Olsza czarna 'Laciniata' Alnus glutinosa 'Laciniata'

Opis szczegółowy produktu

Olsza czarna 'Laciniata' - dekoracyjna, strzępolistna odmiana rodzimej olszy czarnej. Gatunek wyjściowy rośnie w Europie, Afryce Północnej i Azji Zachodniej na brzegach wód, w lasach łęgowych, na mokradłach i w źródliskach, gdzie umacnia glebę i znosi wysoki poziom wód gruntowych. Odmiana tworzy średniej wielkości, często wielopniowe drzewo o stożkowatej do owalnej, luźno rozgałęzionej koronie. W wieku dojrzałym osiąga około 8–10 m wysokości i 5–7 m szerokości. Gałęzie miejscami lekko się przewieszają, dlatego korona wygląda naturalnie i nie nadaje się do wąskich przestrzeni. Liście są sezonowe, matowozielone, mniejsze niż u gatunku wyjściowego, głęboko wcinane na wąskie, lancetowate klapy o delikatnie ząbkowanych brzegach. Spód liści jest zwykle szarawy i delikatnie owłosiony. Ulistnienie często utrzymuje się na drzewie długo w jesień. Kwitnienie następuje przed rozwojem liści, najczęściej w marcu i kwietniu. Kotki męskie są zwisające, brązowożółte, o długości około 7 cm, kwiatostany żeńskie są drobne. Po zapyleniu tworzą się zdrewniałe, przypominające szyszeczki owocostany, które pojawiają się od września i pozostają na gałęziach. Korzenie są silne, bogato rozgałęzione i mają brodawki z bakteriami wiążącymi azot atmosferyczny. Odmiana sprawdza się jako soliter nad wodą, w parkach, większych ogrodach, nasadzeniach przybrzeżnych i kompozycjach naturalistycznych z wierzbami, dereniami, kosaćcami, paprociami i turzycami.

Olsza czarna - drzewo o liściach opadających na zimę z rodziny brzozowatych, naturalnie występujące w lasach łęgowych, na brzegach rzek i potoków, mokradłach, w źródliskach i na wilgotnych skrajach łąk. W naturze jest ważnym gatunkiem siedlisk o wysokim poziomie wód gruntowych, gdzie umacnia brzegi, ocienia lustro wody i poprawia glebę. W wieku dojrzałym osiąga zwykle 18–25 m, w wyjątkowo dobrych warunkach nawet więcej, a szerokość korony wynosi 8–12 m. Korona jest za młodu stożkowata, później szersza, nieregularna, z łukowato wygiętymi gałęziami. Kora jest u młodych drzew gładsza, później ciemnieje i spękuje. Liście są okrągławe do odwrotnie jajowatych, błyszczące, ciemnozielone, na wierzchołku często płytko wycięte, a za młodu lekko lepkie. Kwitnie bardzo wcześnie, przeważnie w lutym i marcu, przed rozwojem liści. Kotki męskie są zwisające, brązowożółte, kwiatostany żeńskie drobniejsze. Po zapyleniu tworzą się zdrewniałe, przypominające szyszeczki owocostany, które dojrzewają od września i pozostają na gałęziach przez zimę. Korzenie mają brodawki z symbiotycznymi bakteriami wiążącymi azot, dzięki którym drzewo dobrze rośnie także na uboższych glebach. Nadaje się do dużych ogrodów, parków, zadrzewień śródpolnych, pasów wiatrochronnych, na brzegi wód i do nasadzeń naturalistycznych na glebach o większej wilgotności. Drewno olszy jest tradycyjnie cenione do zastosowań w wilgotnych warunkach, a drzewo ma dużą wartość ekologiczną dla owadów, ptaków i naturalnego odnawiania się roślinności przybrzeżnej. Jest to silnie i głęboko korzeniące się drzewo, odpowiednie do większych ogrodów. 

Uprawa: W naszych warunkach klimatycznych najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym do lekkiego półcienia. Odpowiada jej wilgotny do mokrego mikroklimat nad wodą, ale znosi także otwarte, wietrzne stanowiska i warunki miejskie. Gleba może być gliniasta, ilasta, torfowa lub piaszczysto-gliniasta, zawsze odpowiednio wilgotna, o pH około 5,0–7,5. Znosi krótkotrwałe, a nawet dłuższe zalanie, korzystniejszy jest jednak naturalny przepływ wody niż stojąca, gnijąca wilgoć. Dla solitera pozostawia się przestrzeń co najmniej 10–12 m, w grupach krajobrazowych rozstawa wynosi 4–6 m. Po posadzeniu konieczne jest regularne podlewanie przez pierwsze dwa sezony, starsze drzewo zniesie krótką suszę, ale najlepiej rośnie w wilgoci. Nawożenie zwykle nie jest potrzebne, wystarczy kompost przy sadzeniu i ściółka z liści, kory lub zrębków. Cięcie ogranicza się do formowania korony i usuwania uszkodzonych gałęzi zimą lub przedwiośniem. W pojemniku nadaje się tylko krótkotrwale, za młodu, wymaga dużej objętości podłoża i stałej wilgotności. Mrozoodporność sięga około −30 °C. Możliwe problemy to choroby olszy wywoływane przez Phytophthora, rak gałęzi, mszyce, pilarzowate, pchełki i plamistości liści. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.06. 2026