Olsza czarna 'Laciniata' Alnus glutinosa 'Laciniata'

Opis szczegółowy produktu

Olsza czarna 'Laciniata' - dekoracyjna odmiana o pierzastych liściach rodzimej olszy czarnej. Gatunek podstawowy występuje w Europie, północnej Afryce i zachodniej Azji nad brzegami wód, w lasach łęgowych, na mokradłach i torfowiskach, gdzie stabilizuje glebę i znosi wysoki poziom wód gruntowych. Odmiana ta tworzy średniej wielkości, często wielopniowe drzewo o stożkowatej do owalnej, luźno rozgałęzionej koronie. W wieku dorosłym osiąga wysokość około 8–10 m i szerokość 5–7 m. Gałęzie miejscami lekko się pochylają, dzięki czemu korona wygląda naturalnie i nie nadaje się do wąskich przestrzeni. Liście są zrzucalne, matowo zielone, mniejsze niż u gatunku podstawowego, głęboko powycinane w wąskie, lancetowate klapy z drobnym ząbkowaniem. Spód liści bywa szarawy i delikatnie owłosiony. Ulistnienie często utrzymuje się na drzewie aż do późnej jesieni. Kwitnienie następuje przed rozwinięciem liści, najczęściej od marca do kwietnia. Męskie kotki są zwisające, brązowożółte, o długości około 7 cm, natomiast kwiatostany żeńskie są drobne. Po zapyleniu tworzą się zdrewniałe, szyszkowate owocostany, które pojawiają się od września i pozostają na gałęziach. Korzenie są silne, bogato rozgałęzione i posiadają bulwy z bakteriami wiążącymi azot atmosferyczny. Odmiana ta doskonale sprawdzi się jako soliter przy wodzie, w parkach, dużych ogrodach, w nasadzeniach brzegowych oraz w naturalnych kompozycjach z wierzbami, świdośliwami, kosacjami, paprociami i turzycami.

Olsza czarna - drzewo liściaste z rodziny brzozowatych, naturalnie występujące w lasach łęgowych, nad brzegami rzek, potoków, na mokradłach, torfowiskach i wilgotnych obrzeżach łąk. W naturze stanowi kluczowy gatunek dla siedlisk o wysokim poziomie wód gruntowych, gdzie stabilizuje brzegi, zacienia lustro wody i użyźnia glebę. W wieku dorosłym osiąga zazwyczaj 18–25 m, a w wyjątkowo dobrych warunkach nawet więcej; szerokość korony wynosi zazwyczaj 8–12 m. Korona w młodości jest stożkowata, z czasem staje się szersza, nieregularna lub łukowato rozgałęziona. Kora w młodości jest gładsza, z czasem ciemnieje i pęka. Liście są okrągłe do jajowatych, błyszczące, ciemnozielone, na szczycie często płytko powycinane, a w młodości lekko lepkie. Kwitnie bardzo wcześnie, zazwyczaj od lutego do marca, przed rozwinięciem liści. Męskie kotki są zwisające, brązowożółte, natomiast kwiatostany żeńskie są drobniejsze. Po zapyleniu tworzą się zdrewniałe, szyszkowate owocostany, które dojrzewają od września i pozostają na gałęziach przez zimę. Korzenie posiadają bulwy z symbiotycznymi bakteriami wiążącymi azot, dzięki czemu drzewo prosperuje nawet na uboższych glebach. Nadaje się do dużych ogrodów, parków, zagajników, pasów przeciwwietrznych, nad brzegi wód oraz do naturalnych nasadzeń o wysokiej wilgotności gleby. Drewno olszowe jest tradycyjnie cenione do prac w wilgotnym środowisku, a samo drzewo ma wysoką wartość ekologiczną dla owadów, ptaków oraz naturalnego odnowienia roślinności brzegowej. Jest to silnie i głęboko ukorzeniające się drzewo, odpowiednie do większych ogrodów.

Uprawa: W naszych warunkach najlepiej rośnie w słońcu lub w lekkim półcieniu. Odpowiada jej wilgotny, a nawet mokry mikroklimat przy wodzie, ale znosi również otwarte, wietrzne stanowiska oraz środowisko miejskie. Gleba może być gliniasta, ilasta, torfowa lub piaszczysto-gliniasta, zawsze z dostateczną ilością wilgoci i pH w granicach 5,0–7,5. Toleruje krótkotrwałe, a nawet dłuższe zalewanie, jednak naturalny ruch wody jest korzystniejszy niż stojąca, gnilna wilgoć. W przypadku nasadzeń soliterowych należy pozostawić przestrzeń co najmniej 10–12 m, natomiast w grupach krajobrazowych rozstaw wynosi 4–6 m. Po posadzeniu niezbędne jest regularne podlewanie w ciągu pierwszych dwóch sezonów; starsze drzewo zniesie krótkotrwałą suszę, ale najlepiej rośnie w wilgotnym środowisku. Nawożenie zazwyczaj nie jest konieczne – wystarczy kompost podczas sadzenia oraz ściółka z liści, kory lub zrębków. Przycinanie ogranicza się do formowania korony i usuwania uszkodzonych gałęzi zimą lub wczesną wiosną. W pojemniku roślina ta sprawdza się jedynie krótkotrwale w młodym wieku, wymaga przy tym dużej objętości i stałej wilgotności. Mrozoodporność wynosi około -30 °C. Potencjalne problemy mogą sprawiać choroby fitofthorowe olszy, raka gałęzi, mszyce, przędziorki, opiłczyki oraz plamistości liści.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.06.2026