny przy spokojnym zbliżeniu się do kwiatów. 'Westerstede' należy do później kwitnących oczarów, dobrze uzupełnia odmiany wczesne i wydłuża okres zimowego widowiska. W kompozycjach ogrodowych sprawdza się jako soliter na trawniku, w połączeniu z roślinami zimozielonymi, wrzosami i wrzoścami, wiosennymi roślinami cebulowymi lub niskimi azaliami, gdzie żółte kwiaty i jesienne barwy liści wyróżniają się na ciemniejszym tle.

Uprawa:  Zaleca się osłonięte stanowisko w pełnym słońcu lub lekkim półcieniu, co sprzyja obfitemu kwitnieniu i intensywnym barwom jesiennym. Krzew preferuje glebę kwaśną do obojętnej, próchniczą, umiarkowanie wilgotną, ale przepuszczalną, o pH około 5,0–6,5, bez stałego zastoju wody. Na cięższych glebach korzystna jest podwyższona rabata z dodatkiem torfu i kompostu oraz warstwa ściółki, która ogranicza wahania temperatury i parowanie. Sadzonki sadzi się od marca do maja lub jesienią od września do listopadu, w rozstawie około 2,5–3 m, aby roślina miała przestrzeń do pełnego rozwinięcia korony. Podlewanie jest najważniejsze w pierwszych latach po posadzeniu oraz podczas dłuższej letniej suszy, kiedy stosuje się głębsze, rzadsze podlewanie, u starszych okazów system korzeniowy jest już bardziej odporny. Nawożenie prowadzi się oszczędnie, wiosną wystarczy warstwa dobrze rozłożonego kompostu lub nawóz o spowolnionym działaniu do krzewów ozdobnych. Oczar znosi jedynie lekkie cięcie formujące wykonywane zaraz po przekwitnieniu, usuwa się przede wszystkim pędy uszkodzone i krzyżujące się, starsze rośliny gorzej regenerują się po silniejszym cięciu. W naszych warunkach klimatycznych krzew jest mrozoodporny do -25 °C, młode rośliny docenią jednak zimowe ściółkowanie strefy korzeniowej i osłonięte miejsce. Ogólnie jest to gatunek zdrowy, rzadko atakowany przez szkodniki, na glebach nadmiernie wilgotnych mogą pojawić się choroby grzybowe korzeni lub kory, którym zapobiega dobry drenaż i właściwy wybór stanowiska. Przy odpowiednio dobranym stanowisku i podstawowej pielęgnacji oczar staje się długowieczną dominantą zimowego ogrodu i niezawodnym źródłem kwiatów do przedwiosennych kompozycji.

Autor: Jana | Rewizja: 24.11. 2025