Oliwnik Ebbingego 'Lemon Ice' Elaeagnus × ebbingei 'Lemon Ice'

Opis szczegółowy produktu

Oliwnik Ebbingego 'Lemon Ice' - zimozielona odmiana powstała jako mutacja odmiany 'Limelight'. Mieszańcowy gatunek pochodzi ze skrzyżowania Elaeagnus macrophylla i Elaeagnus pungens, czyli wschodnioazjatyckich oliwników. 'Lemon Ice' rośnie szybko, gęsto i bardziej pionowo niż 'Limelight', w wieku dojrzałym osiąga około 2–3 m wysokości i 1,5–2,5 m szerokości. Główną ozdobą są skórzaste, błyszczące, jajowate do eliptycznych liście. Ich brzegi są ciemnozielone, natomiast środek blaszki zajmuje jasnocytrynowa do złocistożółtej plama, miejscami uzupełniona limonkowozielonymi przejściami. Młode liście rozwijają się w jasnobeżowym do srebrzystego odcieniu, a pełne wybarwienie uzyskują w ciągu kilku tygodni. Od września do listopadu w kątach liści pojawiają się drobne kremowobiałe kwiaty, niepozorne z wyglądu, lecz wyróżniające się intensywnym, słodkim zapachem. Po łagodnej zimie wiosną mogą dojrzewać owalne czerwone owoce ze srebrzystymi kropkami. Są jadalne, z miąższem otaczającym pojedynczą pestkę i o słodko-kwaśnym smaku. Odmiana nadaje się na całoroczny soliter, do mieszanych grup zimozielonych, wyższych osłon oraz żywopłotów formowanych zarówno regularnie, jak i swobodnie. Dobrze komponuje się z ciemnozielonymi laurowiśniami, ostrokrzewami, głogownikami i innymi krzewami, na których tle żółty środek liści wyraźnie się wyróżnia. W dobrych warunkach przyrosty roczne wynoszą około 30–50 cm. W pierwszym roku po posadzeniu wzrost może być wolniejszy, ponieważ roślina najpierw przeznacza energię na ukorzenienie się i wytworzenie silnego systemu korzeniowego.

Uprawa: Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym do półcienistego, gdzie zachowuje gęsty wzrost i zwarty pokrój. Znosi także jaśniejszy cień, jednak przy niedostatku światła rozgałęzienia stają się luźniejsze, a liście tracą charakterystyczny połysk. W chłodniejszych rejonach zaleca się stanowisko osłonięte od wiatru, najlepiej przy murze, ogrodzeniu lub w osłoniętej części ogrodu. Wymagania glebowe są niewielkie. Odpowiadają mu gleby przepuszczalne, piaszczysto-gliniaste do gliniastych, z dobrym drenażem. Gleby długotrwale podmokłe oraz ciężkie, ilaste nie są odpowiednie. Optymalny odczyn gleby mieści się w zakresie pH 6,5-7,5, krzew dobrze toleruje jednak także warunki lekko zasadowe. Rośliny sadzi się od marca do października, przy czym sadzenie wiosenne sprzyja szybszemu ukorzenieniu przed zimą. Po posadzeniu zaleca się regularne podlewanie w pierwszym sezonie wegetacyjnym. Po ukorzenieniu krzew jest bardzo odporny na suszę i nie wymaga dodatkowego nawadniania nawet w miesiącach letnich. Dzięki zdolności do symbiotycznego wiązania azotu atmosferycznego za pośrednictwem bakterii korzeniowych ma niewielkie wymagania nawozowe. Na uboższych glebach wiosną warto uzupełnić kompost lub dojrzały materiał organiczny. Ściółkowanie wokół korzeni pomaga utrzymać stabilną wilgotność gleby i chroni system korzeniowy zimą. Cięcie jest znoszone bardzo dobrze, co umożliwia szerokie zastosowanie w architekturze ogrodowej. Wykonuje się je od wiosny do końca lata, w przypadku formowanych żywopłotów nawet kilka razy w roku. Krzew niezawodnie odbija ze starszego drewna i dobrze się regeneruje. Mrozoodporność dorosłych roślin wynosi około -18 °C, na osłoniętych stanowiskach nawet nieco więcej. Młode rośliny zaleca się przez pierwsze zimy chronić ściółką lub gałązkami iglaków. W żywopłotach stosuje się rozstawę 60-80 cm, przy luźniejszych nasadzeniach lub w przypadku solitera należy uwzględnić docelową szerokość krzewu.

Autor: Kristýna | Rewizja: 14.10. 2026